Decyzja Komendanta Miejskiego PSP o nakazaniu usunięcia uchybień w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych nie wykazuje prawnej ani faktycznej niewykonalności. Brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności na gruncie art. 156 § 1 k.p.a.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, gdyż sąd pierwszej instancji prawidłowo zatwierdził legalność decyzji administracyjnej, uwzględniając nowe dowody, które uzasadniały wznowienie postępowania i korektę płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej.

NSA uznał, że wysokość wadium może ograniczać zasadę konkurencyjności, a jej ustalenie na poziomie 10% było sprzeczne z zasadami równego traktowania wykonawców. Oddalając skargę kasacyjną, NSA potwierdził zasadność decyzji Zarządu Województwa o korekcie finansowej z tytułu naruszenia zasad konkurencyjności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wobec braku podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego, potwierdzając prawidłowość decyzji WSA w Lublinie oraz organów administracyjnych w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków publicznych przez KGW.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną P.K., uznając że decyzje administracyjne dotyczące osób zmarłych są nieważne oraz zatwierdził ograniczenia czasowe na wzruszanie decyzji, podkreślając zgodność tych przepisów z konstytucyjnym porządkiem prawnym.

Skarga kasacyjna Koła Gospodyń Wiejskich nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prawnych ani faktycznych, wskutek czego Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, podtrzymując decyzję o zwrocie nienależnie pobranych płatności.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oddalającego decyzję administracyjną ARiMR o zwrocie nienależnie pobranych środków, jest nieuzasadniona, gdyż nie wykazano naruszenia prawa materialnego i proceduralnego przez sąd pierwszej instancji oraz organy administracyjne.

W przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., gdy dowody na które opierała się decyzja administracyjna, okazały się fałszywe, należy uwzględnić wszystkie aspekty faktyczne oraz przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby dokonać prawidłowej oceny projektu budowlanego.

Skarga kasacyjna wobec decyzji o ustaleniu nienależnie pobranej pomocy finansowej została oddalona z powodu nieskutecznej argumentacji w zakresie wykazania naruszeń przepisów materialnych i proceduralnych oraz błędnej kwalifikacji prawnej kompetencji sądu administracyjnego.

Za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie członkowie jej zarządu, o ile nie wykazano złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie, niezależnie od liczby wierzycieli spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia przez B. Ś. uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi; ocena rozstrzygnięcia administracyjnego jest dopuszczalna jedynie przy zachowaniu terminów proceduralnych.

Dla skutecznego zwolnienia się z odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. członek zarządu musi wykazać, że złożenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym czasie; zaniechanie podjęcia tego obowiązku mimo utraty płynności finansowej spółki wyłącza możliwość egzoneracji.

Działalność produkcyjna, w tym przetwórstwo mięsne, może być traktowana jako rzemiosło w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile regulacje planu miejscowego nie dokonują zawężenia tego pojęcia. W konsekwencji, NSA uchylił decyzje organów poprzednich instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak nieprzekroczenia podstawowego sześciomiesięcznego terminu administracyjnego przez Szefa Urzędu wyklucza przypisanie organowi stanu bezczynności, uzasadniając tym samym oddalenie skargi na przewlekłość postępowania.

Brak spełnienia przesłanek wynikających z art. 14 ust. 3 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, ze względu na nieuznanie statku wiertniczego za eksploatowany w transporcie międzynarodowym, wyłącza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej, uzasadniając decyzję o odmowie ograniczenia poboru zaliczek.

Członek zarządu spółki nie może uwolnić się od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe bez wykazania braku winy w niezłożeniu wniosku o upadłość, zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej.

Rada Powiatu w Szczecinku, korzystając z ustawowej delegacji, może ograniczyć obowiązek dyżurów nocnych dla aptek do tych znajdujących się w mieście powiatowym, o ile uwzględnia lokalne uwarunkowania i zapewnia dostępność świadczeń farmaceutycznych, spełniając kryterium proporcjonalności.

Instytucje pożyczkowe są uprawnione do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b) u.p.d.o.p., a ustawa o kredycie konsumenckim spełnia rolę 'odrębnej ustawy' w tym zakresie.

Decyzja o warunkach realizacji inwestycji drogowej, wydana z naruszeniem art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej, uzasadnia zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i uchylenie jej przez organ odwoławczy, gdy obowiązkowe elementy decyzji zostały pominięte.

Wniosek o wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli elektroenergetycznych bez posiadania pozwolenia na budowę sztucznych wysp może zostać negatywnie zaopiniowany z powodu zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego państwa.

Stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę; decyzja wydana zgodnie z obowiązującym w chwili jej wydania planem pozostaje w mocy mimo późniejszego unieważnienia tego planu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzję odmowną Kolegium, podkreślając potrzebę dalszego ustalenia faktycznego zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego przez skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość zastosowania przez organy podatkowe wartości rynkowej budowli elektrowni wiatrowych przy określeniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, uznając za słuszną opinię biegłych co do oszacowania tej wartości na dzień 1 stycznia 2017 r.

W przypadku podejrzenia niemedycznego przeznaczenia produktów leczniczych, farmaceuta jest obowiązany odmówić realizacji zamówienia, a brak tej odmowy może skutkować utratą rękojmi należytego prowadzenia apteki i cofnięciem zezwolenia.