Reguła prawa materialnego, jaką jest przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., przewiduje umorzenie postępowań nadzorczych stwierdzenia nieważności decyzji po upływie 30 lat od ich wydania, co uzasadnia zachowanie stabilności prawnej decyzji administracyjnych zgodnie z wymogami porządku publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nieprzyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest zgodne z prawem, gdyż Skarżąca nie zawiesiła skutecznie renty przed zmianą przepisów, a kontrola decyzji rentowej nie należy do sądu administracyjnego.

Skład Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie był nienależycie obsadzony, co spowodowało uchylenie zapadłego wyroku z powodu naruszenia standardów niezależności i niezawisłości sędziowskiej. Sprawę zwrócono do ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy.

Zgodnie z zasadami prawa budowlanego, samowolnie wybudowana wielostanowiskowa myjnia samochodowa, rozumiana jako całość techniczno-użytkowa, podlega nakazowi rozbiórki w sytuacji braku złożenia wniosku o jej legalizację. Decyzja o rozbiórce uwzględnia wszystkie elementy składające się na całość obiektu, niezależnie od ich indywidualnego statusu prawnego.

Jeżeli decyzja eliminowana z obrotu stanowiła podstawę przyznania płatności, konieczne jest ustalenie ostatecznej wysokości płatności przed żądaniem zwrotu nienależnie pobranych środków. Zasada związania oceną prawną nie dotyczy odrębnego postępowania o ustalenie kwoty nienależnych płatności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ odwoławczy ma prawo sanować nieistotne wady projektu budowlanego, zgodnie z art. 136 k.p.a., co nie narusza przepisów Prawa budowlanego ani proceduralnych norm administracyjnych.

Czasowa rejestracja samochodu osobowego na wniosek, w celu jego wywozu poza granice kraju, nie stanowi przeszkody do zwrotu podatku akcyzowego na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Organ interpretacyjny ma podstawy do pozostawienia wniosku o interpretację indywidualną bez rozpatrzenia, gdy wniosek nie spełnia wymogów zawartych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, m.in. wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, co uniemożliwia ocenę prawidłowości stanowiska wnioskodawcy.

Decyzja organu nadzoru budowlanego dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu grzywny była zgodna z prawem, a kwalifikacja obiektu jako budynku uzasadniona, tym samym brak było podstaw do uchylenia wcześniejszego postanowienia.

NSA uchylił zaskarżony wyrok i zobowiązał WSA do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem właściwej klasyfikacji towaru w CN i zasadności dotyczących stawki VAT, kierując się poszanowaniem zasady neutralności podatkowej oraz wymogiem precyzyjnego uzasadnienia prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, analizując przesłanki materialnoprawne i dowodowe, potwierdził, że na terenach wywłaszczonych, przeznaczonych pod budowę osiedla mieszkaniowego, został zrealizowany cel wywłaszczenia, co uzasadnia odmowę ich zwrotu byłym właścicielom.

NSA uchyla wyrok WSA i decyzję inspektora nadzoru budowlanego, uznając za niezasadne traktowanie tarasu jako części rozbudowy. Sporna konstrukcja powinna być oceniana oddzielnie jako element starego budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Zarządu Powiatu Żagańskiego, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności odmowy udzielenia dotacji, wskazując na naruszenie zasady związania oceną prawną sądu oraz brak pełnego uzasadnienia decyzji.

W sytuacji niejasności normy prawnej, obowiązuje zasada interpretacji na korzyść strony (art. 7a § 1 k.p.a.), co wyklucza odmowę udzielenia pozwolenia na budowę bazującą wyłącznie na niejednoznacznym przepisie planu miejscowego oraz potwierdza zgodność zmiany użytkowania budynku z przeznaczeniem planu.

Rezygnacja z prowadzenia gospodarstwa rolnego musi mieć bezpośredni związek z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, aby wywołać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla rolnika.

Decyzja Naczelnika z 1977 r. o przejęciu nieruchomości w trybie ustawy z 1974 r. nie stanowi wywłaszczenia w rozumieniu ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zwrot nieruchomości przysługuje wyłącznie, gdy przejęcie miało charakter wywłaszczeniowy i mieści się w zamkniętym katalogu art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji, uznając za słuszne uchylenie rozkazów personalnych ze względu na proceduralne uchybienia w postępowaniu dotyczącym badań na zawartość alkoholu, wskazując na konieczność przestrzegania standardów postępowania administracyjnego.

Podleganie opłacie paliwowej jest immanentnie związane z obowiązkiem podatkowym w zakresie akcyzy. Niepodważenie decyzji w zakresie akcyzy implikuje nałożenie obowiązku opłaty paliwowej na obecnego posiadacza oleju napędowego. Skarga kasacyjna, nie obalając ustaleń faktycznych, pozostaje bezskuteczna.

Przewóz osób, który nie wykazuje cech przewozu regularnego, specjalnego bądź wahadłowego, kwalifikuje się jako przewóz okazjonalny, nawet wobec posiadania licencji taksówkowej, gdy pojazd nie spełnia odpowiednich wymogów i nie jest zgłoszony.

Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się zasadą praworządności i zaufania obywateli do organów państwowych, oddalił skargę kasacyjną, uznając brak zgody sądu rodzinnego za niewystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o odmowie pomocy finansowej była wadliwa ze względu na niezastosowanie prawidłowej procedury wezwania do uzupełnienia braków formalnych, określonej w rozporządzeniu wykonawczym, co skutkuje utrzymaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zastosowanie sankcji cofnięcia uprawnień diagnosty pojazdów na podstawie art. 84 ust. 3 p.r.d. jest zgodne z prawem materialnym i postępowanie organów nie naruszyło prawa. Sankcja ta jest obligatoryjna w przypadku uchybień diagnoście przy przeprowadzaniu badań technicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że policjantowi przysługuje wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop sprzed 6 listopada 2018 r. wg stawki 1/21, a art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie może temu przeciwdziałać.

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyklucza stosowania art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu od 1 października 2020 r., do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop przed 6 listopada 2018 r. Wyrok WSA, pomimo błędnego uzasadnienia, jest zasadny.