NSA stwierdził, że oddalenie skargi kasacyjnej było uzasadnione, gdyż skarżący nie wykazał przesłanek posiadania działek rolnych, które są kluczowe dla przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i rolno-środowiskowo-klimatycznego.

Postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, wszczęte po 5 października 2018 r., któremu do 1 stycznia 2019 r. nie doręczono skutecznie wypowiedzeń opłat wszystkim użytkownikom, podlega umorzeniu zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Postępowanie dotyczące aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, niezakończone przed 1 stycznia 2019 r., należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, z uwagi na przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

W przypadku postępowania aktualizacyjnego umorzenie jest bezpodstawne, jeżeli nie spełniono przesłanek związanych z doręczeniem wypowiedzeń opłat rocznych wszystkim współużytkownikom przed przekształceniem prawa użytkowania wieczystego na prawo własności.

Odpowiedzialność wspólników spółki cywilnej za administracyjną karę pieniężną, wynikająca z przepisów ustawy, jest zawsze solidarna, nawet przy braku takiego wskazania w decyzji administracyjnej.

W przypadku naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu bez wymaganego zezwolenia, brak doręczenia licencji przed kontrolą nie uzasadnia zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., a decyzja o nałożeniu kary pieniężnej jest zgodna z przepisami u.t.d.

Skarga kasacyjna M.K. dotycząca kary za brak opłaty elektronicznej za przejazd została oddalona z uwagi na brak dowodzenia istotnych naruszeń prawa materialnego lub procesu, które mogłyby wpłynąć na wynik postępowania.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, gdyż nie wykazano istotnego wpływu naruszeń proceduralnych na wynik sprawy; nie ma podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. w przypadku deliktu jednoczynowego. Prawidłowe ustalenia faktyczne i zgodność z prawem uzasadniają nałożoną karę pieniężną.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową, nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzja organu o nałożeniu kary pieniężnej została uznana za zgodną z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż znak towarowy "Pasztet Drobiowy Walichnowy MARKO" był używany w sposób rzeczywisty, co skutkuje oddaleniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak z powodu nieużywania (art. 169 p.w.p.).

Zawieszenie postępowania administracyjnego przez Urząd Patentowy RP z powodu sporu cywilnoprawnego dotyczącego prawa do wspólnego znaku towarowego jest uzasadnione prawnymi ograniczeniami kompetencyjnymi organu administracyjnego.

Decyzja kolegium umarzająca postępowanie w przedmiocie aktualizacji opłaty wieczystej podlega kontroli sądu administracyjnego, niezależnie od przesłanek doręczenia wypowiedzeń przed 1 stycznia 2019 roku.

Postępowania dotyczące aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste, nie zakończone przed 1 stycznia 2019 r. i nieskutecznie wszczęte do tej daty, podlegają umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 4 ustawy zmieniającej.

Decyzja o umorzeniu postępowania aktualizacyjnego opłaty za użytkowanie wieczyste jest zgodna z prawem, jeśli nie dopełniono doręczenia wypowiedzenia przed 1 stycznia 2019 r.; skarga kasacyjna oddalona. NSA potwierdza właściwość sądu administracyjnego w tej sprawie.

Skarga kasacyjna odnosząca się do decyzji odmownej w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej podlega oddaleniu, gdy brak jest rzeczywistych podstaw opartych na naruszeniu prawa proceduralnego lub materialnego, a skarżący nie ma faktycznego posiadania gruntów objętych wnioskiem.

Zasadne jest zawieszenie postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany w rejestrze znaku towarowego do czasu prawomocnego ustalenia prawa do znaku przez sąd powszechny, co jest zagadnieniem wstępnym warunkującym możliwość zmiany wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał prawidłowość nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uznając, że brak podstaw do aplikacji procedur Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wobec posiadania przez zarządzającego transportem realnego wpływu na wykonanie przewozu bez badania technicznego.

Podatnik świadczący usługi wymienione w PKWiU 82.11.10.0 na rzecz byłego zleceniodawcy, z którym nie łączył go stosunek pracy lub spółdzielczy stosunek pracy, zachowuje prawo do opodatkowania przychodów ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych oraz do stosowania stawki 8,5% zryczałtowanego podatku dochodowego.