Skarga kasacyjna W.Z. dotycząca odmowy przyznania płatności na obszary z ograniczeniami naturalnymi została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość dotychczasowych decyzji, argumentując brak wyraźnych dowodów na samodzielne prowadzenie gospodarstwa zgodne z przepisami prawa unijnego i krajowego.

NS uchyla wyrok WSA w Bydgoszczy z uwagi na niecałościowe rozpatrzenie sprawy, ukierunkowując go ponownie do ponownego rozpoznania celem wszechstronnej analizy zarzutów materialnoprawnych i proceduralnych dotyczących wykorzystania środków unijnych.

Program "Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza" stanowi program ustawowy, co wyklucza możliwość kwalifikacji umów z nim związanych jako tajemnicy przedsiębiorstwa na podstawie przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz ograniczenia dostępu do informacji publicznej.

Na gruncie art. 215 ust. 2 u.g.n. odszkodowanie za nieruchomość warszawską przysługuje niezależnie od jej zabudowania, przy spełnieniu warunku możności przeznaczenia działki pod zabudowę przed wejściem dekretu. Konieczne jest zbadanie planistycznego przeznaczenia i daty utraty władania.

Komunikat systemowy potwierdzający wywóz towarów nie stanowi przesądzającego dowodu w sytuacji braku wiarygodnych dowodów rzeczywistego opuszczenia towarów poza obszar celny UE; zgłoszenie celne może zostać unieważnione.

W przypadku stwierdzenia, że posiadane przez podatnika paliwo nie spełnia wymaganych parametrów jakościowych, uzasadnione jest jego opodatkowanie stosownie do przepisów o podatku akcyzowym, chyba że podatnik przedłoży przekonujący materiał dowodowy potwierdzający jego zgodność z obowiązującymi normami. Stwierdzenie niezgodności oznacza możliwość nałożenia wyższego podatku, niezależnie od twierdzeń

Organ administracji publicznej nie pozostaje w bezczynności w postępowaniu wszczynanym z urzędu, gdy skutecznie odnosi się do wniosku organizacji społecznej zgodnie z art. 31 k.p.a., zwłaszcza gdy zaistnieje żądanie wszczęcia postępowania o nałożenie kary na nadawcę.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej stanowiła rażące naruszenie prawa, uzasadniające wymierzenie grzywny oraz zobowiązanie do formalnego rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 31 § 2 k.p.a.

Zaniechanie przez Przewodniczącego KRRiT rozpatrzenia wniosku organizacji społecznej o wszczęcie postępowania sankcyjnego na podstawie art. 53 u.r.t. stanowiło bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, podlegającą kontroli sądowo-administracyjnej.

Przewodniczący KRRiT pozostaje w rażącej bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Fundacji o wszczęcie postępowania administracyjnego, co skutkuje zobowiązaniem do formalnego załatwienia sprawy oraz wymierzeniem grzywny administracyjnej.

Organ administracji po złożeniu wniosku przez organizację społeczną musi rozstrzygnąć o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania w formie postanowienia; bezczynność w tym zakresie może być uznana za rażące naruszenie prawa.

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji dopuścił się rażącej bezczynności, niewłaściwie rozpatrując wniosek fundacji jako organizacji społecznej, co uzasadniało zobowiązanie do działania i nałożenie grzywny.

Przedsiębiorca nie jest zobowiązany do przekazania dokumentacji pod rygorem kary pieniężnej poza kontekstem inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, jak przewidują przepisy art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego.

NSA stwierdza, że nałożenie kary pieniężnej na "G." Sp. z o.o. za nieprzekazanie dokumentacji bez przeprowadzania inspekcji lub kontroli, zgodnie z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego, stanowi naruszenie wymogów ustawowych dotyczących kompetencji organów do prowadzenia takiego postępowania.

Nagrody wypłacane w ramach konkursu o charakterze zatrudnieniowym mogą być opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym, pod warunkiem spełnienia szerokiego rozumienia pojęcia konkursu, obejmującego publicznie dostępne zasady i brak jednoznacznych kryteriów obiektywności wyniku.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, naruszenia prawa materialnego nie zostały wykazane w zgodności z wymogami art. 174 p.p.s.a., co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Oddalenie skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi potwierdziło prawidłowość uznania przewlekłości postępowania za rażące naruszenie prawa przez Ministra oraz zasadność przyznania sum pieniężnych skarżącym za takie naruszenie.

Lokalizowanie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny, uzasadniający nałożenie kary pieniężnej stosownie do przepisów ustawy o drogach publicznych oraz lokalnych regulacji określających stawki opłat.

Kontenery telekomunikacyjne, nie będąc trwale związane z gruntem, kwalifikują się jako budowle, a nie budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i są opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako budowla.

Dzienną stawkę opłaty targowej należy rozumieć, jako odnoszącą się do sprzedaży na targowiskach, z wyznaczoną powierzchnią stanowiska handlowego. Opłata ma charakter przedmiotowy, zgodny z ustawowo określoną kompetencją rady gminy.

Brak jest podstaw do uznania, iż Stołeczny Zarząd Infrastruktury nie posiada legitymacji do wnioskowania o wygaśnięcie trwałego zarządu do nieruchomości będących w trwałym zarządzie Ministerstwa Obrony Narodowej. W kontekście prawnym status trwałego zarządu przekształca się niezależnie od faktycznego sprawowania zarządu.

Członka zarządu można pociągnąć do odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeśli w pełnieniu funkcji nie złożył wniosku o upadłość pomimo niewypłacalności spółki oraz gdy egzekucje z majątku spółki są bezskuteczne.

Opłata targowa zgodnie z Ustawą o podatkach i opłatach lokalnych ma charakter przedmiotowy związany z dokonywaniem sprzedaży na targowisku. Limit dzienny tej opłaty nie odnosi się do podatnika, lecz do czynności sprzedaży, co zgodne jest z kompetencjami gmin w zakresie kształtowania lokalnej polityki podatkowej.

Maksymalna stawka dziennej opłaty targowej zgodnie z art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży na targowisku, a nie do jednostkowego podatnika, co uzasadnia brak naruszenia zasady równości wobec prawa.