W sytuacji błędnego wpisu w księdze wieczystej, dotyczącego prawa rzeczowego, wpis ten wywołuje skutki prawne mimo jego wadliwości, prowadząc do niezgodności między rzeczywistym stanem prawnym a stanem ujawnionym w księdze. Rozstrzygnięcie uzgodnieniowe ma na celu weryfikację rzeczywistego stanu prawnego i nie ma charakteru prawo tworzącego, choć ma wpływ na odbicie tego stanu w księdze wieczystej.

W sytuacji, gdy Sąd pomija w sentencji wyroku rozstrzygnięcie o części roszczenia, o której wspomina jedynie w uzasadnieniu, i nie zostaje to naprawione przez wniosek o uzupełnienie wyroku lub nowe powództwo, kontynuacja postępowania przez sąd jest niedopuszczalna i prowadzi do błędu proceduralnego. W takich okolicznościach, jedynym właściwym postępowaniem jest wytoczenie nowego powództwa dotyczącego

Klauzule ryzyka walutowego i spreadu walutowego w umowach kredytowych, które nie są formułowane w sposób jednoznaczny i transparentny, pozwalający konsumentom na samodzielne oszacowanie konsekwencji ekonomicznych umowy, są uznawane za abuzywne. Takie postanowienia, które umożliwiają bankowi jednostronne określenie wysokości zobowiązania i rat kredytowych, naruszają interesy konsumenta i stoją w sprzeczności

Umowa najmu zawarta na czas oznaczony może określać wypadki, w których każdej lub jednej ze stron przysługuje prawo do wypowiedzenia najmu, o ile wspomniane wypadki zostaną zrealizowane. W takim przypadku, w treści umowy muszą zostać wyraźnie wskazane przyczyny, sytuacje czy zdarzenia, które uzasadniają wypowiedzenie najmu, i nie mogą być one całkowicie arbitralne ani zapewniać pełnej swobody w zakończeniu

Wartość godziwą akcji w kontekście postępowania przymusowego wykupu, o ile nie istnieje odrębna definicja w przepisach, powinno się określać zgodnie z definicją legalną zawartą w ustawie o rachunkowości, tj. jako kwotę, za jaką składnik aktywów mógłby zostać wymieniony w transakcji rynkowej między dobrze poinformowanymi, niepowiązanymi stronami, przy uwzględnieniu cen bieżących na rynku i pomniejszonej

Trybunał Konstytucyjny orzekł niezgodność z Konstytucją: 1) artykuł 365 § Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie, w jakim przewiduje związanie sądu orzeczeniem, na podstawie którego wszczęto przeciwko spółce z ograniczoną odpowiedzialnością bezskuteczną egzekucję, w procesie wytoczonym na podstawie art. 299 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1467, ze

1. Strony umowy korzystają ze swobody w oznaczeniu sumy stanowiącej karę umowną, jednak ich ustalenia muszą być na tyle precyzyjne, aby umożliwiały obiektywne jej oznaczenie. 2. Kara umowna nie może prowadzić do nieuzasadnionego wzbogacenia wierzyciela. W przypadku wątpliwości co do wysokości kary umownej, należy zweryfikować, czy nie dochodzi do nieusprawiedliwionej okolicznościami sprawy dysproporcji

Skoro art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy łączy służbę na rzecz totalitarnego państwa z samym podjęciem służby w instytucjach i formacjach w tym przepisie wymienionych, to można przyjąć, że istnieje domniemanie faktyczne (wynikające z informacji o przebiegu służby potwierdzającej służbę w tych jednostkach), że służba w nich była służbą na rzecz totalitarnego państwa. Domniemanie

Sądy, w ramach obowiązku wynikającego z art. 76 Konstytucji RP, mają obowiązek zapewnienia skutecznej ochrony konsumentów przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. W przypadku postępowania nakazowego z weksla własnego in blanco, stanowiącego zabezpieczenie umowy pożyczki konsumenckiej, sądy powinny badać zgodność z prawem postanowień umowy o pożyczkę konsumencką.

1. W przypadku spraw, gdzie pozwanym jest konsument, wynikająca z Konstytucji regulacja dotycząca obowiązku zapewnienia jego skutecznej ochrony przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi, wymaga, by sądy mogły badać zgodność z prawem postanowień umowy o pożyczkę konsumencką również w postępowaniu nakazowym z weksla własnego in blanco, stanowiącego zabezpieczenie tej umowy. 2. Stosując przepisy kodeksu

W przypadku wątpliwości, niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które nakładają wyłącznie na konsumenta obowiązek zapłaty ustalonej sumy na wypadek rezygnacji z zawarcia lub wykonania umowy lub nakładają na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od umowy, obowiązek zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego.