Od 17 marca 2026 r. przewóz odzieży i obuwia podlega obowiązkowi zgłoszenia w systemie SENT, co wywołało liczne problemy w praktyce. Nowe rozporządzenie Ministra Finansów i Gospodarki z 12 maja 2026 r. wprowadza wyłączenie z tego obowiązku dla mikroprzedsiębiorców prowadzących sprzedaż na targowiskach – pod warunkiem spełnienia określonych limitów i zasad przewozu.

W okolicznościach sprawy wobec dużego podobieństwa oznaczeń oraz tożsamości lub wysokiego podobieństwa towarów i usług, a także możliwości wprowadzenia przeciętnego odbiorcy w błąd, zgłoszeniu nie przyznano ochrony prawnej. Sprzeciw został słusznie uznany w całości.

W postępowaniu o przyznanie płatności, ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy; organ ocenia wniosek wyłącznie na podstawie przedstawionych dowodów. Braki formalne powinien wskazać tylko kierownik biura powiatowego. Obowiązek aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i załączania właściwych dokumentów spoczywa na składającym wniosek.

Przewóz drogowy realizowany niepracowniczo przez kierowcę nie stanowi przewozu na potrzeby własne i wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że warunki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez jednorazowy przejazd zespołem pojazdów o DMC przekraczającej 3,5 tony. Naruszenie to ma charakter jednoczynowy i skutkowy, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie tych przesłanek.

Decyzja organu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł odpowiada prawu, gdyż jest zgodna z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz limitami odpowiedzialności przewidzianymi w art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d.

Nie dochodzi do umorzenia postępowania o nałożenie kary pieniężnej na zarządzającego transportem, jeżeli brak wykazania zaistnienia przyczyn przewidujących zwolnienia z odpowiedzialności, zwłaszcza gdy niedostosowanie systemu nadzoru wewnętrznego przewoźnika nie pozwala wykazać braku jego winy.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenia związane z tachografami ciężar dowodu przesłanek egzoneracyjnych ciąży na przedsiębiorcy. Brak skutecznych procedur kontrolnych wyklucza wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy, nawet jeśli naruszenie było wynikiem działania kierowcy.

Rozpoczęcie realizacji przewidzianego planem przewozu w ramach umowy, nawet jednorazowe, wystarcza do uznania przewozu za regularny specjalny, co uzasadnia sankcję za jego wykonanie bez stosownego zezwolenia.

Odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy za naruszenia przepisów o transporcie drogowym należy uznawać za odpowiedzialność obiektywną, niezależną od oceny winy, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna jest niezasadna, jeżeli opiera się na zarzutach niepopartych wystarczającym uzasadnieniem, a przedawnienie roszczenia wyklucza możliwość dochodzenia nadpłaty w warunkach wskazania przepisów nieadekwatnych do stanu faktycznego i prawnego sprawy.