Decyzja kasacyjna organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., może być podjęta wyłącznie w przypadku nieprawidłowości proceduralnych w postępowaniu administracyjnym, które mają istotny wpływ na jego wynik. W sytuacji dostatecznego udokumentowania stanu faktycznego, nie należy stosować wykładni rozszerzającej ani przekazywać sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Nie można orzec w trybie nakazowym, gdy okoliczności czynu i wina oskarżonego budzą wątpliwości; ponadto wydanie wyroku z naruszeniem zasady ne bis in idem stanowi rażące naruszenie prawa procesowego.

Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego doręczone skutecznie z zastrzeżeniem art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej. Brak wykazania nieprawidłowości doręczenia przez skarżącego uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

NSA uchylił wyrok WSA, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, podkreślając konieczność oceny, czy organy podatkowe wszczęły postępowania karne skarbowe w celu instrumentalnego zawieszenia terminu przedawnienia. WSA powinien również zbadać charakter postępowań wobec przepisów o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając brak podstaw do kwestionowania legalności decyzji o umorzeniu postępowania, gdyż zarzuty kasacyjne nie dotyczyły meritum sprawy, lecz innych postępowań podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak określenia wartości mienia pozostawionego poza granicami RP w decyzji lub zaświadczeniu uniemożliwia ujawnienie tych dokumentów w rejestrze wojewódzkim, zgodnie z ustawą o realizacji prawa do rekompensaty.

Skarga kasacyjna jest oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych. Ustalenia faktyczne i prawne przyjęte przez sąd I instancji zostały uznane za zgodne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania egzekucyjnego.

Zastosowanie art. 70 § 6 pkt 6 Ordynacji podatkowej do zobowiązań z 2017 roku jest dopuszczalne, a jego wdrożenie uzasadnia zawieszenie biegu terminu przedawnienia. NSA uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem tego stanowiska.

Stwierdzenie nabycia własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej z 1998 r., poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej i potwierdzenie, że spełnione są przesłanki publicznoprawnego władztwa oraz zajęcia pod drogę publiczną.

Dofinansowanie na ochronę miejsc pracy na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 nie przysługuje nauczycielom działającym w ramach działalności edukacyjnej, uznanej za niegospodarczą według art. 170 Prawa oświatowego. Rozstrzygnięcie NSA oddala skargę kasacyjną, utrzymując w mocy wykładnię, że dofinansowanie dotyczy jedynie działalności uznanej za gospodarczą.

Osoba prowadząca działalność oświatową, w rozumieniu art. 170 Prawa oświatowego, nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców, zatem nie przysługuje jej wsparcie FGŚP na ochronę miejsc pracy w ramach działalności oświatowej.

Klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków, a nie ich faktyczne przeznaczenie czy stan, decyduje o wysokości stawki podatku od nieruchomości, nawet w przypadku obecności wód powierzchniowych. Grunty sklasyfikowane jako związane z działalnością gospodarczą podlegają wyższej stawce opodatkowania (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Ocena prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP wymaga uwzględnienia dziedziczenia praw do nieruchomości przez spadkobierców jej właścicieli, niezależnie od daty nabycia tego prawa.

Skarga na czynność egzekucyjną, z uwagi na zmiany imienia zobowiązanego, jest niezasadna, gdyż nie wykazano naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Zmiana imienia w toku egzekucji nie rzutuje na prawidłowość tytułu wykonawczego.

Uchwała stwierdzająca nieważność postanowień uchwały Rady Miasta Krakowa za wprowadzenie bez podstawy prawnej i wbrew ustawie dodatkowych przesłanek zwrotu dotacji celowej pozostaje w mocy; działania Rady Miasta w zakresie uchwał prawa miejscowego muszą być zgodne z ustawowymi wytycznymi.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop funkcjonariuszy policji zwolnionych po dniu 6 listopada 2018 r. powinien być ustalany według zasad obowiązujących od 1 października 2020 r., co oznacza stosowanie wskaźnika 1/21 miesięcznego uposażenia, a nie 1/30, zgodnie z literalną i normatywną wykładnią przepisów.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej na podstawie art. 249 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie może być wszczęte, jeśli upłynęło 5 lat od dnia doręczenia tej decyzji, nawet jeżeli doręczenie nastąpiło w trybie fikcji doręczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kontrola prawidłowości decyzji Ministra Rodziny i Polityki Społecznej w zakresie wykorzystania środków ZFRON była zgodna z przepisami Ordynacji podatkowej, a skarga kasacyjna O. sp. z o.o. jest bezzasadna.

Zwolnienie policjanta w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w przypadku postawienia zarzutów karnych uzasadniających naruszenie ważnego interesu służby jest zgodne z prawem; decyzja organu nie narusza granic uznania administracyjnego.

Zaświadczenie potwierdzające pełnienie służby w warunkach zagrożenia życia i zdrowia powinno być wydane jedynie w oparciu o bezsporną dokumentację organu. Brak takich dowodów w aktach sprawy uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia przez Szefa KAS.