Względy pragmatyzmu postępowania (efektywności podejmowanych w trybie procesowym działań administracji) sprzeciwiają się formalistycznemu pojmowaniu reguł proceduralnych i ignorowaniu przewidzianych przez prawo mechanizmów usuwania zaistniałych błędów w toku postępowania, bez potrzeby angażowania w rozstrzygnięcie sporu sądu administracyjnego.

Po 30 kwietnia 2004 r. dopuszczalne jest ustalenie podatnikowi podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe sprzed 1 maja 2004 r. na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy o VAT z 2004 r.

Opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne są należnościami publicznoprawnymi podlegającymi stosownie do art. 2 § 1 pkt 6 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej. Dla pobierania przedmiotowych należności nie jest wymagane wydanie żadnego aktu administracyjnego.

Poprzez zawarcie i wykonywanie umowy najmu z jednostką samorządu terytorialnego skarżący są posiadaczami zależnymi przedmiotu opodatkowania, co jest wystarczające do uznania ich za podatników w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

Art. 4 ust. 3 u.p.o.l. znajduje zastosowanie w sytuacji, kiedy nieruchomość lub budynek stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów i nie jest możliwe ustalenie zakresu władania tą nieruchomością przez poszczególnych współwłaścicieli. Kierując się bowiem zasadą, iż podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba, która faktycznie włada majątkiem, należy przyjąć, że

W sprawie niniejszej skarżący nabył przedmiot spornego opodatkowania na podstawie notarialnej umowy darowizny, zawierającej między innymi – wykonany następnie – zapis: polecenia przez darczyńcę obdarowanemu ustanowienia na rzecz skarżącego (obecnie) beneficjenta służebności mieszkania. Nastąpiło więc nabycie tytułem (zrealizowanego) polecenia, w takim natomiast przypadku, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.s.d

Poprzez zawarcie i wykonywanie umowy najmu z jednostką samorządu terytorialnego skarżący są posiadaczami zależnymi przedmiotu opodatkowania, co jest wystarczające do uznania ich za podatników w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

Nie ma żadnych przeszkód, aby o wysokości należnych odsetek organ podatkowy rozstrzygnął w odrębnym postępowaniu.

Uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej.