Warunek, o którym mowa w art. 112b ust. 2a ustawy o PTU w związku z art. 62 ust. 4 ustawy o KAS jest spełniony, jeżeli podatnik złożył deklarację lub korektę deklaracji w terminie 14 dni od dnia doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej i najpóźniej w tym terminie wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego lub zwrócił nienależną kwotę zwrotu.

Gmina, działając za pośrednictwem spółki komunalnej (TBS), wykonuje swoje zadania własne, co wyłącza ją z kategorii podatników VAT w zakresie aportu nieruchomości, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona. NSA potwierdza zasadność decyzji WSA i Wojewody dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego. Organ prawidłowo uznał brak potrzeby decyzji środowiskowej dla inwestycji.

Oddalenie skarg kasacyjnych wobec niestwierdzenia naruszenia procedury administracyjnej i prawa materialnego przy decyzji o pozwoleniu na budowę; brak nieważności postępowania w ocenie NSA.

Zgłoszenie znaku towarowego przez powiernika z zamysłem ochrony cudzych praw podmiotowych, spełnia przesłanki złej wiary zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 6 Prawa własności przemysłowej, uzasadniając unieważnienie prawa ochronnego na znak.

Przekroczenie przez organ administracyjny 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uprawnia organ wyższego stopnia do nałożenia kary pieniężnej. Trudności kadrowe i organizacyjne nie uzasadniają zwłoki, o ile nie ma przepisów wyraźnie to regulujących.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zasadność wyroku sądu pierwszej instancji, oddalając skargę kasacyjną na przewlekłość postępowania ochrony międzynarodowej, podkreślając konieczność przeprowadzenia całości badania dowodowego w wyznaczonych terminach, zgodnie z art. 34 u.u.c.o. i art. 183 p.p.s.a.

Decyzja o rejestracji pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało jej unieważnienie. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość interpretacji i wykładni przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wyrok TSUE z 16 października 2019 r. nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego w trybie art. 240 § 1 pkt 11 O.p., gdyż nie wprowadza nowej wykładni praw unijnych wpływających na decyzje ostateczne.

Uchwalenie uchwały miejscowej z naruszeniem obowiązku szczegółowego uzasadnienia jej podstaw i nieokreślenie właściwego zróżnicowania opłat, prowadzi do jej nieważności. Wadliwość uzasadnienia sądu stanowi podstawę do uchylenia wyroku w trybie kasacyjnym.

Nie stwierdza się niewykonalności egzekwowanego obowiązku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdy właściciel nieruchomości jest adresatem decyzji i dysponuje prawnymi środkami wykonania obowiązku, mimo braku zgody użytkownika nieruchomości na wykonanie rozbiórki.

Rada Miejska działając w granicach upoważnienia ustawowego, określiła zasady usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu zgodnie z obowiązkiem ustawowym ograniczenia dostępności alkoholu. Przyjęta uchwała, choć lakoniczna, pozostaje zgodna z konstytucyjnymi zasadami legalizmu i samodzielności samorządu, a minimalna odległość 30 m uznana za wystarczającą nie narusza prawa.

NSA uznaje, że organ podatkowy poczynił dostateczne ustalenia faktyczne, wykazując istnienie korzyści podatkowej jako celu transakcji. Jednakże sąd pierwszej instancji powinien merytorycznie kontrolować poprawność zastosowania przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

Przepisy porządkowe regulujące obowiązek stosowania kagańców dla psów w lokalnym transporcie zbiorowym nie naruszają prawa, są zgodne z celami ochrony zdrowia, życia i bezpieczeństwa publicznego oraz mieszczą się w ustawowych kompetencjach Rady Miasta, nie naruszając przy tym zasad humanitarnego traktowania zwierząt.

Zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają grunty oraz obiekty funkcjonalnie powiązane z infrastrukturą kolejową, udostępnione przewoźnikom kolejowym, nie muszące znajdować się w ich wyłącznym posiadaniu, lecz umożliwiające faktyczne korzystanie, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż darowizna gospodarstwa rolnego z majątku wspólnego małżonków do majątku osobistego jednego z nich nie oznacza ponownego nabycia gospodarstwa. Warunek zwolnienia podatkowego zostaje spełniony, jeżeli gospodarstwo jest faktycznie prowadzone przez nabywców przez 5 lat, a wykładnia celowościowa przepisu powinna być stosowana w świetle zasady in dubio pro tributario

Wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej mycia wiat przystankowych i wygrodzeń przeciwdziała usłudze o jednolitym charakterze i nie uzasadnia stosowania różnych stawek VAT, co potwierdza uchylenie decyzji organu podatkowego przez sąd.

Brak przedłożenia dokumentu homologacyjnego przy pierwszej rejestracji pojazdu na terenie UE stanowi oczywiste, lecz nie rażące naruszenie prawa, nie uzasadniające stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

Brak dowodu homologacji przy rejestracji nowego pojazdu z kraju spoza UE narusza art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., ale nie jest rażącym naruszeniem zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Oczywiste naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. w procesie rejestracyjnym pojazdu, niewystarczające do kwalifikacji jako rażące. NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że wątpliwości interpretacyjne przepisów prawa nie uzasadniają uznania decyzji za nieważną.

Sąd oddala skargę kasacyjną, stwierdzając, że brak uiszczenia opłaty elektronicznej jest naruszeniem zasługującym na karę, niezależnym od wadliwego działania systemu e-Toll, którego konsekwencje spoczywają na korzystającym z drogi publicznej.

Decyzja o rejestracji pojazdu, podjęta bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, narusza prawo, choć nie ma charakteru rażącego w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na jednoznaczny obowiązek zgodności z przepisami krajowymi i unijnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacji stanowi oczywiste naruszenie przepisów art. 72 p.r.d., lecz nie kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Sprzedaż działek budowlanych przez podatniczkę, nawet jeśli dokonana w dłuższym okresie czasu, nie stanowi pozarolniczej działalności gospodarczej, o ile nie wykazuje znamion działalności zorganizowanej i ciągłej oraz profesjonalizmu, dopuszczając ją do rozliczenia jako sprzedaż majątku prywatnego.