Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako przepis odrębny, wyłącza zastosowanie przepisów działu IVa k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary, zaś brak wykazania braku wpływu na naruszenie uzasadnia nałożenie kary.
Przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz towarów, niezależnie od tego, czy stroną umowy przewozu pozostaje inny podmiot. Na przewoźniku faktycznym spoczywa obowiązek zapewnienia zgodności i aktualności danych w zgłoszeniu SENT. Odstąpienie od kary z art. 24 ust. 3 ustawy SENT ma charakter uznaniowy i wymaga wykazania szczególnych okoliczności, ocenianych
Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT wymaga indywidualnej oceny wszystkich okoliczności konkretnego przypadku, w tym rzeczywistego znaczenia naruszenia dla celów ustawy oraz niezbędności sankcji z punktu widzenia interesu publicznego. Organ nie może poprzestać na abstrakcyjnym wskazaniu potencjalnego ryzyka naruszeń fiskalnych.
Operator publicznego transportu zbiorowego, który w ramach wykonywanego przewozu występuje zarazem jako przewoźnik drogowy, jest obowiązany wyposażyć kierowcę w wypis z własnego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Okazanie zaświadczenia potwierdzającego uprawnienie do wykonywania publicznego transportu zbiorowego wraz z rozkładem jazdy nie zastępuje tego dokumentu i nie wyłącza
Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy przewóz odbywa się dla potrzeb własnych podmiotu z kraju spoza UE, co wymaga zezwolenia ministra transportu.
Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest regulacją odrębną wyłączającą zastosowanie art. 189f §1 pkt 1 KPA, brak wykazania przesłanek wyłączających odpowiedzialność oznacza konieczność nałożenia kary.
Przesłanka interesu publicznego z art. 24 ust. 3 ustawy SENT nie aktualizuje się wyłącznie dlatego, że naruszenie obowiązków zgłoszeniowych nie spowodowało uszczuplenia podatkowego, zostało następnie skorygowane albo dotyczyło podmiotu co do zasady rzetelnie wykonującego działalność. Odstąpienie od kary ma charakter wyjątkowy i wymaga szczególnych okoliczności, których brak przy podaniu niezgodnych
Art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., wobec czego wyłącza stosowanie art. 189f k.p.a. w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Niezależnie od tego przesłanka zaprzestania naruszania prawa z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie może zostać spełniona przy delikcie jednoczynowym, polegającym na wykonaniu konkretnego przewozu pojazdem
W sprawie kar pieniężnych przewidzianych ustawą SENT granice postępowania odwoławczego, gdy naruszenia dotyczą odrębnych zgłoszeń, wyznacza zgłoszenie SENT oznaczone indywidualnym numerem referencyjnym. Organ odwoławczy nie może, rozpoznając odwołanie dotyczące jednego zgłoszenia, nałożyć kary za naruszenie odnoszące się do innego, nieobjętego odwołaniem zgłoszenia, nawet gdy łączny wymiar sankcji
Przewoźnik wykonujący profesjonalny transport odpadów nie może skutecznie powołać się na art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wyłącznie z powodu braku specjalistycznej wiedzy niezbędnej do ostatecznej kwalifikacji odpadu. Jeżeli dokumentacja przewozowa jest wewnętrznie sprzeczna, a rzeczywisty rodzaj ładunku pozwala powziąć wątpliwość co do jej zgodności z przewozem, przewoźnik ma obowiązek
Skarga kasacyjna F. w S. została oddalona, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przewóz drogowy był zarobkowy i wymagał zezwolenia, a zastosowana kara pieniężna za brak zezwolenia była uzasadniona w świetle ustawy o transporcie drogowym.
Art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i wyłącza stosowanie art. 189f k.p.a. w zakresie odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto przesłanka zaprzestania naruszania prawa nie odnosi się do jednorazowego deliktu polegającego na wykonywaniu przewozu pojazdem z niebezpieczną usterką techniczną.
Warunek posiadania rzeczywistej i stałej siedziby przewoźnika drogowego nie jest spełniony przez wskazanie wirtualnego biura, które służy zasadniczo odbiorowi korespondencji i jest współdzielone przez setki podmiotów. Również zatrudnienie zarządzającego transportem w wymiarze uniemożliwiającym faktyczne i ciągłe wykonywanie obowiązków, przy równoczesnym obsługiwaniu licznych innych przedsiębiorstw,
Od 8 lipca 2026 r. Państwowa Inspekcja Pracy dysponuje uprawnieniem do przekształcania umów cywilnoprawnych (zlecenia, o dzieło) oraz kontraktów B2B w stosunek pracy w drodze decyzji administracyjnej okręgowego inspektora pracy. Choć sama decyzja wywołuje skutki na przyszłość – od dnia jej wydania – to uruchamia działania ze strony ZUS oraz KAS za okresy przeszłe. Organy te są uprawnione do prowadzenia