Obowiązek współdziałania osoby wnioskującej o zasiłek z organami pomocy społecznej uzasadnia odmowę przyznania świadczenia w przypadku uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Skarga kasacyjna M. M. została oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Uchwała NSA podtrzymuje stanowisko, że przepisy nowelizacyjne K.p.a., ograniczające czas na stwierdzenie nieważności dawnych decyzji administracyjnych, są zgodne z zasadami konstytucyjnego prawa RP oraz międzynarodowymi standardami ochrony praw człowieka, w szczególności w zakresie stabilności obrotu prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość nałożenia kary przez organ na skarżącego za przewóz drogowy bez wymaganego zezwolenia i oddala skargę kasacyjną jako oczywiście bezzasadną, z uwagi na odpowiednie zastosowanie obowiązujących przepisów prawa i brak istotnych uchybień proceduralnych.

W braku wykonania obowiązku, nałożonego decyzją z rygorem natychmiastowej wykonalności, dopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej, a tytuł wykonawczy spełniający wymogi formalne zawarte w art. 27 u.p.e.a. jest właściwą podstawą tego postępowania.

W przypadku poboru wód podziemnych na podstawie umów międzygminnych, wody muszą być traktowane jako przeznaczone do realizacji zadań własnych gminy, a więc kwalifikowane do niższej stawki opłat za pobór wód, zgodnie z art. 272 ust. 2 w związku z art. 274 pkt 4 Prawa wodnego i przepisami wykonawczymi.

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga wykazania, że jej wykonanie spowoduje znaczne szkody lub trudne do odwrócenia skutki; brak uprawdopodobnienia tych przesłanek skutkuje oddaleniem zażalenia.

Utrata obywatelstwa polskiego przez małoletnią wraz z nabyciem obywatelstwa innego państwa po śmierci ojca skutkuje brakiem tego obywatelstwa także dla jej zstępnych, co uzasadnia odmowę jego potwierdzenia (art. 11 pkt 1 w zw. z art. 13 ustawy o obywatelstwie z 1920 r.). Skarga kasacyjna oddalona.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy jest zgodny z dyrektywą 2011/98/UE w zakresie nieodwoływania biegu terminów administracyjnych. Bezczynność organu należy mierzyć terminami krajowymi zgodnie z implementacją dyrektyw. W konsekwencji, uniewinniająca decyzja ponownego rozpatrzenia sprawy przez WSA.

Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd Okręgowy popełnił rażące błędy w orzeczeniu kary łącznej, nie dostosowując jej do wymiaru kar jednostkowych, co narusza art. 86 § 1 k.k.; sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania w celu wymierzenia prawidłowej kary łącznej.

Oddalenie skargi kasacyjnej: Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja organu administracyjnego o braku stwierdzenia choroby zawodowej była prawidłowa, a skarga kasacyjna nie podważyła zasadności wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Odmowa przyznania zasiłku okresowego jest uzasadniona, gdy skarżący nie współpracuje przy przeprowadzeniu obligatoryjnego wywiadu środowiskowego, a brak kwarantanny wyklucza zastosowanie odstępstw związanych z sytuacją epidemiczną (art. 11 ust. 2 i art. 107 ust. 4a u.p.s.).

Odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.; brak współdziałania skarżącej w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego uzasadniał odmowę przyznania zasiłku celowego.

NSA stwierdził, że decyzje odmowne dotyczące lokalizacji zjazdu zostały prawidłowo uchylone przez WSA z uwagi na błędy proceduralne i niewystarczającą ocenę dowodów. Oddalono skargę kasacyjną SKO, uznając decyzje administracyjne za niewystarczająco uzasadnione.

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-512/21 nie uzasadnia wznowienia postępowania podatkowego, gdy jego stany faktyczne różnią się od postanowień decyzji krajowej. Zasady wznowienia nie mogą być interpretowane rozszerzająco, gdyż muszą opierać się na jednoznacznie określonych przesłankach prawa unijnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodną z prawem decyzję o stwierdzeniu przewlekłej choroby zawodowej na podstawie orzeczenia lekarskiego, odrzucając zarzuty spółki dotyczące błędnej oceny dowodów i niewystarczającego zbadania wpływu czynników pozazawodowych na stan zdrowia pracownika.

Odmowa wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji jest uzasadniona, jeżeli decyzja nie zawiera niejasności prawnych, a wnioski o wyjaśnienie nie mogą prowadzić do merytorycznych zmian w treści decyzji administracyjnej.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymana w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, prawidłowo nałożyła karę pieniężną na posiadacza zależnego lokalu z powodu obecności niezarejestrowanych automatów do gier. Nie doszło do przedawnienia zobowiązania, a procedura administracyjna była prawidłowo prowadzona.

Woda pobierana i sprzedawana przez spółkę gminom na cele zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę pitną kwalifikuje się do niższej stawki opłaty w myśl art. 272 ust. 2 oraz art. 274 pkt 4 Prawa wodnego na podstawie § 5 pkt 40 rozporządzenia.

Nie zachodzi ustawowa przesłanka zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak "Ibuprex" w ramach postępowania spornego, gdy odrębne postępowania dotyczą innych znaków towarowych, brak zatem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej, polegająca na zwiększeniu ilości anten i zmianie parametrów technicznych, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przepisy dotyczące zgłoszeń mogą dotyczyć tylko zmian nieprowadzących do takiego charakteru rozbudowy.

Uchybienie proceduralne polegające na nienależytej obsadzie sądu z udziałem nieprawidłowo nominowanego sędziego skutkuje uchyleniem wyroku odwoławczego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd apelacyjny.

Sprzedaż hurtowa wód podziemnych gminom w celu realizacji zadań zbiorowego zaopatrzenia w wodę uznana została za spełniającą definicję art. 274 pkt 4 pr.wod. Stawki stosowane dla realizacji zadań własnych gmin są zasadnie obniżone.

Niższa stawka opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych stosowana jest wyłącznie do wód przeznaczonych na realizację zadań własnych gmin w zakresie zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia, niezależnie od formalnego odbiorcy końcowego.

Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko musi zawierać co najmniej trzy odmienne warianty realizacji przedsięwzięcia, w tym jeden uwzględniający najkorzystniejsze warianty dla środowiska, by umożliwić rzetelną ocenę jego zgodności z wymogami prawa ochrony środowiska.