Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu po zmianach konstrukcyjnych, bez odpowiednich dokumentów homologacyjnych, wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia jej unieważnienie. Osoba dokonująca zmian nie może być uznana za producenta pojazdu w świetle obowiązującego prawa.

Interes prawny w postępowaniu administracyjnym musi być wywiedziony z normy prawnej, co wyklucza przyznanie statusu strony osobie bazującej jedynie na interesie faktycznym. Konflikt krzyżowy między posiadaczami nie uzasadnia wznowienia postępowania o przyznanie płatności.

NSA wskazuje, że zasadę należytej staranności w relacjach z kontrahentem należy ocenić na tle konkretnych dowodów w sprawie, a ogólnikowe uzasadnienia sądu niższej instancji nie mogą stanowić podstawy do oddalenia skargi kasacyjnej. Wyrok WSA wymaga wyczerpującej analizy dowodowej i szczegółowego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak wykazania interesu prawnego przez skarżącego wyklucza możliwość jego udziału jako strony w postępowaniu administracyjnym o wznowienie zakończonego postępowania, prowadząc do oddalenia skargi kasacyjnej.

Osoba będąca w konflikcie krzyżowym, występująca o wznowienie postępowania zakończonego na wniosek innego rolnika, nie może być uznana za stronę tego postępowania, jeżeli nie udowodni interesu prawnego osadzonego w normach prawa materialnego.

Rażące naruszenie przepisów dotyczących rejestracji pojazdu, poprzez brak wymaganej homologacji od producenta lub jego przedstawiciela, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu.

Rejestracja pojazdu z rażącym naruszeniem przepisów, tj. bez wymaganej homologacji producenta, jest nieważna, co uzasadnia eliminację takiej decyzji z obrotu prawnego.

W postępowaniu o zwrot kosztów sądowych, gdy przedmiotem zaskarżenia nie jest konkretna należność pieniężna, ale decyzja odmawiająca prawa do odsetek, stosuje się minimalną stawkę wynagrodzenia adwokackiego jako niepieniężną.

Zażalenie dotyczące zwrotu kosztów postępowania sądowego i wysokości wynagrodzenia pełnomocnika procesowego podlega oddaleniu, jeżeli charakter sprawy nie wskazuje na bezpośredni związek z należnością pieniężną, co uzasadnia zastosowanie stawek minimalnych adwokackich.

Brak interesu prawnego prowadzi do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż jedynie interes prawny umożliwia przyznanie statusu strony uczestniczącej w postępowaniu.

Za brak legitymacji strony do wznowienia postępowania o przyznanie płatności obszarowych w razie konfliktu krzyżowego, uzasadnione jest oddalenie skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący nie wykazał interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA oddalającego zarzuty dotyczące obowiązku szczepień ochronnych została oddalona. NSA uznał obowiązek szczepień za zgodny z przepisami, a egzekucję administracyjną za uzasadnioną, odrzucając zarzuty proceduralne skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieważne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz uchylił wyrok WSA w Gdańsku, ze względu na naruszenie procedur doręczenia, co skutkowało brakiem możliwości udziału Skarżącego w czynnościach egzekucyjnych.

NSA: W przypadku korzystania z dwóch umów viabox na ten sam pojazd, błędy systemowe wynikające z niepełnej regulacji nie mogą być podstawą do nałożenia sankcji. Wymaga to ponownego rozpoznania w kontekście dostosowania odpowiedzialności administracyjnej do faktycznego stanu prawnego.

NSA wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej musi być poprzedzony precyzyjnie określonymi przez prawo obowiązkami. Brak regulacji dotyczących aktualizacji danych pojazdu przez użytkowników w ustawowym i podustawowym kontekście uniemożliwia jednostronne przypisanie winy za nieuiszczenie tej opłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że odpowiedzialność spadkobiercy za zobowiązania podatkowe spadkodawcy jest ograniczona do wysokości masy czynnej spadku bez wyraźnego ograniczenia względem pozostałych długów ustalanymi w decyzji ostatecznej. Organy podatkowe winny orzekać zgodnie z art. 98 § 1 Ordynacji podatkowej.

Decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zezwalającej na działania wpływające na chronioną populację brzegówki, nie jest dotknięta rażącymi naruszeniami prawa uzasadniającymi jej unieważnienie (art. 156 § 1 k.p.a.). Skarga kasacyjna zostaje oddalona.