Ze względu na niedochowanie terminu zgłoszenia SD-Z2 organy podatkowe nie mogą arbitralnie odmówić wydania zaświadczenia o zwolnieniu z podatku, gdy brak jest postępowania podatkowego, a podstawy prawne zwolnienia wymagają oceny. Wyrok NSA podtrzymujący decyzję WSA rozstrzyga, że kontrola sądowa może dotyczyć uchybień formalnych w procesie wydania zaświadczeń.

Oddala się skargę kasacyjną dotyczącą wymierzenia kary za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, uznając działanie Skarżącej jako spełniające znamiona urządzania gier w rozumieniu ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji może ponosić podmiot, który aktywnie tworzy warunki techniczne i organizacyjne dla ich funkcjonowania, nawet przy dalszym podnajmie lokalu. Skarga kasacyjna została oddalona, a kara pieniężna uznana za zgodną z prawem.

Osoba, która udostępnia lokal oraz umożliwia instalację automatów do gier i stwarza warunki do przeprowadzania na nich gier hazardowych, odpowiada za ich urządzanie w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, jeżeli działanie to odbywa się bez koncesji i w miejscach nieprzeznaczonych na kasyna gier.

Zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia dokonane przez NUS w trybie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej były nieważne, co skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku WSA, uchylającego decyzję podatkową DIAS. Skarga kasacyjna została oddalona.

Działalność polegająca na urządzaniu gier na automatach poza kasynem bez wymaganych zezwoleń oraz ich organizowanie w wynajmowanych lokalach stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej.

Umowa o przygotowanie i prowadzenie zajęć szkoleniowych jest umową o świadczenie usług, podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż brak jej elementów charakterystycznych dla umowy o dzieło, tj. weryfikowalnego rezultatu.

Brak wyraźnej informacji o państwie pochodzenia produktów na etykietach sprzedażowych w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 543/2011 i art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu nieodpowiadających wymaganiom produktów rolnych.

Zasady sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszczają różnice w przebiegu granic przeznaczenia terenu pomiędzy studium a planem, pod warunkiem zachowania zgodności funkcjonalnej, co nie narusza ustaleń studium (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Skorygowanie granic nie stanowi zatem podstawy do uznania nieważności planu.

Uznanie za obywatela polskiego może być odmówione, gdy cudzoziemiec poprzez swoje wcześniejsze zachowanie stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co ocenia się na podstawie całokształtu dotychczasowej postawy cudzoziemca.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 2515/24, potwierdza zasadność skargi na bezczynność Wojewody, stwierdzając, że terminy zawieszenia przewidziane w przepisach dla cudzoziemców nie mogły usprawiedliwiać organu po 30 czerwca 2024 r.

NSA uchylił wyrok WSA, uznając przewóz za regularny specjalny wymagający zezwolenia i oddalił skargę, stwierdzając właściwe zebranie dowodów przez inspektora.

Skargę kasacyjną należy oddalić, gdyż przewóz okazjonalny wymaga odpowiednich zezwoleń i licencji; niespełnienie wymagań technicznych pojazdu oraz brak wymaganych dokumentów uzasadnia nałożenie kary.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ustalenie obowiązku pilotowania jako odrębnego od warunków określonych dla zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym umożliwia niezależne nałożenie kary za brak pilotowania, gdyż cele tych regulacji są różne i związane z zapewnieniem bezpieczeństwa.

Skarga kasacyjna F. sp. z o.o. od wyroku WSA w Warszawie zostaje oddalona; brak wykazania przez skarżącą zbytniej uciążliwości egzekucji z art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. potwierdza prawidłowość zastosowanych środków egzekucyjnych.

Skutki prawne decyzji uchylonej wyrokiem WSA są zawieszone do jej uprawomocnienia się, a niepodleganie egzekucji administracyjnej oznacza zawieszenie postępowania egzekucyjnego wszczętego na jej podstawie.

Przychód ze sprzedaży nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego w formie spółki cywilnej powinien być kwalifikowany jako przychód z działalności gospodarczej, nawet jeśli nieruchomość nie została formalnie ujęta jako środek trwały.

Brak spełnienia wymogu udokumentowania wydatków na ulgę termomodernizacyjną fakturą VAT, zgodnie z art. 26h ust. 3 u.p.d.o.f., skutkuje niemożnością skorzystania z ulgi, niezależnie od obiektywnych przeszkód w zdobyciu faktury.