Wykreślenie podmiotu z KRS skutkuje utratą zdolności sądowej i czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym, obligując sąd do jego umorzenia. (art. 128 § 1 pkt 1 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.)

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując na niewystarczające i nieprawidłowo sformułowane podstawy kasacyjne, co uniemożliwiło sądowi merytoryczną kontrolę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Grunty po nieczynnych liniach kolejowych nie korzystają z podatkowego zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś materiał dowodowy musi być kompletny, aby ustalenie statusu linii kolejowej było prawidłowe.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich wykorzystania w tej działalności. Opodatkowanie nie jest uzależnione wyłącznie od posiadania tych gruntów przez przedsiębiorcę.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, nawet bez faktycznego użytkowania, jeśli są w posiadaniu przedsiębiorcy. Sam zamiar ich wykorzystania komercyjnego wystarcza do przypisania wyższych stawek podatkowych.

Brak wymaganych prawem oświadczeń nabywców oleju opałowego uniemożliwia zastosowanie obniżonej stawki akcyzy, niezależnie od faktycznego przeznaczenia paliwa. Zasada proporcjonalności wynikająca z prawa unijnego nie została naruszona przez orzeczenie nakładające podatek w pełnej stawce.

Demontaż części bramy wyjazdowej ulokowanej poza granicą działki skarżącej oraz montaż blokady uniemożliwiającej jej otwieranie na zewnątrz są zgodne z prawem budowlanym. Brak zgody właściciela sąsiadującej działki uzasadnia rozbiórkę części obiektu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak oświadczeń nabywców oraz nieprzedłożenie zestawień uniemożliwiają zastosowanie preferencyjnej stawki akcyzy dla oleju opałowego. Pomimo wyroku TSUE, wymogi formalne nie zostały spełnione, co uzasadniało wynikające z prawa konwencje podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną organu podatkowego, potwierdzając, że sprzedaż działek przez osobę fizyczną nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli działania właściciela nie wykraczały poza ramy zwykłego zarządu majątkiem osobistym.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza oddalenie skargi kasacyjnej M. M. w przedmiocie odmowy przyznania ulgi podatkowej. Wyrok wskazuje na konieczność precyzyjnego formułowania zarzutów kasacyjnych. Brak uchybień procesowych w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wydatki na części produkcyjno-administracyjne, o ile są związane z rozwojem działalności produkcyjnej, mogą być uznane za koszty kwalifikowane nowej inwestycji, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 7 u.w.n.i. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Rozliczenie VAT w transakcji aportu nieruchomości między P. Spółka z o.o. a P. S.A. wymaga ponownego zbadania, czy istotnym celem było osiągnięcie nieuprawnionej korzyści podatkowej; organ odwoławczy nie może zastąpić sądu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

Dla uzyskania zwolnienia z opodatkowania dochodu z tytułu zbycia nieruchomości, nie jest konieczne zamieszkiwanie na stałe w nabytym lokalu, jeżeli wydatki spełniają warunki określone w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f., wystarczy przeznaczenie ich na cele mieszkaniowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wobec braku wykazania niezbędnych przesłanek przez wnioskodawcę oraz prawidłowego procedowania przez organy, skarga kasacyjna na decyzję odmawiającą zwolnienia z kosztów rozgraniczenia zostaje oddalona.

Rozstrzyganie w trybie nadzoru administracyjnego wymaga respektowania granic żądania wniosku, a stwierdzenie nieważności decyzji może dotyczyć jedynie precyzyjnie określonej części. Wszczęcie postępowania z urzędu lub na wniosek obliguje organ do zbadania decyzji pod kątem wad prawnych w granicach określonych przez wnioskodawcę.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące nałożenia obowiązku rozbiórki inwestycji budowlanej wykonanej bez odpowiednich pozwoleń nie mogą być uchylone w trybie nadzwyczajnym, gdy nie wykazano rażącego naruszenia prawa oraz braku zgody pozostałych współwłaścicieli na realizację obiektu.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.K. zostaje oddalona z powodu nieprecyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych oraz braku należytego uzasadnienia zarzutów, co uniemożliwia skuteczne podważenie prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych decyzji organu oraz wyroku WSA.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednak działania te, zważywszy na okoliczności sprawy oraz brak przejawów złej woli, nie stanowiły rażącego naruszenia prawa.

Roszczenie odszkodowawcze związane z odmową przyłączenia budynków do sieci wodociągowej nie należy do kompetencji organów administracji publicznej, lecz powinno być rozstrzygane przed sądem powszechnym.

Zastosowanie art. 152 § 1 k.p.a. obejmuje konieczność oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji administracyjnej w wyniku wznowienia postępowania. W przypadku nieprzeprowadzenia tej oceny, odmowa wstrzymania wykonalności jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż skarga kasacyjna D.P. jest nieuzasadniona. Postępowanie umorzone zostało prawidłowo jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak istotnych naruszeń prawa budowlanego, a ustalenia faktyczne i prawne organów administracyjnych nie były wadliwe.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzję organu podatkowego, wskazując, że transakcje dotyczące obrotu paliwami przez T. nie stanowiły wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, lecz zakupy krajowe z prawem do odliczenia VAT. Transakcje powinny być kwalifikowane jako zakupy podatkowe w Polsce.

Interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego nie stanowią rozstrzygnięć władczych kształtujących bezpośrednio prawa bądź obowiązki, a organ interpretacyjny nie ma kompetencji do oceny zgodności hierarchicznej przepisów.

Sąd przyznaje, że organ podatkowy może nadawać rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej w oparciu o przesłanki krótkiego okresu przed przedawnieniem, bez oceny majątkowej podatnika, jeśli okoliczności nie wskazują na inną kategorię ryzyka.