Obowiązek szczepień ochronnych, wynikający z ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń, jest prawidłowo nałożony na mocy prawa materialnego, a komunikaty GIS nie wpływają na jego legalność; zastosowane środki egzekucyjne są proporcjonalne i zgodne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną uznając, iż grzywna w celu przymuszenia nałożona zgodnie z obowiązującymi przepisami jest uzasadnionym środkiem egzekucyjnym ze względu na niewykonanie ciążącego obowiązku. Organ egzekucyjny nie bada zasadności obowiązku, a jedynie jego wykonalność.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak pouczenia przez Urząd Patentowy RP o możliwości nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez znak towarowy stanowi naruszenie procedury, skutkujące uchyleniem decyzji odmownej oraz wyroku sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że umorzenie postępowania administracyjnego z przyczyn merytorycznych stanowi przeszkodę do wszczynania nowych postępowań w tej samej sprawie. Decyzja organu administracji umarzająca wcześniejsze postępowanie z uwagi na bezprzedmiotowość jest wiążąca i uniemożliwia ponowne wszczęcie postępowania w zakresie tożsamych kwestii faktycznych i prawnych.

Uchwała Rady Miejskiej o ustanowieniu pomnika przyrody, która narusza prawo poprzez brak określenia zasięgu zakazów ochronnych, narusza konstytucyjnie chronione prawo własności i jest nieważna.

Zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa o natychmiastowym odwołaniu dyrektora szkoły zostało wydane z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, co skutkuje jego nieważnością z uwagi na niespełnienie formalnych i materialnych przesłanek odwołania.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest wymagalny z mocy obowiązującego prawa, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r. nie zmienia tej wymagalności w związku z zachowaniem mocy prawnej niektórych jego elementów do czasu upływu odroczenia skutku derogacyjnego.

W sprawie dotyczącej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego sąd uznał, że nieusunięcie nieprawidłowości przez inwestora uzasadnia decyzję odmowną. Zarzuty dotyczące procesów granicznych i dostępu do drogi publicznej, choć istotne, nie wpływają na wynik tej decyzji. Skarga kasacyjna została oddalona.

Uchwała jednostki samorządu terytorialnego przewidująca preferencyjną stawkę podatku od nieruchomości dla budowli wykorzystywanych do zbiorowego odprowadzania ścieków nie zawiera zastrzeżenia ograniczającego stosowanie tej stawki do budowli posiadanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne.

W sprawie o rozbiórkę samowoli budowlanej, decyzję organu nakazującą rozbiórkę, wydaną w odniesieniu do całego obiektu, który w części mógł powstać legalnie, uchyla się jako naruszającą zasadę ustalenia pełnej prawnej tożsamości budynku.

W razie stwierdzenia wielokrotnych poważnych naruszeń przepisów transportowych (BPN), organ ma podstawę prawna do uznania utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Przedsiębiorstwo powinno wykazać inicjatywę w eliminacji zagrożeń i zapewnieniu zgodności z normami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż odpowiedział na wszystkie pytania złożonego wniosku w zakresie zgodnym z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wycinka drzew przeprowadzona przed uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na budowę, ale przy późniejszym spełnieniu tego warunku, nie uzasadnia wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za brak zezwolenia na usunięcie drzew.

Pełnomocnictwo notarialne, złożone do akt sprawy podatkowej, można uznać za szczególne, gdy obejmuje uprawnienia do reprezentacji przed organami administracji publicznej, mimo że nie stosuje wzoru formularza PPS-1. Brak takiego formularza nie niweczy skuteczności pełnomocnictwa.

Pismo organu administracyjnego nieposiadające cechy władczego rozstrzygnięcia o statusie strony postępowania nie może być przedmiotem zażalenia, gdyż nie jest to przewidziane przepisami prawa administracyjnego.

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wiążą organy administracji, chyba że nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego sprawy, co w analizowanym przypadku Minister Edukacji i Nauki powoływać się nie może. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził wiążącą moc wcześniejszego wyroku.

Obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu lub refundacja kosztów dowozu do najbliższej placówki spełniającej zalecenia z orzeczenia o kształceniu specjalnym. Wybór sposobu dowozu dziecka do przedszkola należy do rodziców.

Świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane dalszemu członkowi rodziny, jeśli osoba zobowiązana w pierwszej kolejności do alimentacji nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co determinuje niemożność przejęcia tej opieki i skutecznego wnioskowania o świadczenie przez inną osobę (art. 17 ust. 1a u.ś.r).

Brak przewlekłości postępowania nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa przez organ w przypadku braku formalnej inicjatywy strony; rolą organu jest informowanie, a nie aktywne poszukiwanie spadkobierców.

Zajęcie rachunku bankowego daje organowi egzekucyjnemu prawo do natychmiastowego rozporządzania środkami, eliminując możliwość dobrowolnej spłaty zobowiązania przez zobowiązanego. W nowym stanie prawnym przekazanie środków musi nastąpić niezwłocznie.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że brak działań strony skarżącej w zakresie realizacji prawa do rekompensaty wyklucza możliwość przypisania organowi przewlekłości postępowania, wobec czego skargę kasacyjną oddalono.

Rozporządzenie Rady Ministrów, nakładające obowiązek zakrywania nosa i ust, wykraczało poza delegację ustawową, co naruszało art. 92 Konstytucji RP. Decyzje wydane na jego podstawie stwierdzono jako nieważne z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Postanowienie Ministra Zdrowia o nałożeniu grzywny na A.K. w celu przymuszenia do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych zostało utrzymane w mocy z powodu poprawnego zastosowania przepisów u.p.e.a. Egzekucja administracyjna została uznana za prawidłową, a skarga kasacyjna za niezasadną.

Wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia przez przewoźnika skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, której miarkowanie na podstawie k.p.a. nie jest możliwe, gdy kwestię tę reguluje odrębna ustawa szczególna.