Wykonanie nadbudowy i przebudowy budynku bez pozwolenia na budowę jest samowolą budowlaną podlegającą legalizacji na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nie zaś procedurom z art. 50-51 tej ustawy.

Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydana na rzecz szkoły i uczniowskiego klubu sportowego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, nawet jeżeli przedsięwzięcie związane jest z dodatkowymi celami podmiotów prywatnych.

Narzucony w sprawie przez organy podatkowe zakaz odliczenia podatku naliczonego na podstawie niewiarygodnych faktur VAT jest prawidłowy. Faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, przez co nie dają prawa do korekty deklaracji podatkowej.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności w sytuacji oszustwa podatkowego, traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, w szczególności gdy nie był świadomy działań oszukańczych, ale mógł i powinien był wiedzieć o ryzyku ich wystąpienia.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A.W. zasługuje na uwzględnienie, a wyrok WSA z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1536/20, ulega uchyleniu. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewystarczające odniesienie się przez WSA do kluczowych okoliczności faktycznych i prawnych związanych z odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe z tytułu "pustych faktur".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa Zarządu Województwa Małopolskiego uwzględnienia protestu skarżącej została dokonana z naruszeniem zasad rzetelności i przejrzystości oceny wniosków, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; skarga kasacyjna została oddalona.

Orzeczenie NSA potwierdza, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowi przeszkody w stosowaniu art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r.; decyzje odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu zostały słusznie uchylone.

Wobec stwierdzenia niekonstytucyjności części regulacji dotyczących przelicznika ekwiwalentu urlopowego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przy ustalaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop należy stosować art. 115a ustawy o Policji w konstytucyjnym brzmieniu, tj. uwzględniając przelicznik 1/21.

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie zmienia zasad ustalania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, lecz odnosi się do jego przyznania na zasadach obowiązujących przed 6 listopada 2018. Sąd oddalił skargę kasacyjną, przyjmując, że wyrok WSA, mimo błędnego uzasadnienia, jest zgodny z prawem.

Przyznanie świadczenia z art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej wymaga ustalenia nadzwyczajnych okoliczności powodujących brak spełnienia warunków ustawowych do renty lub emerytury. Odmowa organu ZUS winna być uzasadniona pełnym zgromadzeniem materiału dowodowego i rozważeniem wszystkich istotnych aspektów stanu faktycznego.

Art. 115a ustawy o Policji, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, powinien być interpretowany zgodnie z wymogami konstytucyjnymi i stosowany retrospektywnie dla okresów sprzed 6 listopada 2018 r., co uzasadnia przyznanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop zgodnie z mnożnikiem 1/21. Skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji oddalono.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące wygaśnięcia stosunku służbowego muszą opierać się na pełnej i wiarygodnej analizie materiału dowodowego, z uwzględnieniem kwalifikacji, przebiegu służby i dotychczasowego miejsca zamieszkania funkcjonariusza. Organy administracji publicznej winny dochować należytej staranności w gromadzeniu i ocenie dowodów, a wybiórcze ich traktowanie narusza zasady praworządności

Bezczynność organu administracji publicznej, mimo zachodzenia jej przesłanek, nie zawsze kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa, wynikające z braku wydania postanowienia. Organ musi wykazać brak działań sprzecznych z prawem, co uchyla możliwość zasądzenia roszczeń na tej podstawie.

Przetwarzanie danych osobowych w celach oceny zdolności kredytowej przez bank jest dopuszczalne wyłącznie do momentu zawarcia umowy kredytowej. Brak zawarcia umowy skutkuje koniecznością usunięcia danych, jeśli osoba, której dane dotyczą, wyrazi takie żądanie. Dalsze przechowywanie danych nie jest uzasadnione prawnie.

Nie można skutecznie zarzucać naruszenia prawa procesowego z powodu pominięcia spadkobierców w postępowaniu administracyjnym, gdy ustalenie stron nastąpiło na podstawie oświadczeń, a zarzut dotyczy innego podmiotu niż skarżący. Skarga kasacyjna oddalona.

Podmiot świadczący usługi w modelu SaaS, dostarczając oprogramowanie i zasoby serwerowe ułatwiające sprzedaż online, jest uznawany za operatora interfejsu elektronicznego ułatwiającego dostawy towarów, zgodnie z art. 7a ustawy o VAT oraz art. 5b rozporządzenia 282/2011.

Wpis podmiotu do rejestru wykluczonych uniemożliwia przyznanie dofinansowania, nawet gdy wpis ten nastąpił po złożeniu wniosku, a przed jego rozpatrzeniem. Zmiana okoliczności faktycznych może unieważniać wcześniejsze oceny prawne orzeczeń, wymagając rozpatrzenia w aktualnym kontekście prawnym.

Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach nakłada obowiązek uzupełnienia zezwoleń na odpady w terminie, a jego niedochowanie skutkuje ich wygaśnięciem, co nie może być zastąpione wnioskiem o nowe pozwolenie zintegrowane.

Decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności dekretowego wywłaszczenia jest prawidłowa, gdyż brak charakterystycznych wad prawnych w decyzji nie uchybia przesłankom z art. 156 § 1 k.p.a.

Wprowadzenie limitów czasowych na stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z ustawą zmieniającą KPA z 2021 r., jest zgodne z Konstytucją RP oraz europejskimi standardami prawnymi.

Zdolność przedsiębiorstwa do zatrudnienia, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. B ustawy nacjonalizacyjnej, dotyczy potencjalnej zdolności zatrudnienia pracowników, a nie ich faktycznego stanu zatrudnienia w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej z dnia 5 lutego 1946 r.

Wpis w CEIDG może być dowodem podjęcia działalności gospodarczej, ale nie jest rozstrzygający. Organ administracyjny musi przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe w celu ustalenia faktycznego jej prowadzenia. W przypadku braku takiego prowadzenia organ powinien ponownie przeanalizować dowody.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z racji jej rażącego naruszenia prawa wymaga wykazania oczywistej sprzeczności decyzji z przepisem będącym jej podstawą prawną. Rażące naruszenie prawa oznacza oczywistą sprzeczność treści decyzji z jej podstawą prawną, co uzasadnia jej nieważność.

NSA orzekł, że sprzedaż działek z majątku prywatnego, w okolicznościach wskazujących na zwykły zarząd, nie podlega VAT. W działaniach skarżącej brak cech działalności gospodarczej, mimo aktywności związanej z obrotem nieruchomościami.