Art. 33a ust. 1 ustawy o VAT nie pozbawia prawa do korekty deklaracji podatkowej; sąd uchylił decyzje organów celnych skutkujące zmianą metody płatności VAT od importu, uznając, że podatnik mógł dokonać stosownej korekty, o ile zachowano procedury uprawnione przez Ordynację podatkową.

Podatnik ma prawo skorygować deklarację VAT z tytułu importu towarów, chyba że wyraźnie zabraniają tego przepisy szczególne. Art. 33a ust. 7 ustawy o VAT, w stanie prawnym przed wrześniem 2021 roku, nie odbierał tego uprawnienia. NSA uchylił decyzje administracyjne, dając pierwszeństwo zasadzie korekty deklaracji podatkowej.

Samo powołanie sędziego na wniosek zmienionej ustawowo Krajowej Rady Sądownictwa nie stanowi wystarczającej podstawy do wznowienia postępowania, o ile brak dodatkowych przesłanek naruszających niezawisłość i bezstronność orzekania.

Udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym jest uzasadniony interesem społecznym, co potwierdza zasadność jej przyznanego statusu strony, niezależnie od celów indywidualnych członków; skarga kasacyjna oddalona.

Brak ogłoszenia wyroku na rozprawie uniemożliwia jego zaskarżenie, a wniesiony środek odwoławczy winien być pozostawiony bez rozpoznania. Nieprawidłowe ogłoszenie narusza fundamentalne zasady prawne i skutkuje nieważnością rozpoznania apelacji.

Oznaczenie miejsca postojowego znakiem pionowym D-18 oraz konstrukcyjne wyodrębnienie zatoki postojowej stanowi wystarczającą podstawę dla uznania obowiązku uiszczenia dodatkowej opłaty parkingowej, pomimo braku oznakowania poziomego.

Nieruchomości będące we władaniu państwowych przedsiębiorstw kolejowych, bez udokumentowanego prawa zarządu, przeszły na własność gmin z dniem 27 maja 1990 roku, zgodnie z ustawą komunalizacyjną. Skarga kasacyjna PKP została oddalona, gdyż nie wykazano naruszeń prawnych.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.a. i art. 54 § 1 pkt 7 O.p., w przypadku importu towarów, nieuregulowanie w terminie należności podatkowych skutkuje zawieszeniem naliczania odsetek za zwłokę, jeśli decyzja nie zostanie doręczona w terminie 3 miesięcy od wszczęcia postępowania administracyjnego.

Brak możliwości powołania się na przesłanki wykluczające odpowiedzialność członka zarządu z uwagi na udział spółki w oszustwie podatkowym jest błędem. Ocena zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych powinna być dokonana niezależnie od okoliczności powstania zaległości podatkowej.

Dopuszczalne jest posługiwanie się klauzulami generalnymi w aktach prawa miejscowego, gdy służą one zwiększeniu elastyczności przepisów, pod warunkiem zachowania ich komunikatywności i nieprzekraczania granic ustawowego upoważnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że automaty do gier typu "FINDER" oferują gry hazardowe o charakterze losowym, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Zarzuty proceduralne dotyczące rzetelności dowodów uznano za niezasadne.

Przepis art. 48 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej nałożenia obowiązku udostępnienia przez bank informacji objętych tajemnicą bankową.

W sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku WSA nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a., a przez to nie umożliwia instancyjnej kontroli, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest uzasadnione.

Oddalenie skargi kasacyjnej w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną jest uzasadnione brakiem uprawdopodobnienia przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminowi (art. 58 K.p.a.). Właściwe doręczenie według danych w Centralnej Ewidencji Podatników potwierdza skuteczność czynności doręczenia.

Na postanowienie organu administracji publicznej o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie stronom. W konsekwencji, stwierdzenie niedopuszczalności takiego zażalenia jest zgodne z obowiązującym prawem.

Skarga kasacyjna dotycząca postanowienia w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w sprawie F. została oddalona ze względu na brak podstaw prawnych do podważenia prawidłowości oceny prawnej i procesowej w rozstrzygnięciach sądowych oraz administracyjnych.

Oddalenie skargi kasacyjnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego potwierdza, że decyzja odnośnie uchylenia pozwolenia konserwatorskiego została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszając przepisy k.p.a. oraz art. 47a ustawy o ochronie zabytków.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując prawidłowość odmowy zmiany zaleceń pokontrolnych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, uznając kompetencje organu oraz brak potrzeby opinii specjalistów budowlanych.

Naczelny Sąd Administracyjny, w przypadku nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zrealizowanego samowolnie, uzasadnia, iż adresatem decyzji jest inwestor posiadający tytuł prawny do nieruchomości. W przypadku braku złożenia wniosku o legalizację, organ nadzoru budowlanego uprawniony jest do nałożenia obowiązku rozbiórki.

Skarga kasacyjna Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zostaje oddalona ze względu na prawidłowe ustalenia Sądu I instancji dotyczące błędów organów administracyjnych w zakresie oceny dowodów i interpretacji przesłanek prawa do rekompensaty.

Na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie, a jego rozpatrzenie przez organ odwoławczy stanowi rażące naruszenie procedury, skutkujące nieważnością postanowienia.

Odmowa przeniesienia M.K. do innego domu pomocy społecznej jest zgodna z prawem. Organy prawidłowo przyjęły, że dobro skarżącego wymaga jego odseparowania od dotychczasowego, patologicznego środowiska. Skarga kasacyjna nie wykazała uchybień prawnych.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organy nadzoru budowlanego, co uniemożliwiło prawidłową kwalifikację prawną obiektu jako powierzchni postojowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w ustalonym obszarze analizowanym nie spełniono wymogów zasady dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co uzasadnia odmowę ustalenia warunków zabudowy. Organy administracyjne oraz sąd I instancji prawidłowo zastosowały prawo, na co wskazują przeprowadzone analizy urbanistyczne.