Doręczenie decyzji administracyjnej osobie prawnej nie może być uznane za skuteczne, jeśli zostało dokonane pełnomocnikowi bez upoważnienia do jej odbioru, co wyklucza rozpoczęcie terminu do wniesienia odwołania.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje, że uchylenie decyzji administracyjnej w kontekście uchylonego wcześniejszego rozstrzygnięcia sądowego skutkuje koniecznością wznowienia postępowania administracyjnego, co uzasadnia uchylenie skarżonego wyroku oraz decyzji wraz z umorzeniem postępowania.

Wydanie decyzji o nakazie rozbiórki przed dniem wejścia w życie nowelizacji Prawa budowlanego stanowi przeszkodę do wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, niezależnie od ostateczności tej decyzji.

W celu dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, niezbędnym jest wykazanie rzeczywistego interesu społecznego, który wykracza poza ogólne cele statutowe i spełnia indywidualne wymagania konkretnego postępowania.

Skarga kasacyjna, oparta na niewłaściwym zastosowaniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o COVID-19, zostaje oddalona z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia oraz niespełnienie wymogów proceduralnych przez skarżącą.

Umowy dotyczące przygotowania i przeprowadzenia zajęć dydaktycznych, nie prowadzące do stworzenia twórczego rezultatu, kwalifikują się jako umowy zlecenia, podlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od autonomii umownych deklaracji stron.

Spółka cywilna nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym, a decyzja skierowana do spółki cywilnej, z wymienionymi wspólnikami, nie jest obarczona kwalifikowaną wadą prawną. Skarga kasacyjna dotycząca oceny zgodności inwestycji z sąsiedztwem była niezasadna. Oddalenie skargi zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Plan miejscowy zgodny ze Studium spełnia funkcję uzupełniającą usługowo i nie narusza wytycznych, gdy adaptacja następuje w granicach bilansu funkcjonalnego jednostki. Władztwo planistyczne gminy uzasadnia jego decyzje, priorytetowo traktując ochronę dziedzictwa kulturowego.

Bezczynność organu administracji nie stanowi rażącego naruszenia prawa, gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, a organ podejmuje działania zmierzające do jej wyjaśnienia, nawet jeżeli przewlekłość jest odczuwalna dla strony.

Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej dotyczących działań spółek gospodarujących mieniem publicznym może naruszać prawo do informacji publicznej, jeżeli brak jest uzasadnionej przyczyny jego odmowy.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku naruszenia zasad proceduralnych i oceny materiału dowodowego, uznając decyzję o wydaleniu ze służby za zasadne. Policjant naruszył dyscyplinę służbową poprzez nieuprawnione użycie środków przymusu i brak poszanowania etyki zawodowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w postępowaniu oceniającym dobrą reputację przewoźnika drogowego obowiązek dowodowy dotyczący działań naprawczych spoczywa na przedsiębiorcy; organ administracyjny nie jest zobowiązany do wielokrotnego wezwania do przedstawienia takich dowodów, a brak ich przedłożenia może skutkować utratą dobrej reputacji.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną M.R., uznał, że wymagalność obowiązku szczepień jest zgodna z przepisami prawa materialnego i proceduralnego, w tym art. 174 i 145 p.p.s.a., przy czym brak jest podstaw do konstytucyjnych zarzutów ograniczenia praw obywatelskich.

NSA orzeka, iż decyzje organów administracji publicznej, odmawiające stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie spójnych orzeczeń lekarskich, nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego, gdyż rola organu ogranicza się do oceny proceduralnej, nie zaś merytorycznego zastępowania jednostek orzeczniczych.

Nie stwierdza się nieważności planu zagospodarowania przestrzennego w całości, gdyż brak wypełnienia niektórych obowiązków prawnych nie skutkuje nieważnością całości aktów prawa miejscowego, o ile możliwe jest ich usunięcie bez naruszenia spójności planu, a co najwyżej w odniesieniu do jego części.

Brak podstaw do uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę, gdyż zarzuty naruszenia zarówno postępowania jak i prawa materialnego okazały się bezpodstawne.

Postępowania nadzorcze w sprawach z art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego mogą być wszczynane jedynie z urzędu, a skierowany do organu nadzoru budowlanego wniosek, oparty na interesie prawnym wnioskodawcy, nie obliguje organu do wszczęcia takiego postępowania administracyjnego.

Adresatem nakazu organu nadzoru budowlanego powinien być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, w tym przypadku Wspólnota Mieszkaniowa, gdyż taras stanowi funkcjonalnie i konstrukcyjnie część budynku wspólnoty, pomimo że grunt należy do Miasta.

Za przekroczenie progu 5% głosów bez właściwego zgłoszenia Komisji, pełnomocnik odpowiada, jeśli formalnie pełnomocnictwo nie wygasło, a kara finansowa za takie uchybienie jest uznaniowa i może uwzględniać sytuację majątkową naruszyciela.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe umorzenie postępowania celnego przez WSA, ze względu na brak dowodów na wadliwość deklaracji o pochodzeniu towaru i upływ czasu uniemożliwiający skuteczną weryfikację.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał, że Zarząd Województwa Świętokrzyskiego nie wykazał, iż doszło do przerwania biegu przedawnienia obowiązku zwrotu dofinansowania, a także nie uzasadnił adekwatnie zastosowanej wysokości korekty finansowej, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Dla przyznania świadczenia wychowawczego decyzujący jest faktyczny stan sprawowania opieki nad dzieckiem, a nie tylko sądowe orzeczenie o władzy rodzicielskiej. Faktyczne wspólne zamieszkiwanie i utrzymywanie dziecka przez rodzica są kluczowe, co może prowadzić do uchylenia decyzji administracyjnych sprzecznych z tym stanem.

NSA orzekł, że utrata dobrej reputacji przewoźnika drogowego wynikająca z prawomocnego skazania nie wymaga dalszej szczegółowej oceny, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Późniejsze zatarcie skazania nie wpływa na legalność wcześniej wydanej decyzji administracyjnej.

Nakaz rozbiórki budynku został nieprawidłowo utrzymany przez WSA w Krakowie bez wystarczającego rozważenia wpływu toczących się postępowań cywilnych na możliwość wykonania nałożonych obowiązków budowlanych, co skutkowało koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy.