Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w zakresie naruszenia przepisów materialnych oraz procesowych, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy. Oddalenie skargi kasacyjnej jest zasadne.

Stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę; decyzja wydana zgodnie z obowiązującym w chwili jej wydania planem pozostaje w mocy mimo późniejszego unieważnienia tego planu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzję odmowną Kolegium, podkreślając potrzebę dalszego ustalenia faktycznego zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego przez skarżącego.

Decyzja o warunkach realizacji inwestycji drogowej, wydana z naruszeniem art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej, uzasadnia zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i uchylenie jej przez organ odwoławczy, gdy obowiązkowe elementy decyzji zostały pominięte.

Spółka komandytowa wypłacając komplementariuszowi zaliczki w trakcie roku podatkowego nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego. Pobór taki jest dopuszczalny dopiero po zakończeniu roku podatkowego, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 30a ustawy.

Rada Powiatu w Szczecinku, korzystając z ustawowej delegacji, może ograniczyć obowiązek dyżurów nocnych dla aptek do tych znajdujących się w mieście powiatowym, o ile uwzględnia lokalne uwarunkowania i zapewnia dostępność świadczeń farmaceutycznych, spełniając kryterium proporcjonalności.

Członek zarządu spółki nie może uwolnić się od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe bez wykazania braku winy w niezłożeniu wniosku o upadłość, zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej powstaje, jeżeli egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże, że złożono we właściwym czasie wniosek o upadłość lub że niezłożenie wniosku nie wynika z jego winy.

NSA orzekł, że decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi może przybrać charakter decyzji "otwartej" zgodnej z prawem, jeśli odpowiada ustaleniom faktycznym i jest wydana na podstawie przepisów u.c.p.g. oraz że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy było zgodne z zasadą prawdy obiektywnej.

Skargę kasacyjną oddalono, uznając, że zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na obiekt zamieszkania zbiorowego, w braku zgłoszenia, skutkuje prawnie związanym nakazem przywrócenia wcześniejszego przeznaczenia obiektu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że umorzenie postępowania odwoławczego przez Wojewodę naruszało przepisy postępowania prawidłowe rozstrzygnięte przez sądy administracyjne. Ponadto, decyzja ta ignorowała kwestie podziału nieruchomości, co stanowiło istotne uchybienie.

Brak merytorycznego związku celów statutowych organizacji społecznej z przedmiotem postępowania administracyjnego wyklucza udział tej organizacji jako strony, mimo wcześniejszego dopuszczenia w innym postępowaniu z podobnym stanem faktycznym.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrzymuje w mocy odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wykazanej tożsamości administracyjnej (res iudicata), powielającej wcześniej rozstrzygniętą decyzją ostateczną kwestię, przy braku nowych okoliczności uzasadniających ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nieruchomości pozostające we władaniu publicznoprawnym, a zajęte pod drogi publiczne, stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością państwowoprawną, przy spełnieniu przesłanek z art. 73 ustawy z 1998 r., a sporna działka spełniła te warunki.

Decyzja administracyjna skierowana do osoby zmarłej jest obarczona wadą nieważności i nie może być przedmiotem obrotu prawnego. Skutki prawne decyzji są niweczone, a zaskarżona decyzja nie spełnia ustawowych wymogów formalnych.

Faktury dokumentujące czynności niezrealizowane przez wystawcę nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Brak należytej staranności w weryfikacji kontrahenta nie pozwala na uznanie działania podatnika w dobrej wierze.

NSA oddalił skargę kasacyjną T.K., uznając za zgodne z prawem stwierdzenie, że parkowanie w strefie płatnego parkowania odbywało się na miejscach prawidłowo oznaczonych znakami pionowymi, co spełniało wymogi ustawowe. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych nie miały istotnego wpływu na wynik orzeczenia.

Unieważnienie wyroku WSA, uznanie art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy za mające zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, bezczynność organu nie stwierdzona.

Podmiot prywatny świadczący usługi edukacyjne może korzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 112 oraz art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o podatku VAT, gdy realizuje cele edukacyjne podobne do celów realizowanych przez podmioty publiczne.

Obowiązkiem podatnika jest przedstawienie dowodów dokumentujących pokrycie wydatków w sposób przekonujący, umożliwiający stwierdzenie ich pochodzenia z ujawnionych źródeł zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej. W przypadku nierzetelnego udowodnienia skarżący naraża się na utrzymanie decyzji o opodatkowaniu z uwagi na dochody nieujawnione.

Przewóz drogowy niezarobkowy wykonany w ramach sankcji administracyjnych w pojeździe do 7,5 tony o rzemieślniczym charakterze produkcji, nie wymaga tachografu, przy spełnieniu warunków wyłączenia z art. 3 lit. aa rozporządzenia 561/2006.

Brak podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmawiającego uzgodnienia projektu, ponieważ umieszczenie działki w ewidencji zabytków było legalne.

Ustalony przez Radę Powiatu Żywieckiego rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych, niewzględniający potrzeb ludności i nie gwarantujący dostępności w porze nocnej, jest niezgodny z art. 94 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, co uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały przez organ nadzoru.

Skarżący, nie wykazując interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., nie jest uprawniony do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1952 r. Brak interesu prawnego skutkuje zasadną odmową wszczęcia postępowania.