Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja Starosty o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowiła naruszenie prawa, lecz nie było ono rażące, co uzasadniało uchylenie decyzji organu odwoławczego i nakazywało ponowną ocenę zaistnienia rażącego naruszenia przez SKO.

Przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie administracyjne jest niemożliwe, gdy strona nie wykazuje braku winy w uchybieniu terminowi, a nadmiar obowiązków nie stanowi usprawiedliwienia do jego niedochowania.

Art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, co nie zwalnia organu z obowiązku terminowego załatwienia spraw po 30 czerwca 2024 r. Bezczynność Wojewody Pomorskiego w tej sprawie uzasadnia obowiązek rozpatrzenia wniosku w terminie.

Skarga kasacyjna J. W. na wyrok WSA w Krakowie została oddalona przez NSA, który potwierdził prawidłowość decyzji dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowych i klimatycznych, oraz brak podstaw do uznania siły wyższej.

Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych jest uprawniona do wyznaczania radców prawnych do prowadzenia spraw z urzędu wyłącznie spośród swoich członków. OIRP we Wrocławiu postąpiła zgodnie z prawem, dokonując wyłącznie wewnętrznego doboru radców.

Rada OIRP we Wrocławiu słusznie ograniczyła wyznaczenie radców prawnych do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej do członków swojej izby, co znalazło potwierdzenie w regulacjach samorządu oraz wyroku NSA.

Cofnięcie uprawnień diagnosty samochodowego na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. jest zasadne, gdy diagnosta nie przestrzega przepisów dotyczących wymogu przedstawienia dokumentu dozoru technicznego, a sankcja ta realizuje funkcje prewencyjną i odstraszającą.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że decyzja Starosty o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem przepisów o homologacji jest nieważna. Oświadczenie homologacyjne od producenta jest niezbędne przy zmianach konstrukcyjnych pojazdu.

Umowa o przygotowanie profesjonalnych opracowań z konferencji naukowej zawarta przez C. Sp. z o.o. nie jest umową o dzieło, a umową o świadczenie usług, co uzasadnia zastosowanie odpowiednich przepisów i obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa o stworzenie opracowania naukowego z konferencji pomiędzy ubezpieczoną a C. Sp. z o.o. nie jest umową o dzieło, lecz umową o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, co uzasadnia objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym według przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Umowy o świadczenie usług, wymagające regularnych, technicznych czynności starannego działania, dla których przepisy Kodeksu cywilnego o zleceniu stosuje się, podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie mogą być podstawą do odliczenia podatku naliczonego, nawet jeżeli podatnik nie był świadomy ich nierzetelności. W przypadku pustych faktur wyklucza się zarówno dobrą wiarę podatnika, jak i możliwość odliczenia podatku VAT.

Komisja rewizyjna rady gminy nie ma uprawnień do kontrolowania spółek prawa handlowego z większościowym udziałem gminy, gdyż nie są one gminnymi jednostkami organizacyjnymi w rozumieniu art. 18a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W przypadku odpłatnego zbycia obligacji, które częściowo zaspokajają zobowiązania, podatnik ma prawo uznać jako koszty uzyskania przychodu równowartość zobowiązania, pomimo że majątek został nabyty w wyniku likwidacji.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jedynie wtedy, gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub otwarto postępowanie restrukturyzacyjne, albo że niezgłoszenie wniosku nastąpiło bez jego winy.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie wykażą istnienia przesłanek zwalniających ich z odpowiedzialności, w tym braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub możliwości zaspokojenia zaległości z majątku spółki.

Członek zarządu spółki z o.o. odpowiada solidarnie za jej zobowiązania podatkowe, nawet wobec jednego wierzyciela, gdy egzekucja z majątku spółki nie umożliwia zapłaty w znaczącej części, a brak złożenia wniosku o upadłość nie jest usprawiedliwiony.

Wniesienie przez osobę fizyczną znaku towarowego aportem do spółki jawnej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jeżeli osoba ta nie prowadzi działalności gospodarczej, co wyklucza opodatkowanie VAT.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości o powołaniu notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii została uchylona bezprawnie wskutek niewłaściwej oceny dowodów przez WSA; brak formalnego zasiedzenia lokalu nie był przeszkodą.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bez przedstawienia wiarygodnych okoliczności uprawdopodobniających niewykonanie zobowiązania podatkowego, organ podatkowy nie może nadać decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b § 2 o.p.

1. Bezczynność organu administracyjnego stwierdzona bez rażącego naruszenia prawa nie uzasadnia sankcji pieniężnych wobec organu. 2. Przyznanie grzywny lub sumy pieniężnej wynika z uznania sądu i wymaga kwalifikowanej przewlekłości albo rażącego naruszenia prawa.

Przetwarzanie danych osobowych w celach oceny zdolności kredytowej, po wycofaniu zgody i braku zawarcia umowy kredytowej, jest niedopuszczalne na gruncie RODO – dlatego że cel, dla którego dane te pierwotnie pozyskano, przestaje być aktualny.

W związku z zastrzeżeniami proceduralnymi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja organu nie wypełniła wytycznych wcześniejszego wyroku, a proces przedawnienia został prawidłowo zawieszony. Oddalono obie skargi kasacyjne.

Nierozpoznanie sprawy zgodnie z obowiązującymi w latach 70-tych przepisami Prawa budowlanego prowadzi do uchylenia decyzji administracyjnych i sądowych jako błędnie zastosowanych. Zastosowanie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. jest konieczne do oceny legalności ogrodzenia powstałego przed 1995 r.