W przypadku koincydencji przesłanek zatrzymania prawa jazdy w art. 102 ust. 1 u.k.p., organ jest zobowiązany do prowadzenia jednego postępowania i wydania jednej decyzji administracyjnej, zawierającej wszystkie zbiegające się przesłanki.
Decyzja o rejestracji pojazdu pochodzącego spoza UE bez wymaganej homologacji narusza art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., a takie naruszenie jest oczywiste i rażące, co uzasadnia uchylenie tej decyzji.
Skarga kasacyjna K.W. Sp. z o.o. Sp.k. dotycząca rażącego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. w procesie rejestracji pojazdu została oddalona przez NSA, jako że naruszenie było oczywiste, lecz nie rażące.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak dokumentów homologacyjnych przy rejestracji pojazdu rolniczego stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie decyzji rejestracyjnej. Sąd podkreślił konieczność zgodności decyzji administracyjnych zarówno z prawem krajowym, jak i unijnym.
Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż kolejne trzy miesiące, a organ podatkowy uprawdopodobni niewykonanie decyzji, które skutkuje prawdopodobieństwem jej niewykonania przez podatnika.
NSA oddalił skargę kasacyjną D.S., uznając brak wpływu orzeczenia TSUE w sprawie C-189/18 na decyzję ostateczną dotyczącą podatku VAT. Wyrok TSUE nie dotyczył polskiej regulacji, a tym samym nie wpływał na zasadność wznowienia postępowania.
Przychody ze sprzedaży nieruchomości nabytej ponad 30 lat przed odpłatnym zbyciem podlegają kwalifikacji jako zarząd majątkiem osobistym, a nie działalność gospodarcza, gdy działania te nie mają charakteru zorganizowanego i ciągłego. Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej została oddalona.
W świetle prawa obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów krajowych i egzekwowany jest na drodze administracyjnej. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest legalnym środkiem realizacji tego obowiązku.
Uchwała Rady Gminy Mogilany dotycząca zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych została unieważniona z powodu braku uzasadnienia. Naruszenie zasad techniki legislacyjnej czyniło ją niezgodną z prawem.
Ustalenie maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przez Radę Gminy bez obowiązkowego uzasadnienia, narusza zasady techniki prawodawczej oraz przepisy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za konieczne doręczenie zarządzenia zabezpieczenia pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu podatkowym. Pominięcie pełnomocnika skutkuje nieważnością czynności doręczenia, co uniemożliwia przekształcenie zabezpieczenia w egzekucję administracyjną. Postanowienia i wyroki powinny respektować te wymogi proceduralne.
W przypadku, gdy decyzja ostateczna została wydana bez podstawy prawnej i była bezprzedmiotowa już w chwili wydania, Sąd powinien uchylić taką decyzję, niezależnie od upływu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p.
Samowolna rozbudowa budynku mieszkalnego, wykonana bez stosownego pozwolenia na budowę, nie może być legalizowana na podstawie ustawy covidowej, jeżeli brak dowodu na związek z przeciwdziałaniem COVID-19 i prace zrealizowano przed wejściem w życie regulacji.
Zasada korzyści wynikająca z art. 134 ust. 4 u.g.n. wymaga przyjęcia korzystniejszego dla wywłaszczonego przeznaczenia nieruchomości, zwiększając jej wartość dla wyliczenia odszkodowania. Stosowanie tej zasady realizuje konstytucyjny standard ochrony prawa własności.
Obowiązek poddania małoletnich obowiązkowym szczepieniom ochronnym znajduje podstawę prawną w regulacjach ustawowych i nie narusza Konstytucji RP, szczególnie art. 68 ust. 4. Próba jego kwestionowania, z uwagi na charakter komunikatów GIS, jest bezzasadna.
Złożona skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak podstaw do uznania ujawnienia w księdze wieczystej za wywłaszczenie w rozumieniu art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz prawidłowość działań organów administracyjnych w zakresie umorzenia postępowania o ustalenie odszkodowania.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając brak zasady wpływu orzeczenia TSUE na decyzję ostateczną z 13 października 2011 r., oraz poprawności proceduralnej składu sądu pierwszej instancji. Wyrok TSUE nie determinował odmiennego rozstrzygnięcia.
Gdy istnieje prawomocna decyzja ustalająca opłatę planistyczną, nie ma podstaw do wydania kolejnej decyzji administracyjnej w tym samym przedmiocie; nieuwzględnienie tego stanowi naruszenie prawa procesowego (art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 7 upzp).
Czynność włączenia budynku do gminnej ewidencji zabytków, dokonana bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej, jest nieważna. Sąd oddala skargę kasacyjną jako niezasadną, wskazując na konieczność uwzględnienia wyroku TK P 12/18 dotyczącą ochrony praw właścicieli nieruchomości.
Dotacje celowe na pokrycie kosztów transportu publicznego, nie związane bezpośrednio z ceną biletu, nie wchodzą do podstawy opodatkowania VAT, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
Osoba posiadająca aktywne prawo do renty nie spełnia warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o ile prawo to nie zostało zawieszone przed 31 grudnia 2023 r., na mocy przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujących do tej daty.
Brak uwzględnienia formalnego uzasadnienia uchwały przez sąd administracyjny w toku jej kontroli legalności stanowi wadliwość, która uniemożliwia poprawną ocenę uchwały, prowadząc do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.
NSA orzekł, że art. 5 pkt 4 lit. b p.p.s.a. nie wyłącza właściwości sądów administracyjnych co do skarg cudzoziemców odwiedzających rodziny w Polsce, jeśli odmowa wizy narusza prawo do życia rodzinnego, uzasadniając zastosowanie wykładni prokonstytucyjnej.
Spółka komandytowo-akcyjna nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku komplementariuszy wypłacanych w trakcie roku obrotowego. Obowiązek ten powstaje dopiero po zakończeniu roku, gdy znana jest pełna kwota podatku CIT, umożliwiająca jego pomniejszenie zgodnie z art. 30a u.p.d.o.f.