Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK dotyczył odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie VAT. Skarga kasacyjna została oddalona, a zaskarżony wyrok WSA utrzymany, gdyż postępowanie przed Wojewódzkim Sądem nie zostało dotknięte wadami powodującymi nieważność, a decyzja administracyjna była prawidłowa.

Ustalenie opłaty planistycznej na podstawie prawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego jest uzasadnione, jeśli wykazuje on wzrost wartości nieruchomości wynikający z uchwalenia planu. Brak formalnych podstaw do jego kwestionowania nie uzasadnia uchylenia decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że oczywiste naruszenie przepisów rejestracyjnych przez Starostę Wałeckiego nie miało charakteru rażącego, a jego kwalifikacja wymaga badania skutków społeczno-gospodarczych.

Art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie stoi na przeszkodzie uchyleniu ostatecznej decyzji podatkowej, gdyż przesłanki wznowienia postępowania ujawniają jej bezprzedmiotowość z formalnych przyczyn.

Przy wznowieniu postępowania podatkowego na mocy art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nowe okoliczności i dowody muszą być nieznane organowi, a niekoniecznie podatnikowi, aby spełnić podstawę wznowienia, o ile mają znaczenie dla sprawy.

Upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 Ordynacji podatkowej, nie stoi na przeszkodzie uchyleniu bezprzedmiotowej decyzji ostatecznej, która została wydana wskutek błędnej kwalifikacji podatkowej gruntu. Rozstrzyganie w postępowaniu wznowieniowym ogranicza się wyłącznie do zakresu sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał brak wpływu wyroku TSUE na decyzję w sprawie czerwcowego podatku VAT z 2006 r. i potwierdził prawidłowość postępowania krajowego, zwłaszcza w kontekście zasady prawa do obrony, oddalając skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak zmiany sposobu użytkowania lokalu z mieszkalnego na usługowy jest usprawiedliwiony, uzasadniając umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak spełnienia przesłanek ustawowych uniemożliwia wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego na prawo własności zgodnie z art. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r., gdy powierzchnia budynków niemieszkalnych przekracza 30% całkowitej powierzchni zabudowy na gruncie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest legalny i prawidłowo zabezpieczony przymusem administracyjnym. Skarga kasacyjna została oddalona ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.

Art. 12 ustawy covidowej nie ma zastosowania do obiektów zrealizowanych przed marcem 2020 r. i nie stanowi podstawy uchylenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku samowoli budowlanej, brak przedłożenia wymaganej dokumentacji skutkuje nakazem rozbiórki.

Usługi hostingu obejmujące użytkowanie serwerów stanowią przychód z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego, podlegający opodatkowaniu na mocy art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p., co implikuje obowiązek poboru podatku u źródła.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w kontekście ustalenia opłaty adiacenckiej, decydujące znaczenie dla stworzenia warunków do przyłączenia do infrastruktury technicznej ma moment zgłoszenia do użytkowania, zgodnie z prawem budowlanym. Tym samym skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uchwała Sejmiku Województwa Dolnośląskiego o pozbawieniu kategorii drogi wojewódzkiej jest nieważna, gdyż nie spełnia ustawowych przesłanek pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej, w tym zasad proporcjonalności i wiarygodnego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej nie wyklucza uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej jako bezprzedmiotowej, mimo upływu terminu przedawnienia, jeśli zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania wskazujące na błędnie nałożony obowiązek podatkowy.

NSA orzekł, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o uznaniu za obywatela polskiego, bez uprzedniego uchylenia decyzji o Karcie Polaka i pozwoleniu na pobyt stały, jest niedopuszczalne.

Decyzja o włączeniu nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków stwarza istotne konsekwencje dla prawa własności właściciela i wymaga zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, co determinuje zgodność z prawem tego typu działań organów administracyjnych.

Zaskarżona czynność Burmistrza Miasta Zakopane w zakresie włączenia budynku [...] do gminnej ewidencji zabytków dokonana została bez należytego uzasadnienia zabytkowego charakteru budynku oraz z naruszeniem zasad czynnego udziału właściciela nieruchomości w postępowaniu administracyjnym.

Postępowanie administracyjne dotyczące przyznania własności nieruchomości licytantom po jego wykreśleniu z masy upadłości nie narusza przepisów prawa upadłościowego, a brak udziału syndyka nie stanowi przesłanki nieważności postępowania.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt nieznana: Skarga kasacyjna wniesiona przez D.S. została oddalona jako niezasadna, uznając, iż orzeczenie TSUE w sprawie C-189/18 nie miało wpływu na treść decyzji ostatecznej dotyczącej rozliczenia podatku VAT, a zarzut niewłaściwego składu orzekającego pierwszej instancji nie znalazł potwierdzenia.

Wznowienie postępowania podatkowego na podstawie orzeczenia TSUE możliwe jest tylko wówczas, gdy to orzeczenie wpływa na treść decyzji ostatecznej w sposób istotny, co w analizowanym przypadku nie miało miejsca.

Czynność włączenia obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków, przeprowadzona z naruszeniem konstytucyjnych zasad ochrony praw własności, nawet przed wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. P 12/18), jest wadliwa i jej skuteczność prawna była prawidłowo zakwestionowana.

Skarżące nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu ważności decyzji komunalizacyjnej dotyczącej nieruchomości, gdyż nie legitymują się tytułem prawnym do tej nieruchomości na dzień wydania decyzji. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Skarga kasacyjna wniesiona przez N.A. od wyroku WSA została oddalona, gdyż sąd uznał brak podstaw do jej uwzględnienia. Formalne uchybienia w regulacji nie unieważniają wcześniejszych aktów wykonania obowiązku szczepień ochronnych, które są zgodne z materialnym prawem ustawowym.