Syndyk masy upadłości, jako pierwotny posiadacz odpadów objęty decyzją o wygaśnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, nie jest zwolniony z obowiązku ich usunięcia, nawet jeśli przekazał fizyczne posiadanie odpadów innemu podmiotowi umową cywilnoprawną.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym pozostaje wymagalny i zgodny z prawem pomimo zarzutów proceduralnych i braku przeciwwskazań medycznych ze strony skarżącego.

NSA potwierdził, że niedochowanie terminu do wniesienia zażalenia czyni złożenie go bezskutecznym, a sąd administracyjny nie ma kompetencji do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu niewniesionego do organu odwoławczego.

Obciążenie właściciela nieruchomości świadczeniem na rzecz spółki wodnej jest zasadne, jeśli korzysta z jej urządzeń, co może obejmować nawet nieformalnych użytkowników tych urządzeń, jak zarządcy powiatowych dróg.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną C. sp. z o.o., uznając ograniczenie władzy sądu I instancji w sprawach sprzeciwu do badania formalnych przesłanek za zasadną, bez naruszenia norm proceduralnych.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie oznacza objęcia nieruchomości systemem kanalizacji otwartej, co nie zwalnia z opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest deliktem jednorazowym, wykluczającym zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Uchyla się wyrok WSA, przywracając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ administracyjny, nakładając sankcję administracyjną, zobowiązany jest do bezspornego ustalenia, że naruszenie przepisów istotnie miało miejsce, przy czym ciężar dowodu leży po stronie organu, a wymagane dowody muszą być wolne od wątpliwości.

Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, dopuszczalna jest zabudowa o odmiennych funkcjach, jeżeli harmonizuje z istniejącą. Skarga kasacyjna pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku istnienia zaległości podatkowych zasady zaliczania wpłat przewidziane w art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej są wiążące dla organu podatkowego, a skarga kasacyjna R. S.A. na decyzję organu rachunkowego została oddalona.

Sam wpis do rejestru przedsiębiorców nie wystarcza do uznania za prowadzenie działalności gospodarczej. Organy publiczne muszą wykazać faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej w celu zastosowania art. 24f ust. 1 u.s.g. wobec radnego.

W decyzjach środowiskowych dopuszczalne jest określenie warunków ochrony wartości przyrodniczych, w tym wyznaczenie pasów ochronnych, jednakże ich szerokość nie może być ustalana wyłącznie na podstawie Polskich Norm, jeśli nie wynika to bezpośrednio z przepisów prawa.

Zdemontowana przednia część pojazdu, przy wyrejestrowaniu i braku kluczowych komponentów, stanowi odpad zgodnie z ustawą o odpadach. Jej sprowadzenie bez wymaganych zezwoleń narusza przepisy międzynarodowe. Skarga kasacyjna na jej kwalifikację jako odpad jest bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość oceny i działania organów oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kontekście decyzji dotyczącej środowiskowego uwarunkowania eksploatacji złoża kruszywa, stwierdzając brak istotnych naruszeń przepisów postępowania.

NSA uchylając wyrok WSA oraz decyzje organów nadzoru budowlanego podkreślił niewykonanie obowiązku wykazania istotnego naruszenia przepisów przez skarżącego oraz niezgodność działań z zasadą proporcjonalności, wymagającą uwzględnienia konstytucyjnych wymogów ochrony prawa własności.

Decyzja o warunkach zabudowy inwestycji w kwartale zabudowy pierzejowej, która nie koliduje z urbanistycznym porządkiem, jest prawidłowa, nawet jeśli część parametrów jest pominięta z uwagi na specyfikę inwestycji. Możliwe jest ustalenie warunków dla części działki, co nie narusza zasad wolności zagospodarowania terenu.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy znajduje zastosowanie wobec wszystkich cudzoziemców. Przekroczenie terminów postępowania na tej podstawie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a skarga na bezczynność organu nie może być uwzględniona w tym zakresie.

NSA orzekł, że decyzje z 1988 i 1989 r. wydane przez Ministra Finansów nie naruszyły rażąco przepisów prawa, a ich obowiązywanie jest zgodne z wcześniejszym prawomocnym porządkiem prawnym. Skargi kasacyjne oddalono przez brak podstaw do ich uwzględnienia.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu, który winien być złożony do organu administracyjnego. Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną, powodującą bezskuteczność środka zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak jest podstawy prawnej uprawniającej Głównego Inspektora Farmaceutycznego do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na podmiot odpowiedzialny obowiązek pokrycia kosztów badań jakościowych produktów leczniczych, co skutkuje uchyleniem wyroku WSA i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie prowadzonych postępowań naprawczych były przewlekłe. Skarga kasacyjna zostaje oddalona, albowiem WSA zasadnie stwierdził przewlekłość postępowania oraz brak rażącego naruszenia prawa przez organ.

Odmowa udzielenia ochrony międzynarodowej wobec wnioskodawców jest prawidłowa, gdyż organy administracyjne prawidłowo oceniły materiał dowodowy i stwierdziły brak uzasadnionej obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą w kraju pochodzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż odmowa umorzenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego jest zgodna z prawem, gdy nie zachodzą szczególne okoliczności uprawniające do umorzenia. Ciężka sytuacja materialna, bez wyjątkowych przesłanek, nie uzasadnia umorzenia, co utrwala zasadę subsydiarności w prawie socjalnym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Gminnej Spółdzielni S. w R., uznając za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w decyzjach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Rozstrzygnięcie potwierdza zgodność z prawem wydanych decyzji. (Art. 184 p.p.s.a.)