Odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na rzekome nadużycie prawa musi być formalizowana decyzją administracyjną. Nadużycie prawa do tej informacji, jako przesłanka odmowy jej udzielenia, nie znajduje oparcia w ustawie o dostępie do informacji publicznej, chyba że zachodzi wyjątkowo rażące nagromadzenie licznych wniosków o charakterze nękającym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że wartość rynkowa nieruchomości ustalona przez biegłą odpowiadała rzeczywistemu stanowi faktycznemu i została prawidłowo zaakceptowana przez organy podatkowe oraz sąd wojewódzki.

Doręczenie decyzji organu podatkowego za granicą musi być zgodne z przepisami prawa kraju przeznaczenia; brak weryfikacji krajowych regulacji doręczeń skutkuje uznaniem nieważności przyjęcia skuteczności doręczenia.

Polecenie wojewody wydane organowi samorządu terytorialnego na podstawie art. 25 ust. 1 u.w.i.a., mimo iż nie będące aktem nadzoru w czystej postaci, może podlegać zaskarżeniu przed sądem administracyjnym z uwagi na zagrożenie dobra chronionego publicznie.

Interpretacja i kwalifikacja ceł towarowych dokonana przez organy celne oraz zaakceptowana przez wojewódzki sąd administracyjny jest prawidłowa. Nie stwierdzono naruszeń proceduralnych ani błędów w wykładni prawa, które wymagałyby ingerencji instancyjnej, skutkując oddaleniem skargi kasacyjnej.

Oddalenie skargi kasacyjnej, uznanie działań organów celnych i sądu I instancji za zgodne z obowiązującymi przepisami, na podstawie art. 1 ust. 6 rozporządzenia 2019/159 nakładającego cło ochronne w przypadku wyczerpania kontyngentu taryfowego.

Odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego oraz nałożenie dodatkowego cła ochronnego były zgodne z prawem z uwagi na wyczerpanie kontyngentu taryfowego. NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając zarzuty proceduralne i materialne za nieuzasadnione i nie wpływające na wynik sprawy bez istotnego naruszenia przepisów.

Postanowienia Prezydenta RP w zakresie stosowania prawa łaski nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż mają charakter indywidualny i są wykonaniem prerogatywy Prezydenta.

Skarżąca nie wykazała, że zarzuty skierowane wobec decyzji organu administracyjnego oraz wyroku WSA w Gdańsku miały uzasadnioną podstawę prawną. NSA oddala skargę kasacyjną, uznając prawidłowość klasyfikacji towaru dokonanej przez organy celne.

Skarżący zobowiązany jest precyzyjnie wskazać podstawy kasacyjne, szczególnie w zakresach błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania prawa. Brak szczegółowości uniemożliwia skuteczne zakwestionowanie decyzji sądu niższej instancji i prowadzi do oddalenia skargi.

Pobieranie opłat za nadzór weterynaryjny nad przetwórstwem produktów rybołówstwa jest zgodne z unijnym rozporządzeniem 2017/625, a nadzór tym obciążeniem z tytułu opłat obejmuje przewidziane prawem koszty administracyjne.

Realizacja własnych celów mieszkaniowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. wymaga zamieszkania w zakupionym lokalu, a nie jego wynajmowania, co wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia podatkowego w przypadku nabycia lokalu z zamiarem jego wynajmu.

Wydatki poniesione na budowę części socjalno-biurowej w ramach nowej inwestycji mogą być uznane za koszty kwalifikowane, o ile odpowiadają one warunkom określonym w decyzji o wsparciu i mają na celu poprawę zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa.

Decyzja Starosty o wydaniu zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, gdyż proces przetwarzania według przyjętej metody nie wymagał decyzji środowiskowej, co uzasadnia utrzymanie zezwolenia w mocy.

Odpowiedzi na pozwy cywilne, będące pismami procesowymi w indywidualnych sprawach cywilnych, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem organ nie jest zobowiązany do ich udostępnienia na tej podstawie.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga pełnego uzasadnienia wskazującego na przetworzony charakter informacji oraz istnienie tajemnicy przedsiębiorcy lub prywatności osoby. Brak wyczerpującego uzasadnienia skutkuje uchyleniem takiej decyzji.

Przetwarzanie danych osobowych za pośrednictwem aplikacji "Kwarantanna domowa" po zakończeniu kwarantanny wymaga rzeczywistej podstawy prawnej, której brak wyklucza legalność dalszego przetwarzania tychże danych.

Skarga kasacyjna skarżącego Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zostaje oddalona, jako bezzasadna, przy uznaniu prawidłowości zastosowania przepisów unijnego kodeksu celnego dotyczącego cła antydumpingowego oraz terminu zawieszenia powiadomienia o długu celnym.

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów postępowania ani prawa materialnego w ocenianiu decyzji administracyjnej, a odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego i naliczenie dodatkowego cła były zgodne z prawem.

Dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu nie wystarcza formalne posiadanie faktury; konieczne jest wykazanie, że wydatek został rzeczywiście poniesiony, zapłacony w sposób zgodny z przepisami oraz że świadczenie wykonał podmiot wskazany w dokumencie.

Współczesna wykładnia art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f uznaje moment poniesienia wydatku za tożsamy z momentem odpłatnego zbycia udziałów, co wyklucza uwzględnienie kosztów historycznych przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów z ich sprzedaży.

Przedawnienie zobowiązania podatkowego może zostać skutecznie zawieszone przez wszczęcie postępowania karnego skarbowego, jeśli podatnik został prawidłowo o tym zawiadomiony przed upływem nominalnego terminu przedawnienia, a organy podatkowe mają obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, nie identyfikując nieznanych podatnikowi kontrahentów.

Za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie członkowie jej zarządu, jeśli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże przesłanek zwalniających go z odpowiedzialności, takich jak nieskuteczne wykazanie, że mienie spółki umożliwi zaspokojenie zaległości.

Skarga kasacyjna oddalona. Tymczasowe zajęcie ruchomości przez organ egzekucyjny zgodne z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 96n). Brak negatywnych przesłanek oraz prawidłowość sporządzenia protokołu uzasadniało zatwierdzenie zajęcia.