Zarządzając proces kasacyjny, NSA podkreśla, że organy interpretacyjne nie mają właściwości badania zgodności przepisów podatkowych z Konstytucją. W przypadku skarg na interpretacje indywidualne sądy administracyjne związane są ograniczeniami formalnymi skargi kasacyjnej.
Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga wykazania braku winy w uchybieniu terminu poprzez uprawdopodobnienie, co wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności faktycznych, w szczególności indywidualnych sytuacji strony, takich jak pobyt w areszcie.
W przypadku wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ powinien ocenić całokształt okoliczności i ich wiarygodność. Uchybienie terminu uzasadnia jego przywrócenie, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, również w kontekście sytuacji wykraczających poza jego kontrolę.
Bezskuteczność egzekucji z majątku spółki rozpoczyna odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże on przesłanek egzoneracyjnych, takich jak podjęcie wymaganych wniosków prawnych czy wskazanie majątku umożliwiającego znaczne zaspokojenie tego długu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niektóre decyzje dotyczące zwrotu dotacji były niezgodne z obowiązującym prawem. Skarga kasacyjna została uznana za zasadną, a decyzje organów niższej instancji uchylone w części dotyczącej naruszenia zasady roczności i nieadekwatnego kwalifikowania wydatków w zakresie dotacji oświatowych.
Przedsiębiorca, który spełnia rzeczywiste warunki określone w art. 15gga ust. 1 ustawy Covid, ma prawo obalić domniemanie wynikające z wpisu do rejestru REGON dowodząc rzeczywistego stanu faktycznego, a organ administracyjny musi uwzględnić całość materiału dowodowego.
W przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania strona powinna uprawdopodobnić swoją niewinność. Brak wykazania obiektywnej przeszkody uzasadnia odmowę przywrócenia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).
Opłata podwyższona za wydobywanie kopaliny bez koncesji może być przypisana zleceniodawcy, jeśli prace nie są formalnie elementem procesu budowlanego. Cel czy motyw usunięcia kopaliny są bez znaczenia dla obowiązku koncesyjnego.
Mając na względzie zasady postępowania administracyjnego oraz obowiązki dowodowe stron, uchylenie decyzji przyznającej płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną z uwagi na nieuwzględnienie braku tytułu prawnego do gruntów publicznych było zgodne z prawem i zasadami proporcjonalności.
Dla ważności przesłanek solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w likwidacji konieczne jest, aby wszelka korespondencja egzekucyjna była skierowana do likwidatora jako ustawowego reprezentanta spółki.
NSA podtrzymuje, że prawidłowość doręczeń w postępowaniach egzekucyjnych, w tym na adres likwidatora, jest kluczowa dla oceny odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zobowiązania spółki, oraz że uchylenie wyłącznie decyzji organu drugiej instancji jest zgodne z zasadą dwuinstancyjności.
Odstąpienie od stałego terminu na wniesienie odwołania jest dopuszczalne, gdy skarżący uprawdopodobni brak winy w jego uchybieniu, przy uwzględnieniu pełni okoliczności sprawy, co wymaga od organów dokładnego rozważenia materiału dowodowego i zastosowania konstrukcji instytucji przywrócenia terminu zgodnie z art. 162 § 1 o.p.
Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania powinna uwzględniać uprawdopodobnienie braku winy strony, a nie opierać się wyłącznie na stwierdzeniu lekkiego niedbalstwa, przy zachowaniu szeroko pojętej ochrony praw podatnika.
Zasadniczym wątkiem rozstrzygnięcia jest nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT w pełnej wysokości przez organ podatkowy, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT, w szczególności art. 87 ust. 2. Rzetelność weryfikacji zwrotu wymaga wnikliwego uzasadnienia co do każdej spornej kwoty.
Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione obiektywnymi przesłankami. W przypadku braku dostatecznego uzasadnienia oraz wykazania rzeczywistych wątpliwości co do zwrotu podatku, jest ono nieważne. Zwrot powinien dotyczyć jedynie kwoty rzeczywiście spornej.
W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jeśli skarżący uprawdopodobnia brak winy poprzez przedstawienie okoliczności takich jak brak wiedzy o korespondencji spowodowany aresztem, organy powinny uwzględnić całokształt sytuacji i uwzględnić wniosek.
Poziome, ażurowe pomosty z kratownic nie mogą być uznane za kondygnacje w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Ich kwalifikacja wymaga szczegółowego ustalenia, czy spełniają funkcje konstrukcyjne stropów. Rozstrzygnięcie oparte na niekompletnym materiale dowodowym i błędnej definicji jest nieuprawnione.
NSA uchyla wyrok WSA, z uwagi na błędną ocenę materiału dowodowego, w tym niewłaściwe zdefiniowanie kondygnacji, nakazując ponowne rozpoznanie sprawy uwzględniające ocenę kratownic WEMA w kontekście konstrukcji budynku.
Przy identyczności towarów, podobieństwo znaku zgłoszonego GERDIN MAX do wcześniejszych znaków VERDIN, zarówno wizualne, jak i fonetyczne, skutkuje ryzykiem konfuzji wprowadzającym konsumentów w błąd co do pochodzenia towarów.
Decyzja o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia jest nieważna, gdyż homologacja pojazdu po zmianach konstrukcyjnych musi być potwierdzona przez producenta lub jego przedstawiciela.
Decyzja Starosty z dnia 2 listopada 2018 r. w przedmiocie rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter, została wydana z rażącym naruszeniem art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa o ruchu drogowym oraz § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.
Obowiązujące przepisy nie przewidują automatycznej odmowy wpisu na listę aplikantów adwokackich z uwagi na toczące się postępowanie karne. Organy winny dokonać całościowej oceny rękojmi kandydata na podstawie wszystkich okoliczności, a nie wyłącznie na podstawie złożonego oświadczenia.
NSA orzekł, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za brak pełnego działania systemu monitoringu odpadów jest obowiązkowe (art. 194 ust. 3 ustawy o odpadach), a nie można uznać naruszenia za znikome (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.), co wyklucza odstąpienie od wymierzenia kary.
W przypadku braku wykazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny niższej instancji, skarga kasacyjna oparta na tej podstawie nie może zostać uwzględniona.