Opinia biegłego nie spełniająca wymogów art. 197 § 1 O.p. co do fachowej analizy i konkretności ocen oraz uzależnienia od znajomości przepisów i orzecznictwa, nie może być uznana za dowód w postępowaniu podatkowym.

Czasowa rejestracja samochodu w celu jego wywozu poza granice kraju nie wyklucza możliwości uzyskania zwrotu podatku akcyzowego zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, gdyż nie oznacza rejestracji związanej z konsumpcją na terenie Polski.

W sytuacji istnienia ostatecznej decyzji administracyjnej dotyczącej tej samej sprawy, wszczęcie nowego postępowania w tożsamej materii jest bezprzedmiotowe i powoduje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Złożenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego bez odpowiedniego powiadomienia pełnomocnika nie przerywa biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Instrumentalne wszczęcie takiego postępowania, bez faktycznych czynności dowodowych, nie skutkuje zawieszeniem terminu przedawnienia.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego konieczny jest ścisły związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną. Wymaga to wykazania, iż zakres opieki uniemożliwia podejmowanie pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze czasu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdzając zgodność z przepisami prawa i procedurami środowiskowymi.

Działanie przewoźnika świadczącego okazjonalny przewóz osób aplikacją mobilną, pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. (NSA, wyrok z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II OSK [...])

Dla nałożenia kary pieniężnej za przewóz okazjonalny niezgłoszonym pojazdem nie jest wymagane, aby strona była przedsiębiorcą. Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych podlega sankcjom na gruncie ustawy o transporcie drogowym.

Sąd uznał, że skarga kasacyjna nie wykazała istotnych naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby wpłynąć na zaskarżony wyrok, i potwierdził zasadność nałożenia opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez koncesji.

Kara pieniężna nałożona za każde niezależne naruszenie przepisów o transporcie drogowym opisana w różnych załącznikach do ustawy jest dopuszczalna, gdy te naruszenia nie stanowią jednego czynu w rozumieniu art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, w szczególności wynikających z art. 18 ustawy o transporcie drogowym, uzasadnia nałożenie kary, gdy przewóz osób zamawiany jest za pomocą aplikacji mobilnej. Utrzymanie decyzji administracyjnej przez sąd I i II instancji jest prawidłowe, nawet przy uznaniu, że aplikacja nie została szczegółowo wyjaśniona w decyzji

Decyzja organu administracyjnego o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym była prawidłowa i zgodna z prawem, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie odmowy przyznania pomocy unijnej, uznając kwalifikację działalności jako rolniczą i potwierdzając ustalenia organu co do wielkości ekonomicznej gospodarstwa przekraczającej progi wsparcia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie odnosi się do współczynnika ustalania ekwiwalentu. Ekwiwalent należy określić według ustawy z 2020 r., stosowanej wobec spraw wszczętych po 6 listopada 2018 r.

Kary umowne za opóźnienia w przekazaniu budynków i zawarciu umów przeniesienia własności, inne niż te dot. wad towarów, mogą być kosztem uzyskania przychodów, jeśli spełniają warunki art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Nieprawidłowo przeprowadzone doręczenie decyzji administracyjnej, w którym brak możliwości ustalenia tożsamości odbiorcy przesyłki, skutkuje naruszeniem przepisów proceduralnych, co uzasadnia uchylenie wyroku i ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd I instancji.

Członek zarządu spółki z o.o. odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże, że wniosek o upadłość zgłoszono we właściwym czasie, bądź jeśli nie jest w stanie wskazać mienia spółki, umożliwiającego zaspokojenie zaległości. Zaniechanie zgłoszenia upadłości uzasadnia odpowiedzialność, nawet przy braku innych przesłanek exoneracyjnych.

Zawieszenie działalności gospodarczej nie eliminuje obowiązku podatkowego w zakresie nieruchomości związanych z tą działalnością, jeżeli istnieje możliwość ich przyszłego wykorzystania do działalności gospodarczej; operaty szacunkowe oraz procedury podpisywania decyzji nie naruszają prawa proceduralnego.

Usługi pośrednictwa oraz koordynacji scentralizowanych zakupów mogą być uznane za świadczenia o charakterze podobnym do wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., co uzasadnia pobór zryczałtowanego podatku dochodowego przez płatnika.

Dla odliczenia pełnych wydatków na pojazdy jako koszt uzyskania przychodów, podatnik musi obiektywnie wykluczyć ich użycie prywatne poprzez wewnętrzne regulacje i ewidencję, co w rozpoznanej sprawie zostało skutecznie dokonane przez spółkę.

Skarżący, wykazując interes prawny, mają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Formalny wpis w księdze wieczystej nie wyklucza badania interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym.

Skarga kasacyjna dotycząca możliwości odliczenia podatku naliczonego przez M.U. na podstawie transakcji obrotu solą drogową zostaje oddalona. Organy podatkowe działając na podstawie pełnego materiału dowodowego, słusznie odmówiły odliczenia podatku przez M.U.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że instrumentalne wykorzystanie postępowania karnego skarbowego do wpływania na przedawnienie zobowiązania podatkowego, poprzez opóźnianie jego umorzenia, może naruszać zasady praworządności i zaufania do organów państwowych, co wymaga wyjaśnienia przez organ podatkowy.

Jednostki organizacyjne gmin, które na dzień 31 grudnia 2016 r. nie prowadziły sprzedaży, nie istniały lub powstały po tej dacie, nie mają prawa do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kas rejestrujących, decyzja Dyrektora KIS była prawidłowa i zgodna z przepisami.