Art. 6 pkt 1 u.p.t.u. stosuje się również, gdy zorganizowana część przedsiębiorstwa służy nabywcy do prowadzenia działalności gospodarczej innego rodzaju, przy zachowaniu przeznaczenia nabytego zespołu składników majątkowych; nie jest wymagana ścisła kontynuacja działalności zbywcy.

NSA uchyla wyrok WSA z dnia 21 stycznia 2022 r. i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA, uznając, że wadliwe uzasadnienie wyroku uniemożliwiło instancyjną kontrolę, co jest przeszkodą dla prawomocnego rozstrzygnięcia.

Sąd błędnie zastosował przepisy Prawa budowlanego w postępowaniu nieważnościowym. Art. 37b p.b. wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie 5 lat. Przepisy te mają zastosowanie do spraw wszczętych przed ich wejściem w życie.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalający skargę o wznowienie postępowania wskazuje, iż wyrok TSUE z 14 listopada 2024 r. nie wpływa na rozstrzygnięcie wcześniej wydanego wyroku sądu administracyjnego w zakresie zasad proporcjonalności odpowiedzialności solidarnej osób trzecich.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach nieprecyzyjnie wskazanych naruszeń prawa materialnego i proceduralnego, nie mogła prowadzić do uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach bez wymaganej koncesji.

Skarga kasacyjna T. Sp. z o.o. na wyrok WSA w Poznaniu została oddalona. Organizowanie gier na automatach bez koncesji stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych; dowody przeprowadzone przez organy są wystarczające i zgodne z przepisami prawa.

Organizowanie gier na automatach o charakterze losowym bez wymaganych zezwoleń podlega karze pieniężnej, a dowody przeprowadzone w formie eksperymentów procesowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej mają walor dokumentów urzędowych z wzmocnioną mocą dowodową.

Urządzanie gier o charakterze losowym bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia, spełniających wymogi ustawowe dla gier hazardowych, podlega karze pieniężnej. Organy administracji i sądy mogą opierać ustalenia faktyczne na wynikach eksperymentów przeprowadzonych zgodnie z ustawą o Krajowej Administracji Skarbowej.

Umorzenie postępowania karnoskarbowego wobec wspólnika spółki cywilnej nie stanowi przesłanki umorzenia egzekucji administracyjnej względem tejże spółki, chyba że wierzyciel złoży stosowny wniosek. Brak tego wniosku powoduje, że postępowanie egzekucyjne nie podlega umorzeniu.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na uchylenie decyzji w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest bezzasadna z uwagi na niepełne skompletowanie materiału dowodowego i niewłaściwą wykładnię art. 28 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Obiekt złożony z elementów rozmontowalnych, jak panele siatki czy blacha falista, nie spełnia definicji budynku wynikającej z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jako iż nie stanowi trwałej przegrody budowlanej, co wyklucza jego kwalifikację jako budynku do celów opodatkowania.

Działania prowadzenia gospodarki odpadami niezgodnie z pozwoleniem zintegrowanym, mające charakter powtarzalny i znaczący, nie mogą być uznane jako znikome, wykluczając możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje rozstrzygnięcia instancji wcześniejszych o słuszności wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Pozbawienie strony możliwości obrony jej praw w postępowaniu sądowym z powodu niedoręczenia istotnego pisma procesowego skutkuje nieważnością postępowania, co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, orzekając, że pominięcie prawa strony do zapoznania się z pełnią akt sprawy i zgromadzonych materiałów, w tym kluczowej dokumentacji geotechnicznej, stanowiło istotną wadliwość proceduralną, wpływającą decydująco na wynik postępowania.

Decyzja o warunkach zabudowy winna uwzględniać ochronę zabytków ujętych w gminnej ewidencji. Obowiązek ten obejmuje wskazanie na zagrożenia oraz formułowanie zasad ochronnych już na etapie projektowania.

Decyzja o warunkach zabudowy, mająca charakter urbanistyczno-architektoniczny, nie musi na tym etapie obejmować szczegółowego rozstrzygnięcia w zakresie rozbiórki istniejących budynków czy źródła energii cieplnej, co należy do późniejszych etapów procesu inwestycyjnego, zgodnych z obowiązującymi przepisami administracyjnymi i materiałowymi.

Weryfikacja prawidłowości ustalenia warunków zabudowy musi uwzględniać poprawność oceny sąsiedztwa urbanistycznego, określanego zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z uwzględnieniem wyników analizy i obowiązujących standardów dowodowych.

Organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może ograniczać analizy do całych działek ewidencyjnych, lecz powinien oceniać zgodność projektu z przepisami szczególnymi, w tym ochrony gruntów rolnych, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną M.Z., uznając prawidłowość kontroli legalności decyzji administracyjnych dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając uchybień istotnych dla wyniku sprawy.

Przedsięwzięcia lokowane na obszarach Natura 2000 wymagają oceny potencjalnego oddziaływania, jeśli mogą znacząco wpłynąć na środowisko; zasada ostrożności uzasadnia nakładanie obowiązków oceny oddziaływania inwestycji nawet przy obecności zabudowy.

Decyzja Ministra Spraw Zagranicznych o odmowie udostępnienia informacji o środowisku, potwierdzona przez NSA, była zgodna z prawem, uzasadniona ochroną informacji niejawnych i brakiem wykazanego interesu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nieusunięcie przez organy administracyjne wszystkich wątpliwości co do oceny dowodów i uzasadnienia decyzji, stanowiło naruszenie prawa procesowego uzasadniające uchylenie decyzji przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dokument "Texas Nonrepairable Vehicle Title" dostatecznie określa status pojazdu jako odpadu, co potwierdza prawidłowość odmowy uchylenia postanowienia GIOŚ przez sąd I instancji. Skarga kasacyjna nie dostarczyła istotnych nowych faktów czy dowodów, które mogłyby podważyć to rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty procesowe i materialnoprawne podniesione w skardze kasacyjnej wymykały się spod kontroli sądu z uwagi na brak ich związku z przedmiotem rozpoznawanej sprawy, uzasadniając tym samym oddalenie skargi.