Wiata na opakowania, nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ jej przegrody, m.in. z siatki, nie stanowią trwałego i funkcjonalnego elementu wydzielającego obiekt z przestrzeni.

Nieprawidłowość w zakresie formalnego opisu źródła przychodu w tytule wykonawczym, przy zgodności kwoty zobowiązania z deklaracją podatkową, nie uzasadnia umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Interpretacja indywidualna dotycząca opodatkowania zbiorników jako obiektów budowlanych została podtrzymana, a skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnienia wpływu zarzutów proceduralnych na wynik sprawy.

Za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zezwolenia czy zgłoszenia, wbrew przepisom u.g.h., podmiotowi urządzającemu przysługuje kara pieniężna zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., niezależnie od twierdzeń o logicznym charakterze gier.

Określenie wysokości zysku spółki, a co za tym idzie, także kwoty wypłacalnej komplementariuszowi tytułem udziału w zysku spółki jest możliwe po zakończeniu roku obrotowego tej spółki. Dopiero wówczas znana jest podstawa opodatkowania do obliczenia przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Natomiast ze względu na brak możliwości określenia

Uchwała i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiają kontynuację postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy; decyzje o umorzeniu z powodu bezprzedmiotowości są właściwe.

Oddalenie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw; operat szacunkowy dla opłaty planistycznej jest zgodny z przepisami prawa materialnego i procesowego.

Decyzja Starosty Polickiego rażąco naruszała art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz m.p.z.p., powodując skutki niemożliwe do zaakceptowania, co uzasadniało jej stwierdzenie nieważności. Skarga kasacyjna była bezzasadna.

Sąd potwierdził, iż budowa kotłowni na działce A.K. stanowiła samowolę budowlaną niedopuszczalną do legalizacji, co uzasadniało nakaz jej rozbiórki. Wykonanie pomieszczenia kotłowni nie było objęte zatwierdzonym projektem budowlanym, naruszając prawo budowlane.

NSA oddala skargę kasacyjną w sprawie sygn. IV SA/Po 782/22, utrzymując w mocy postanowienia uchwały o planie zagospodarowania przestrzennego, uznając ich zgodność z prawem i konstytucyjnymi zasadami ochrony własności oraz stosowanie zasad proporcjonalności i ładu urbanistycznego.

NSA orzekł, iż prawidłowe określenie adresata decyzji nakazu rozbiórki wymaga uwzględnienia wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, gdy status inwestora pozostaje niejednoznaczny w toku postępowania, co skutkuje uchyleniem decyzji skierowanych jedynie do jednego z współwłaścicieli.

Uchwała Rady Miasta Krakowa w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów przyrodniczych została przyjęta zgodnie z przepisami, bez przekroczenia władztwa planistycznego, a skarga kasacyjna W.K. i J.K. nie jest usprawiedliwiona.

Gmina, realizując budowę drogi dojazdowej do oczyszczalni ścieków jako zadanie publicznoprawne, nie działa w charakterze podatnika VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, co wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu tej inwestycji.

Prawo do jednorazowych odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 38k u.p.d.o.p. przysługuje również w przypadku wytworzenia środków trwałych w celu przeciwdziałania COVID-19, nie tylko przy ich nabyciu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w przypadku nieprzekazania żądanych informacji przez podmiot świadczący usługi medyczne, Rzecznik Praw Pacjenta jest uprawniony do nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 69 u.p.p., gdy żądane informacje dotyczą praktyk mogących naruszać zbiorowe prawa pacjentów.

Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając prawidłowość działań organów w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, uznał, że to wnioskodawca winien wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, a organy administracyjne nie muszą szczegółowo przedstawiać oczekiwań w tym zakresie.

Sprzedawca odpadów, w tym przypadków mułów węglowych, jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru BDO jako podmiot gospodarujący odpadami. Brak wpisu skutkuje administracyjną karą pieniężną. Muł węglowy kwalifikuje się jako "odpad", nawet jeśli wykazuje wartość opałową.

Brak wykazania przez organy podatkowe świadomego udziału podatnika w transakcjach oszukańczych uniemożliwia uznanie jego odpowiedzialności; okoliczności takie jak szybkie zwroty VAT, stosowanie standardowych procedur handlowych czy korzystanie z podmiotów pośredniczących nie mogą same w sobie świadczyć o świadomej współudziałowości w karuzeli podatkowej.

Wobec braku uprzedniego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, administracyjne postępowanie nieważnościowe nie podlega obowiązkowemu zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dopiero późniejsze zarejestrowanie skarg sądowoadministracyjnych skutkuje potencjalnym zawieszeniem postępowania w sądzie.

Nie stanowi istotnej zmiany instalacji zwiększenie ilości ścieków czy odpadów, jeśli są one zgodne z obecnym pozwoleniem zintegrowanym oraz nie zwiększają znacząco oddziaływania na środowisko, co wyklucza udział organizacji ekologicznych w postępowaniu.

Wspólnicy spółki cywilnej prowadzącej zarządzanie nieruchomościami są zobowiązani indywidualnie do zawarcia umowy ubezpieczenia OC; polisa wystawiona na spółkę cywilną, nieposiadającą statusu przedsiębiorcy, nie wypełnia tego obowiązku.

Decyzja organu I instancji może być uchylona, a postępowanie administracyjne wznowione, jeśli zawarte w niej braki formalne dotyczące kluczowych parametrów technicznych inwestycji wpływają istotnie na jej rozstrzygnięcie.

Wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, złożony po ustawowym terminie, uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 k.p.a.); zarzuty skargi kasacyjnej nie wykazały naruszenia przepisów, przez co wyrok WSA oraz decyzje administracyjne pozostały w mocy.

Uchwała Sejmiku Województwa Łódzkiego o podziale na obwody łowieckie i ich kat. jest zgodna z prawem. Legalne ograniczenie prawa własności nie narusza Konstytucji RP, jeśli spełnia wymogi ustawowe. Zarzuty Stowarzyszenia wobec uchwały są nieuzasadnione.