Termin przedawnienia dla nieprawidłowości powtarzającej się liczy się od momentu, w którym nieprawidłowość ustała, rozumiana jako chwila ostatniego zdarzenia powodującego szkodę w budżecie UE lub zaprzestania nieprawidłowych działań przez podmiot.

"Decyzja Prezesa UTK o stwierdzeniu naruszenia przepisów rozporządzenia 1371/2007 przez przewoźnika kolejowego i odstąpieniu od wyznaczenia terminu do usunięcia nieprawidłowości jest prawidłowa; na przewoźniku ciąży obowiązek wykazania uzasadnionych względów handlowych wyłączających sprzedaż biletów w ZKA."

Przewóz okazjonalny prowadzony pojazdem niespełniającym kryteriów przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymaga zawarcia pisemnej umowy przed przewozem. Brak spełnienia tej normy uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, co stanowiło podstawę oddalenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną, potwierdzając decyzję WSA dotyczącą zgodności nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z przepisami prawa krajowego i unijnego.

Przychody z działalności usługowej sklasyfikowanej jako 'Usługi pośrednictwa komercyjnego i wyceny' (PKWiU 74.90.12.0) mogą zostać opodatkowane ryczałtem według stawki 8,5%, pod warunkiem ich prawidłowej klasyfikacji oraz spełnienia pozostałych wymagań ustawowych dla formy zryczałtowanego podatku.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Ł. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nienależnie pobrał płatności na obszary z ograniczeniami, tworząc sztuczne warunki dla uzyskania finansowania, wbrew celom wsparcia.

Nieprawidłowość ma charakter powtarzający się, jeżeli podmiot czerpie korzyści ekonomiczne z całości podobnych operacji naruszających przepisy unijne. Bieg przedawnienia rozpoczyna się z chwilą ostatniego zdarzenia – ustania nieprawidłowości lub wystąpienia szkody.

W sprawie dotyczącej klasyfikacji taryfowej towarów, brak uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej uniemożliwia sądowi skuteczne jej rozpatrzenie, co skutkuje jej oddaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że stworzenie sztucznych warunków dla uzyskania płatności bezpośrednich stanowi naruszenie prawodawstwa rolnego, a środki uzyskane w ten sposób są nienależnie pobrane.

Tworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści z systemu wsparcia unijnego jest niedopuszczalne; skarga kasacyjna dotycząca odmowy płatności ekologicznych jest niezasadna, jeśli brak skutecznego wykazania błędów proceduralnych na wynik.

NSA oddala skargę kasacyjną A. B. jako bezzasadną, potwierdzając prawidłowość oceny WSA oraz ARiMR w zakresie nienależnie pobranych płatności z funduszy unijnych z tytułu programu rolno-środowiskowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nadpłaty z tytułu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, w kontekście częściowo uchylonej decyzji administracyjnej, nie stanowią świadczenia nienależnego, a skarga kasacyjna w związku z powyższym zostaje oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny słusznie przyjął, że naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez przedsiębiorcę nie jest znikomym, zaś czas reakcji organu nie wpływa na ocenę potrzeby nałożenia kary za nieterminowe zgłoszenie nabycia pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i oddalił skargę, uznając, że naruszenie obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu nie było znikome, a kara pieniężna została nałożona prawidłowo.

Zaskarżenie decyzji o nałożeniu kary za nieterminowe zgłoszenie zbycia pojazdu jest nieuzasadnione. Zawiadomienie o zbyciu pojazdu, pomimo profesjonalnej działalności strony, nie stanowiło znikomych naruszeń prawa, co uzasadniało wymierzenie minimalnej kary administracyjnej.

Przedstawiciel bezpośredni może być uznany za dłużnika solidarnego, gdy dostarczył nieprawdziwe dane w zgłoszeniu celnym, a organ celny słusznie może badać wiarygodność zadeklarowanej wartości towaru, stosując metody wartości podobnych towarów.

Przedstawiciel bezpośredni, działający na rzecz importera, może być uznany za dłużnika solidarnie odpowiadającego za dług celny, jeżeli wiedział lub powinien był wiedzieć o nieprawidłowościach w deklarowanej wartości celnej towarów. Weryfikacja wartości celnej może opierać się na metodzie wartości towarów podobnych.

Metoda określenia wartości celnej towaru jako towaru podobnego przez organ celny jest dopuszczalna, a przedstawiciel bezpośredni może być uznany za dłużnika solidarnego, gdy zgłoszenie celne oparte jest na wątpliwych danych.