Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając merytoryczną zasadność postępowania karno-skarbowego jako podstawy zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zarzuty proceduralne i materialne skargi kasacyjnej były niezasadne.

Zażalenie na korektę zaświadczeń o pomocy de minimis, jako czynność nie będącą postanowieniem, jest niedopuszczalne. W systemie prawa brak unormowań pozwalających na wniesienie zażalenia w takich przypadkach.

Brak przesłanek do uznania, że zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza w postaci braku obrońcy w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, o ile nie są one obiektywnie uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że powaga rzeczy osądzonej oraz tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy uzasadniają odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, jeśli żądanie dotyczy tych samych przesłanek faktycznych i prawnych uprzednio prawomocnie rozstrzygniętych.

A.B. nie posiada interesu prawnego w postępowaniu o uchylenie decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę; legitymacja procesowa przysługuje stronie wskazanej w decyzji nakładającej obowiązek.

Otrzymana dotacja nie została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, a zastrzeżenia dotyczące sposobu rozliczenia nie uzasadniają stwierdzenia takiej niezgodności, co skutkuje uchyleniem decyzji organów wraz z umorzeniem postępowania.

Decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o wymeldowaniu skarżącego została podtrzymana, albowiem kontestowane w skardze naruszenia prawa nie wykazują cech rażącego naruszenia, uzasadniającego nieważność decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pięciokrotne przedłużenie terminu wykonania obowiązku ochrony przeciwpożarowej przez spółkę narusza interes publiczny i nie jest uzasadnione słusznym interesem strony. Zagrożenie dla życia i mienia wynikające z braku instalacji hydrantowej przeważa nad indywidualnymi trudnościami spółki.

Skarga kasacyjna dotycząca stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na korekty zaświadczeń o pomocy de minimis jest oddalona. Niedopuszczalność zażalenia w takim przypadku jest wynikiem uznania korekt za czynności materialno-techniczne, na które środki zaskarżenia nie przysługują.

Spółka komandytowa nie jest płatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na zysk wypłacanych komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego w świetle art. 30a i art. 41 u.p.d.o.f., gdyż obowiązki te dotyczą jedynie faktycznie uzyskanego dochodu z zysku rocznego.

Decyzja organu administracyjnego o ustaleniu warunków zabudowy zgodna z art. 61 u.p.z.p. Odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu braku usprawiedliwionych podstaw wniesionych zarzutów. Rozstrzygnięcie nie narusza istniejącego zagospodarowania przestrzennego.

Umowa o wygłoszenie wykładu dla aplikantów radcowskich nie stanowi umowy o dzieło, gdyż nie zrodziła samoistnego, indywidualnego rezultatu, co wyklucza ustalenie jej kwalifikacji jako dzieła zgodnie z art. 627 k.c., a więc podlegała składkom na ubezpieczenie zdrowotne jako umowa o świadczenie usług.

Zgłoszenie znaku P. przez P. Sp. z o.o. nastąpiło w złej wierze, naruszając zakaz konkurencji i uczciwość kupiecką, co uzasadnia unieważnienie ochrony na znak na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że umorzenie postępowania w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji sprzed ponad 30 lat, zgodnie z art. 2 ust. 2 nowelizacji KPA, jest zgodne z Konstytucją RP, stabilizując stan prawny i zapewniając pewność obrotu prawnego poprzez eliminację możliwości zaskarżania decyzji ostatecznych.

Zastosowanie zajęcia rachunku bankowego, jako mniej dolegliwego środka egzekucyjnego, nie narusza zasady minimalizacji dolegliwości dla zobowiązanego, jeśli nie przedstawi on mniej uciążliwego alternatywnego rozwiązania, mogącego wykonać dochodzony obowiązek.

Odmowa zgody na termomodernizację budynku zabytkowego wymaga precyzyjnego uzasadnienia. Organy ochrony zabytków są zobowiązane do wykazania wpływu planowanych prac na wartości dziedzictwa kulturowego oraz zapewnienia zgodności z normami prawa ochrony zabytków w świetle obowiązujących standardów użytkowych i społeczno-ekonomicznych realiów.

Uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia, jako okoliczność obiektywna, obliguje organ odwoławczy do stwierdzenia jego niedopuszczalności, co wyłącza możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia.

Nie stwierdzono podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej z uwagi na niezasadność zarzutów dotyczących rażącego naruszenia prawa i braki konstrukcyjne skargi, podnoszone przez stronę skarżącą.

Dla skutecznego zaliczenia nieruchomości do kategorii dróg publicznych niezbędne jest formalne wykonanie wszystkich wymaganych czynności prawnych przed 1 stycznia 1999 r.; brak pełnej dokumentacji nie wyklucza możliwości uznania drogi za publiczną, ale wymaga dalszego postępowania dowodowego.

Dokonując kontroli operatu szacunkowego przez organ i sąd administracyjny w zakresie nieruchomości przejętych pod drogi publiczne, istotne jest respektowanie dyscyplinarnej odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, a jedynie uzasadnione wątpliwości mogą stanowić podstawę do zewnętrznej weryfikacji operatu.

O zbiegu uprawnień do świadczeń pielęgnacyjnych i specjalnych zasiłków opiekuńczych decyduje zasada eliminacji możliwości równoczesnego przyznania obu świadczeń na ten sam okres, co wyklucza prawo do ich pobrania w przypadku braku wstecznego uchylenia decyzji przyznającej jedno z nich (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.).

Skarga kasacyjna wniesiona przez Stowarzyszenie [...] nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, co skutkuje jej oddaleniem zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Tylko bezpośrednio zainteresowany podmiot może kwestionować swój status jako strony postępowania.

Stwierdzenie nieważności umowy kredytowej wywiera skutki podatkowe z mocą wsteczną (ex tunc), skutkując brakiem przychodu podatkowego z tytułu umorzenia odsetek w związku z nieważną umową.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w ramach skargi kasacyjnej, dokonał oceny zasadności uznania nieruchomości P. sp. z o.o. za związane z działalnością gospodarczą, podtrzymując decyzję organów pierwszej i drugiej instancji, w uznaniu braku naruszenia przez nie przepisów prawa w kontekście stanu faktycznego i prawnego.