Sąd utrzymuje zasadność nałożenia kary za naruszenie przepisów transportowych poprzez wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia niezbędnych warunków. Przewóz okazjonalny wymaga stosownego zezwolenia i spełnienia określonych rygorów prawnych, nawet gdy firma posiada licencję na transport drogowy osób.

Rolnik ubiegający się o płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne musi wykazać faktyczne posiadanie gruntu. Organ administracyjny nie ma obowiązku generowania dowodów na poparcie stwierdzeń strony, a wykazanie przesłanek uprawniających do płatności należy do wnioskodawcy.

Przewoźnik wykonujący okazjonalne międzynarodowe przewozy osób jest zobowiązany do posiadania wymaganych zezwoleń, chyba że spełnia przesłanki zwalniające, określone w umowie dwustronnej i przepisach prawa. Niespełnienie tych warunków uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Przepisy art. 15zzzzzn² ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 nie wyłączają stosowania art. 58 § 1 k.p.a.; przywrócenie terminu wymaga uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodów prawidłowego uznania przez niższe instancje naruszenia przepisów o transporcie drogowym przez C. Sp. z o.o. Zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza, że organ administracji skarbowej musi dokładnie i rzetelnie zbadać sprawę oraz zgromadzić pełny materiał dowodowy, zanim nałoży karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych bez wymaganej koncesji, co nie miało miejsca w sprawie L. M.

Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do postępowań administracyjnych dotyczących nałożenia kar pieniężnych na podstawie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Posiadanie licencji na przewóz osób taksówką nie uprawnia do wykonywania innych form transportu drogowego z naruszeniem wymogów technicznych pojazdu i bez odpowiedniego zezwolenia. Naruszenie tych reguł uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz zamówiono przez aplikację.

Decyzje administracyjne nie podlegają wznowieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli w momencie ich wydania organ dysponował wiedzą o okolicznościach faktycznych będących rzekomą podstawą wznowienia. Prawidłowe uchylenie takich decyzji wymaga zgodnego z art. 135 p.p.s.a. postępowania przez organy sądowe.

Dla uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa niezbędne jest wykazanie zarówno wartości gospodarczej tych informacji, ich nieujawnienia, jak i podjęcia formalnych działań zabezpieczających poufność. Bez wykazania przesłanki formalnej informacja nie jest prawnie chroniona jako tajemnica.

Przewóz osób realizowany za pośrednictwem aplikacji mobilnej bez spełnienia technicznych wymogów i posiadania właściwych licencji stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym; odpowiedzialność za tę niezgodność ponosi organizator, mimo niedokładnej kontroli organów co do okoliczności współpracy kierowcy-zleceniodawcy.

NSA stwierdził, że skarga kasacyjna dotycząca uchylenia decyzji odmowy przyznania płatności bezpośrednich, oparta na zarzutach naruszeń prawa materialnego i procesowego, jest bezzasadna, a zarzuty te nie miały wpływu na zasadność decyzji organu.

NSA potwierdza, że przesłanki wznowienia postępowania muszą być spełnione łącznie; rażące naruszenie tej procedury uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnych. Kwestie proceduralne muszą być dokładnie przestrzegane, aby nie podważać zasad trwałości decyzji administracyjnych.