Precedensowy problem art. 92a ust. 10 u.t.d., dotyczący nałożenia jednokrotnej kary, ma zastosowanie wyłącznie przy tożsamości naruszeń opisanych w załącznikach nr 3 i 4. Odmienność naruszeń wyklucza zastosowanie tej normy.

Dla uznania za przewóz taksówkowy, pojazd musi być zgłoszony do właściwej licencji i spełniać kryteria dla taksówek. Niezgłoszenie pojazdu i brak wymaganych dokumentów stanowi odrębne naruszenia, podlegające karze. Przewóz pasażera, nie zgłaszającego się do posiadanej licencji, kwalifikuje się jako okazjonalny.

Oddalenie skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie ostateczności stosowania przepisów rozporządzeń wykonawczych wobec ustawowych ramach unijnej pomocy finansowej.

Na operatorach gospodarczych ciąży odpowiedzialność za przewożenie pasażerów zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym wymaganiami licencyjnymi dotyczącymi pojazdów i dokumentacji. Brak formalnego związku kierowcy z przewoźnikiem nie wyklucza odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie przepisów prawa o transporcie drogowym.

Brak uzasadnienia czynności administracyjnej w postępowaniu konkursowym na realizację zadania publicznego uzasadnia jej uchylenie z uwagi na istotne naruszenie zasady praworządności, w tym obowiązku uzasadnienia decyzji administracyjnych.

Decyzja o zobowiązaniu do zwrotu dofinansowania unijnego została podtrzymana, gdyż zmiany umowy miały charakter istotny, naruszając zasady konkurencyjności. Zarzuty proceduralne sądów nie znalazły potwierdzenia. Skarga kasacyjna jest oddalona.

NSA potwierdził, iż wszczęcie postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony fizycznej uzasadnia jego wykreślenie z listy kwalifikowanych pracowników na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę na decyzję GITD, potwierdzając, że organy prawidłowo ustaliły fakty przewozu i nałożyły karę administracyjną zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Protokół kontroli stanowił kluczowy dowód administracyjny.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia ustawy o transporcie drogowym była zgodna z prawem, a postępowanie organów administracyjnych przebiegło zgodnie z wymaganymi standardami.

Osoba domagająca się stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej musi wykazać tytuł prawnorzeczowy do objętych decyzją nieruchomości na dzień jej wydania, aby być uznanym za stronę w postępowaniu w przedmiocie weryfikacji decyzji.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd może stanowić samoistny dowód istnienia prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym, co uzasadnia stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego z mocy prawa, jeżeli spełnia wymagania określone w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r.

Rażące naruszenie prawa w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wymaga bezsprzecznej kwalifikowanej wady prawnej, co nie jest spełnione w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów prawa.

Podstawą opodatkowania samochodów osobowych przedseryjnych jest średnia wartość rynkowa pojazdów podobnych na rynku krajowym, pomniejszona o VAT i akcyzę, mimo nieistnienia identycznych pojazdów na rynku, co jest zgodne z art. 104 ust. 7 i 11 u.p.a.

Kwota dotacji pobrana przez organ prowadzący przedszkole w wysokości wyższej niż przewidziana jest nienależna i podlega zwrotowi na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, niezależnie od błędów organu dotującego przy ustalaniu tej kwoty.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż art. 92a ust. 10 u.t.d. znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku tożsamości znamion naruszeń z załączników 3 i 4 ustawy, wykluczając jednoczesne nałożenie dwu kar za różne zachowania.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu niewykazania interesu prawnego dla wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., potwierdzając zasadność odmowy organów administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie przez Syndyka Masy Upadłości zobowiązań wynikających z przyznanej pomocy finansowej skutkuje koniecznością zwrotu kwoty pomocy w wysokości 30%. Sąd podkreślił, że ogłoszenie upadłości nie wyłącza obowiązku zwrotu środków uzyskanych w sposób nienależny.

Ustalona przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wysokość dotacji oświatowej dla szkół niepublicznych jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie narusza konstytucyjnych zasad równego dostępu do edukacji, a skarga kasacyjna wobec powyższego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną P. S.A., orzekł, iż spółka ta pozostawała w rażącej bezczynności w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zatem jest zobowiązana do jego rozpatrzenia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odwołanie ze stanowiska dyrektora instytucji kultury w trybie ustawy o działalności kulturalnej stanowi akt administracyjny podlegający kontroli sądów administracyjnych, a nie czysto czynność z zakresu prawa pracy.

NSA uchylił wyrok WSA, wskazując na nieadekwatne uzasadnienie i brak analizy zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy pod kątem zgodności z prawem, oraz odrzucił skargę kasacyjną Fundacji I. z racji braku legitymacji prawnej.

Przewoźnik drogowy wykonujący przewozy okazjonalne zobowiązany jest do zgłoszenia wszelkich zmian w danych licencyjnych w terminie oraz spełnienia konstrukcyjnych wymogów przewozu określonych w ustawie o transporcie drogowym. Naruszenie tych obowiązków uzasadnia nałożenie kary pieniężnej przez organy transportowe.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. została oddalona jako bezzasadna, wobec przyjęcia, że przewóz okazjonalny został prawidłowo zakwalifikowany, a obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji nie został dopełniony.

Stwierdzono, iż brak orzeczeń lekarskich i psychologicznych kierowcy wykonującego przewóz nie wyklucza możliwości nałożenia niezależnych kar, jako że nie jest tożsame z innymi naruszeniami ustawy o transporcie drogowym. NSA oddalił skargę kasacyjną.