Znak towarowy "COVI-SEPT" ma charakter opisowy i nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, co uniemożliwia udzielenie prawa ochronnego. Monopolizacja tego oznaczenia ograniczałaby swobodę działania innych podmiotów na rynku.

W przypadku składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym, domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem tych odpadów. Obalenie domniemania wymaga wykazania, że odpady należą do innego podmiotu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że oddala skargę kasacyjną uznając, iż decyzja o warunkach zabudowy nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ Zarządu Dzielnicy Wawer był właściwy do jej wydania.

Pisma informacyjne wydane przez organy administracji publicznej, które nie noszą znamion decyzji administracyjnej ani zaskarżalnych postanowień, nie mogą być przedmiotem postępowania o stwierdzenie ich nieważności. Odmowa wszczęcia takiego postępowania jest prawnie dopuszczalna.

Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym cechowało się nieważnością z uwagi na pozbawienie stron prawa do obrony przez brak możliwości ich udziału, co wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez sąd I instancji.

Na gruncie sprawy dotyczącej opłaty stałej za usługę wodną, Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje, że art. 271 ust. 5a Prawo wodne ma zastosowanie do pozwoleń wydanych po 23 listopada 2019 r., a opłaty powinny być adekwatne do możliwości faktycznego korzystania z udogodnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego.

Rozdrabnianie odpadów wielkogabarytowych, jako proces przetwarzania, uzasadnia zmianę klasyfikacji odpadów w katalogu odpadów zgodnie z art. 4 ustawy o odpadach. Proces ten wymaga właściwego zezwolenia, a brak jego uzyskania może skutkować potwierdzeniem słuszności zarządzeń pokontrolnych.

NSA uznał za zasadną decyzję nadzoru budowlanego nakładającą na skarżącego obowiązki zlikwidowania nieszczelności oraz zakazu użytkowania pieca, potwierdzając zgodność działań organów z art. 66 ust. 1 P.b. i brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego stanu technicznego garażu na podstawie art. 105 k.p.a. jest nieuzasadnione w przypadku braku pełnego wyjaśnienia kwestii materialnoprawnych i zbadania wad technicznych obiektu, co może stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

Lokalizacja zjazdów publicznych z drogi klasy GP dopuszczalna jest wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu. Decyzje administracyjne respektujące tę zasadę nie zostają uchylone na etapie kasacyjnym przy braku istotnego naruszenia prawa.

Spółka komandytowa wypłacająca komplementariuszowi zaliczki na poczet zysku w trakcie roku podatkowego nie ma obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, co wynika z konieczności obliczenia podatku po zakończeniu roku podatkowego zgodnie z art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f.

Zabudowa zagrodowa związana z gospodarstwem rolnym przekraczającym średnią powierzchnię w gminie jest zwolniona z wymogu spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa przy ustalaniu warunków zabudowy (art. 61 ust. 4 u.p.z.p.). Wymogi w tym zakresie mają charakter uproszczony, co potwierdził NSA w rozpatrywanym przypadku.

Uchwała Rady Gminy G. z dnia 10 lutego 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna z uwagi na nieuzasadnione ograniczenia prawa własności, naruszające zasady sporządzania planu, w tym wymóg uzasadnienia ograniczeń ingerujących w uprawnienia właścicielskie.

Woda pobierana przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w ramach zadań gminy, stanowi podmiot korzystający z obniżonych stawek opłat zmiennych, przy czym kluczowym jest cel poboru, a nie odbiorca końcowy. Organ winien uwzględniać różne cele poboru wody przy ustalaniu wysokości opłat.

Gminny program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, będący aktem wewnętrznego charakteru, nie wymaga waloru aktu prawa miejscowego, a proceduralne wady w jego przyjęciu, o ile nie wpływają na jego merytoryczną zgodność z prawem, nie skutkują jego nieważnością.

Zachowanie skarżącej, polegające na odmowie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w jej miejscu zamieszkania, wskazuje na brak współdziałania z organem pomocy społecznej, uzasadniając wydanie decyzji odmownej o przyznaniu zasiłku celowego (art. 11 ust. 2 i art. 107 ust. 4a u.p.s.).

Brak współpracy wnioskodawcy z organem przy przeprowadzaniu wywiadu środowiskowego stanowi podstawę do odmowy przyznania zasiłku celowego (art. 11 ust. 2 oraz art. 107 ust. 4a u.p.s.). NSA potwierdza zasadność takiego rozstrzygnięcia w sytuacji braku współdziałania.

Grzywna nałożona na podstawie art. 5 u.z.z. w celu przymuszenia wykonania obowiązku szczepienia ochronnego jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego; obowiązek ten wynika z ustawowych regulacji, a jego egzekucja nie narusza konstytucyjnych praw ani wolności skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając w granicach skargi kasacyjnej, oddala skargę, uznając, że decyzje administracyjne nie podlegają merytorycznej modyfikacji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Wyjaśnienie niejasności nie może prowadzić do zmiany decyzji.

Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest prawnie wymagalny i zgodny z obowiązującymi przepisami, a jego egzekwowanie w drodze administracyjnej nie narusza prawa, pomimo wskazanych zastrzeżeń konstytucyjnych odnoszących się do regulacji proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że decyzje organów podatkowych, skierowane do niewłaściwego podmiotu (syndyka), są nieważne. Syndyk nie zastępuje podatnika w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności za długi podatkowe powstałe przed ogłoszeniem upadłości byłego wspólnika spółki cywilnej.

Gry hazardowe urządzone na automatach, które zawierają element losowości, podlegają rygorom ustawy o grach hazardowych, co nakłada obowiązek uzyskania koncesji. Skarga kasacyjna na niekorzyść organów administracji publicznej od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za brak koncesji jest niezasadna, gdyż urządzenia wykorzystywane do gier posiadały cechy losowości.

Zgodnie z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a., niedopuszczalność zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym stwierdza się, gdy zarzut był już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Obowiązkiem organów jest zapobieganie powielaniu rozpatrywanych kwestii w różnych postępowaniach administracyjnych, celem ochrony spójności proceduralnej.

Brak uzupełnienia pełnomocnictwa przez profesjonalnego pełnomocnika, polegający na niewskazaniu adresu do doręczeń elektronicznych w rozumieniu art. 138c § 1 O.p., uzasadnia pominięcie pełnomocnika w postępowaniu podatkowym.