Towary importowane, w tym fibrusowe osłonki kiełbasianych, klasyfikowane na mocy reguł interpretacyjnych taryfy celnej są prawidłowo przypisane do kodu CN 3917 10 90, gdy ich materiałem zasadniczym jest tworzywo sztuczne, a domieszka celulozy z papieru nie zmienia ich klasyfikacji.

Górna granica kary łącznej nie może przekraczać sumy kar jednostkowych. Orzeczenie kary łącznej wyższej od sumy stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k. i uzasadnia uchylenie wyroku w zaskarżonej części.

NSA potwierdza, że sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną nie zawsze oznacza prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, gdy brak aktywności wykraczającej poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym.

Sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej, objętej decyzją o warunkach zabudowy, uznaje się za odpłatną dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu VAT. Obowiązuje zasada, że decyzja o warunkach zabudowy przesądza o budowlanym charakterze gruntu, niezależnie od braku formalnej rejestracji decyzji u kolejnego właściciela.

Na podmiot odbierający odpady komunalne, który nie osiąga wymaganych poziomów recyklingu, może zostać nałożona kara pieniężna zgodnie z art. 9g i 9x u.c.p.g., bez względu na okoliczności, jeżeli nie wykaże on braku wpływu na nieosiągnięcie tychże poziomów.

Uchwała Rady Miasta dotycząca zmiany studium zagospodarowania przestrzennego nie narusza zasad i trybu jego sporządzania, a wprowadzone w niej regulacje zgodne są z przepisami prawa, w szczególności w zakresie ograniczeń związanych z zabudową gruntów leśnych oraz zasad proporcjonalności wobec prawa własności.

Gmina, w ramach przyznanego władztwa planistycznego, posiada swobodę w ustalaniu przeznaczenia terenów, niezależnie od żądań właścicieli nieruchomości, o ile uwzględnia zasady ładu przestrzennego oraz nie przekracza granic wynikających z interesu publicznego i prawa własności.

Oznaczenie "eINFO: przesyłka" jako znak towarowy, dzięki kombinacji elementów graficznych i słownych, posiada dostateczną zdolność odróżniającą zgodnie z art. 120 p.w.p. i może być chronione jako znak towarowy mimo opisowego charakteru jego słownego komponentu.

Znak towarowy "elNFO: doręczenie" posiada wystarczającą zdolność odróżniającą dzięki swojej kompozycji słowno-graficznej, umożliwiającej funkcję rozpoznawczą znaku. Elementy graficzne przyczyniają się do uznania znaku za dystynktywny.

Brak dokumentów sprzed kilkudziesięciu lat nie stanowi wystarczającej podstawy do roszczeń odszkodowawczych wobec Skarbu Państwa; organy administracyjne właściwie oceniły materiał dowodowy, zakładając wypłatę odszkodowania.

Znak "eINFO: monitoring", jako oznaczenie słowno-graficzne, posiada zdolność odróżniającą mimo powszechnie informacyjnego charakteru części słownej, gdyż jego grafika nie jest banalna. NSA uznał zatem znak za zdolny do indywidualizowania towarów/usług.

Podwyższenie terenu na działkach sąsiednich nie stanowiło zmiany stanu wody na gruncie skarżącego w rozumieniu art. 234 ust. 3 u.p.w., wobec braku dowodów na jego szkodliwy wpływ na grunty skarżącego.

Skarga kasacyjna B. Sp. z o.o. została oddalona, a klasyfikacja taryfowa towaru jako artykuły z drewna (kod 4421 99 99) uznana za prawidłową, co skutkowało zasadnością zastosowania zakazu importu z Białorusi na podstawie rozporządzenia 765/2006.

Podanie nieprawdziwych informacji w zgłoszeniach celnych dotyczących pochodzenia towarów skutkuje uznaniem ich za pochodzące z pierwotnego kraju, z którego faktycznie pochodzą, co uzasadnia nałożenie cła antydumpingowego. Organ celny ma prawo przedłużyć termin przedawnienia długu celnego na podstawie art. 103 ust. 2 UKC, gdy podjęto działania wprowadzające organy w błąd.

W przypadku umieszczenia cudzoziemca w wykazie osób niepożądanych, organ administracyjny obowiązany jest do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, niezależnie od innych okoliczności. Decyzja jest zatem związana, a odmowa obligatoryjna.

Umorzenie postępowania administracyjnego z mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 11 sierpnia 2021 r. pozostaje w zgodzie z porządkiem prawnym, zważywszy na konieczność stabilizacji decyzji wydanych znacznie wcześniej, w tym przez wzgląd na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 46/13.

Skazanie za zabójstwo w typie podstawowym z art. 148 § 1 k.k. wyklucza orzeczenie środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych na podstawie art. 40 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2022 roku, jeśli brak motywacji szczególnie potępianej.

Wniesienie zarzutów po terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co czyni wniesienie takich zarzutów bezskutecznym, niezależnie od zmian legislacyjnych dokonanych po ich doręczeniu.