Pod pojęciem udzielenia pożyczki w kontekście art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. nie mieści się incydentalna pożyczka od rodzica, która nie posiada charakteru działalności zarobkowej. Zwalnia z podatku pożyczki pod warunkiem spełnienia określonych formalnych przesłanek.

Postępowanie administracyjne w zakresie nienależnie pobranych świadczeń musi być dwufazowe: najpierw decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne, następnie decyzja o zwrocie. Zasadność skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność przestrzegania tego rozdzielenia zgodnie z art. 92 ustawy o wspieraniu rodziny.

Statek, na którym pracował Skarżący, nie był eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co wyklucza możliwość rozliczania podatkowego w Norwegii na podstawie ulgi abolicyjnej zgodnie z postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego było prawidłowo uznane przez WSA jako uzasadnienie uchylenia decyzji SKO, przy braku istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do wymogów homologacji.

Zarządzenie NSA: Stwierdzenie braku podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na decyzję o rejestracji pojazdu z oczywistym, lecz nie rażącym naruszeniem prawa zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz doprecyzowanie zakresu zgodności prawa krajowego z przepisami unijnymi dotyczącymi homologacji.

Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się przepisem art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną, uzasadnioną niewłaściwym sformułowaniem zarzutów kasacyjnych, które nie spełniają wymogów p.p.s.a., nie pozwalając tym samym na skuteczne postępowanie kontrolne.

Członek zarządu spółki zobowiązany jest, aby we właściwym czasie zgłosić wniosek o upadłość lub zapewnić otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, w przeciwnym razie ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Brak osób pozwalających na zastosowanie przesłanki egzoneracyjnej skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji o odpowiedzialności.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dla wstrzymania wykonania decyzji podatkowej musi istnieć wysokie prawdopodobieństwo jej nieważności. Doręczenie stanowi element procedury, a nie podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzono brak rażącego naruszenia prawa w decyzji z dnia 7 czerwca 2023 r.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że czynności planowane przez Skarżącą, związane z działalnością Fundacji Rodzinnej, mogą stanowić unikanie opodatkowania, co uzasadnia odmowę wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Przyznanie specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 u.p.s. wymaga zaistnienia wyjątkowych okoliczności wykraczających poza codzienne zdarzenia. Samo przekroczenie kryterium dochodowego nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia.

Sąd kasacyjny uznał, że warsztat mechaniki pojazdowej nie spełnia wymogów dobrego sąsiedztwa oraz kontynuacji funkcji, naruszając istniejący ład przestrzenny, co uzasadniało odmowę ustalenia warunków zabudowy.

Zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może być uzasadnione obiektywną niejasnością przebiegu granicy nieruchomości, nawet gdy zazwyczaj takie okoliczności nie są prejudycjalne dla postępowań legalizacyjnych.

Zaświadczenie o samodzielności lokalu nie może być wydane na podstawie ugody sądowej, gdyż musi być oparte na przepisach ustawy o własności lokali oraz danych organu. Ugoda sądowa nie zobowiązuje organów do wydania zaświadczenia potwierdzającego stan nie wynika z posiadanych materiałów.

Członek zarządu spółki, który nie złożył w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości, ponosi solidarną odpowiedzialność za nieprawidłowo wykorzystane środki unijne; w przypadku niezgłoszenia takiego wniosku ważne są ustalenia organów administracyjnych, które sąd potwierdza jako prawidłowe.

Budowa farmy wiatrowej nie stanowi działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku w świetle ustawy szkodowej, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego przez organy ochrony środowiska.

W przypadku nieuregulowanych przez spółkę kar pieniężnych, za które odpowiedzialność wskutek bezskutecznej egzekucji z majątku spółki przenosi się na członków zarządu, ci ostatni mogą ponosić solidarną odpowiedzialność, o ile nie wykażą braku winy w niestosownym zgłoszeniu wniosku o upadłość lub restrukturyzację.

Oddalenie skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. przez NSA, podtrzymujące decyzję o karze za naruszenia w przewozie drogowym, jako przewóz okazjonalny niezgodny z wymogami dla taksówek.

Transport drogowy rzeczy, aby być uznany za niezarobkowy przewóz na potrzeby własne, musi spełniać warunki określone w art. 4 pkt 4 u.t.d., w tym dotyczące własności rzeczy w momencie przejazdu. Brak spełnienia któregokolwiek z tych warunków, jak brak odpowiednich dokumentów, skutkuje koniecznością posiadania licencji i uprawnia do nałożenia kary.

Informacja Prezesa o wyniku konkursu na stanowisko referendarza sądowego ma charakter władczy i podlega sądowej kontroli administracyjnej jedynie w zakresie legalności czynności administracyjnych Prezesa, nie zaś w zakresie oceny merytorycznej prac konkursowych.

Bez wykazania istotnych uchybień procesowych, organizator konkursu na stanowisko dyrektora teatru nie ma podstaw do ogłoszenia ponownego konkursu po jego zakończeniu i wyłonieniu kandydata.

Przepisy dotyczące odpowiedzialności za naruszenia w transporcie drogowym regulowane art. 92c ustawy o transporcie drogowym wyłączają stosowanie art. 189f k.p.a. w postępowaniach dotyczących nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Brak skutecznego podważenia ustaleń faktycznych uzasadnia prawidłowość decyzji organu podatkowego opartej na art. 104 ust. 8 i 9 ustawy o podatku akcyzowym, określających obowiązek podatkowy w przypadku znaczącego odstępstwa od rynkowej wartości pojazdu.

Nałożenie kary pieniężnej na podmiot naruszający przepisy o transporcie drogowym nie podlega miarkowaniu na podstawie działu IVa k.p.a., gdyż regulacje ustawy o transporcie drogowym mają charakter szczególny i wyłączają stosowanie przepisów ogólnych k.p.a.

Kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nałożona zgodnie z prawem, brak podstaw do zastosowania przesłanek wyłączających odpowiedzialność podmiotu gospodarczego.