Rejestracja pojazdu z naruszeniem przepisu § 14 ust. 4 pkt 2 r.r.p., polegająca na braku oświadczenia o homologacji od producenta, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności takiej rejestracji.

Decyzja WSA uchylająca nałożenie kary pieniężnej jest wadliwa; NSA nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, iż brak zezwolenia kategorycznie wyklucza egzonerację.

Nieposiadanie świadectwa kierowcy przy sobie podczas kontroli nie stanowi naruszenia skutkującego karą, jeśli świadectwo było ważne i wydane. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika wymaga całkowitego braku ważnego świadectwa, a nie jedynie czasowego braku jego okazania.

Przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji jest niemożliwe, jeśli strona złożyła go po ustawowym czasie określonym w art. 58 § 2 k.p.a., mimo wiedzy o wydaniu decyzji w okresie pandemii.

Cudzoziemiec, ubiegający się o zezwolenie na nabycie nieruchomości w Polsce, musi wykazać trwałe więzi z Polską. Legalny pobyt na podstawie specustawy ukraińskiej nie wystarcza do potwierdzenia takich więzi.

Uchylono wyrok WSA w Opolu z dnia 11 maja 2023 r., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdzono, że decyzja GITD została wydana zgodnie z prawem, a zapewnienia urzędników nie zwalniają z obowiązku posiadania zezwolenia.

Decyzja stwierdzająca nieważność rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem prawa, jest zgodna z prawem. Zmiany konstrukcyjne pojazdu bez wymaganego oświadczenia homologacyjnego uzasadniają stwierdzenie nieważności rejestracji.

Decyzja o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa jest prawidłowa, gdy brak jest wymaganego oświadczenia od producenta potwierdzającego homologację zmian technicznych pojazdu.

Oddalenie skargi kasacyjnej, potwierdzając nieważność decyzji o rejestracji pojazdu ze względu na rażące naruszenie prawa poprzez dokonanie istotnych zmian konstrukcyjnych bez zgody producenta, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisami p.r.d.

Brak możliwości przypisania odpowiedzialności sankcyjnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej użytkownikowi drogi publicznej, przy niepełnej regulacji prawnej systemu poboru opłat, gdy użytkownik posiadał dwie umowy i dwa urządzenia przypisane do tego samego pojazdu bez wyraźnego administracyjnoprawnego obowiązku aktualizacji danych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.S., podtrzymując stanowisko, że skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu wznowienia sprawy o przyznanie płatności bezpośrednich. Stroną postępowania jest wyłącznie wnioskodawca pierwotnego postępowania (art. 28 kpa).

Skarżący, nie posiadając interesu prawnego, nie jest stroną postępowania o przyznanie płatności, co uniemożliwia skuteczne wznowienie postępowania zakończonego na wniosek innego podmiotu. Zarzuty postawione w skardze kasacyjnej nie uzasadniają zmiany orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Decyzja wydana przez organ administracyjny może być uznana za nieważną, jeśli została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, w tym przypadku braku wymaganego oświadczenia producenta potwierdzającego homologację zmienionych danych technicznych pojazdu.