1. Jeżeli treścią świadczenia muzyka jest coś, co dopiero spontanicznie powstanie i z zasady jest niepowtarzalne oraz stoi za tym długa edukacja w zakresie interpretacji danego gatunku muzyki, to trudno zakładać, że w umowie w sposób rzetelny da się skrupulatnie opisać, aby później poddać krytycznej ocenie sposób wykonania umowy. Nie jest zatem niezbędne wyraźne zawarcie w treści tego rodzaju umowy

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie wyczerpująco zgromadzonego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

1. Przedmiotem umowy o dzieło jest doprowadzenie do powstania samoistnego, jednorazowego oraz weryfikowalnego rezultatu materialnego lub niematerialnego bez względu przy tym na rodzaj i intensywność świadczonej w tym celu pracy i staranności co oznacza, że dzieło jest w każdym przypadku wytworem przyszłym, który w momencie zawarcia umowy nie istnieje. 2. Nie można uznać za dzieło czegoś, co nie odróżnia

Osoba uprawniona do emerytury może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli zawiesi swoje prawo do emerytury, co eliminuje przeszkodę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W sprawach dotyczących opodatkowania nieruchomości podatkiem od nieruchomości, związanie nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej wymaga nie tylko formalnego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, ale także faktycznego lub potencjalnego wykorzystania tych nieruchomości w ramach jego działalności gospodarczej. Ocena, czy nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą, musi

W świetle art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej, rada gminy ma uznaniową i planistyczną władzę do decydowania o lokalizacji inwestycji mieszkaniowych, co obejmuje ocenę stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i możliwości rozwoju gminy na podstawie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a decyzja o odmowie lokalizacji może być uzasadniona nie tylko formalnymi przesłankami

Ograniczenie prawa własności wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które przeznacza część nieruchomości pod drogę dojazdową, jest dopuszczalne, gdy jest uzasadnione interesem publicznym oraz mieści się w granicach wyznaczonych zasadą proporcjonalności.

Zarówno studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak i plan miejscowy muszą pozostawać w zgodności z aktami normatywnymi wyższego szczebla, przy czym studium pełni rolę aktu polityki przestrzennej określającego ramy dla planów miejscowych, które z kolei jako akty prawa miejscowego mają moc powszechnie obowiązującą i nie mogą naruszać ustaleń studium.

Status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przysługuje właścicielom nieruchomości sąsiednich tylko w przypadku wykazania, że planowana inwestycja powoduje ograniczenia wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązujących, nie zaś na podstawie subiektywnych odczuć czy ogólnych przepisów planu miejscowego dotyczących uciążliwości dla środowiska.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze przysługuje temu z rodziców, u którego miejsce zamieszkania dziecka zostało ustalone w wyroku sądowym, niezależnie od faktycznego przebywania dziecka u drugiego rodzica.

Osoba pozbawiona faktycznego wykonywania opieki nad osobą niepełnosprawną traci prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy sytuacja rodzinna zmienia się w sposób wpływający na to prawo, bez względu na tymczasowe decyzje sądu rodzinnego dotyczące opieki.

Nie można utożsamiać konieczności stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną wynikającej z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności z automatyczną rezygnacją opiekuna z zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej; wymiar rzeczywiście sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną musi uniemożliwiać podjęcie pracy w takim stopniu, że zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy

Wymierzenie kary z art. 172 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne należy do kompetencji organu i następuje z urzędu.