Przesłanką wstrzymania się ze spełnieniem świadczenia wzajemnego na podstawie art. 490 § 1 k.c. jest powstanie wątpliwości co do spełnienia świadczenia przez drugą stronę ze względu na jej stan majątkowy, ocenianych z perspektywy informacji dostępnych dla strony zobowiązanej do wcześniejszego świadczenia według kryterium rozsądnie działającego podmiotu, przy czym opóźnienia w płatnościach, brak reakcji

Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania w przedmiocie użytkowania wieczystego, uznał za prawidłowe uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez WSA, wobec braku merytorycznych podstaw do rozstrzygnięcia sprawy po przekształceniu prawa użytkowania.

Umorzenie postępowania aktualizacyjnego opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z 2019 r. wymaga skuteczności doręczenia wypowiedzeń opłat wszystkim współużytkownikom do 1 stycznia 2019 r.; w przeciwnym razie decyzja o umorzeniu może być bezpodstawna.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uchylającego decyzję o umorzeniu postępowania aktualizacyjnego opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, została oddalona. Decyzja WSA była uzasadniona, a skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia prawa przez Sąd I instancji.

Postępowanie umorzeniowe w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, wszczęte po 5 października 2018 roku, wymaga ustalenia doręczenia wypowiedzenia opłaty wszystkim współużytkownikom przed 1 stycznia 2019 roku. Brak takiego doręczenia nie uzasadnia umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.

Zbycie składników majątkowych nie stanowi zbycia przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa, lecz jest sprzedażą opodatkowaną VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z przepisami o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jedynie umowy z przedsiębiorstwami cukrowniczymi są kwalifikowane do uzyskania płatności. Interes skarżącego nie uzasadnia zmiany wykładni przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o płatnościach.

Brak posiadania tytułu prawnego do gruntów Skarbu Państwa na dzień 31 maja uniemożliwia uzyskanie płatności w ramach systemów wsparcia. Skarżącym ciążą obowiązki do zapewnienia ciągłości umowy dzierżawy.

Zatwierdzenie przez organ administracyjny organizacji ruchu na drodze gminnej, które ogranicza dostęp do nieruchomości w sposób utrudniający prowadzenie działalności gospodarczej, wymaga wnikliwej analizy skutków, zgodności z polityką transportową i proporcjonalności wobec praw właścicielskich.

W sprawach dotyczących ustalenia prawa do wspólnego znaku towarowego (R.312), organ administracji publicznej, jakim jest Urząd Patentowy RP, nie ma kompetencji do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, co uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny.

Sąd administracyjny właściwie przyjął, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów, i uchylił umorzenie postępowania dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Skarga kasacyjna była nieuzasadniona.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej użytkowania wieczystego jest niedopuszczalne w przypadku niewłaściwej kwalifikacji charakteru zabudowy nieruchomości, co skutkuje naruszeniem przepisów k.p.a. oraz materialnego prawa administracyjnego.

Umorzenie postępowań dotyczących aktualizacji opłat z użytkowania wieczystego możliwe jest tylko, gdy nie nastąpiło skuteczne doręczenie wypowiedzenia przed 1 stycznia 2019 r.; sąd administracyjny pozostaje właściwy w sprawach decyzji o umorzeniu, gdy dotyczy formalnych orzeczeń administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż sprawa o umorzenie postępowania aktualizacyjnego opłaty za użytkowanie wieczyste podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, gdyż nie dotyczy merytorycznej oceny wysokości opłaty, lecz zgodności z procedurami administracyjnymi.

Postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, wszczęte przed 13 lutego 2019 r., nie może być umorzone na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, jeśli cofnięcie wniosku nastąpiło po tej dacie. Sąd administracyjny jest właściwy do badania zgodności takiego postępowania.

Postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wszczęte po dniu 5 października 2018 r., a niezakończone przed 13 lutego 2019 r., podlega umorzeniu jedynie w przypadku braku skutecznego doręczenia wypowiedzenia wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje kontrolę decyzji administracyjnych dotyczących umorzenia postępowań w sprawach aktualizacji opłaty za użytkowanie wieczyste, a takie umorzenie jest zasadne w przypadku bezprzedmiotowości wynikającej z nieskutecznej aktualizacji przed 1 stycznia 2019 roku.

NSA orzekł, że postępowania dotyczące aktualizacji opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego, niezakończone przed 01.01.2019 r.i nieskutecznie doręczone wszystkim współużytkownikom, podlegają umorzeniu z mocy ustawy zmieniającej, a kwestie te podlegająkontroli sądu administracyjnego.

NSA stwierdza, że postępowania w zakresie umorzenia aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste, wszczęte po 5 października 2018 r. i nie zakończone przed 1 stycznia 2019 r., mogą być kontrolowane przez sądy administracyjne. Umorzenie takich postępowań nie może zastępować ich merytorycznej oceny.

Nieprawidłowość działania urządzenia viabox nie zwalnia użytkownika z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Przy braku elastyczności w ustawieniu kary, nie jest dopuszczalne miarkowanie jej wysokości w oparciu o art. 189d KPA.

Prawo ochronne na znak towarowy nie wygasa z powodu jego rzeczywistego używania zgodnie z art. 169 p.w.p., nawet w przypadku drobnych modyfikacji tego znaku, o ile jego funkcja odróżniająca nie ulega zmianie.