Wyrokując, Sąd Najwyższy uchylił częściowo wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Radomiu, uznając za zasadne zarzuty kasacji Prokuratora Generalnego dotyczące rażącego naruszenia art. 502 § 1 k.p.k. Przekazano sprawę do ponownego rozpoznania celem skorygowania wymiaru kary zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Zastosowanie przepisu art. 69 § 1 k.k. w sytuacji uprzedniego skazania na karę pozbawienia wolności, nawet z warunkowym zawieszeniem, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, skutkujące uchyleniem wyroku w zakresie orzeczenia o karze pozbawienia wolności.

Dwukrotne skazanie za ten sam czyn stanowi naruszenie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w.; uchylono zaskarżony wyrok i umorzono postępowanie.

Ocena częściowej niezdolności do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 3 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wymaga uwzględnienia nie tylko medycznej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego, lecz także jego poziomu kwalifikacji zawodowych, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy zgodnej z kwalifikacjami

Wytypowanie nauczyciela do rozwiązania stosunku pracy z przyczyn organizacyjnych (art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela) wyłącznie w oparciu o kryterium posiadania uprawnień do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, z pominięciem oceny kwalifikacji zawodowych i przydatności do pracy, stanowi naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na wiek i płeć (art. 113 k.p. w związku z art. 183a § 1 k.p

Rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k. przez wymierzenie kary łącznej poniżej dolnej granicy ustawowej oraz brak ustalenia rzeczywistych szkód uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaniechanie orzeczenia obligatoryjnej nawiązki w przypadku skazania za umyślne przestępstwo przeciwko środowisku stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, które uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem osiągnięcia zgodności z art. 47 § 2 k.k.

Niesłuszne tymczasowe aresztowanie winno być adekwatnie zrekompensowane, uwzględniając całość realnych szkód materialnych i niematerialnych w kontekście kondycji zdrowotnej i potencjału zarobkowego poszkodowanego.

Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd Okręgowy popełnił rażące błędy w orzeczeniu kary łącznej, nie dostosowując jej do wymiaru kar jednostkowych, co narusza art. 86 § 1 k.k.; sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania w celu wymierzenia prawidłowej kary łącznej.

Uchybienie proceduralne polegające na nienależytej obsadzie sądu z udziałem nieprawidłowo nominowanego sędziego skutkuje uchyleniem wyroku odwoławczego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd apelacyjny.

Proces ustalenia poczytalności oskarżonego musi uwzględniać szczegółową analizę jego stanu zdrowia psychicznego, w tym historię leczenia i możliwe zmiany dynamiki objawów choroby w czasie popełniania zarzucanych czynów.

Brak ogłoszenia wyroku na rozprawie uniemożliwia jego zaskarżenie, a wniesiony środek odwoławczy winien być pozostawiony bez rozpoznania. Nieprawidłowe ogłoszenie narusza fundamentalne zasady prawne i skutkuje nieważnością rozpoznania apelacji.

Organ rentowy ponosi odpowiedzialność za opóźnienie w ustaleniu i wypłacie świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych również wówczas, gdy odmowa przyznania świadczenia wynikała z błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, a nie z braku dowodów niedostępnych

Abuzywność postanowień umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, określających sposób ustalania kursu waluty na podstawie tabeli kursowej banku, prowadzi do nieważności całej umowy kredytu, gdyż w obowiązującym stanie prawnym nie można zastąpić niedozwolonego postanowienia innym sposobem określenia kursu waluty wynikającym z przepisów prawa lub zwyczajów, a późniejsza zmiana przepisów prawa bankowego

Kara pozbawienia wolności, która została wykonana w całości przed wydaniem wyroku łącznego, nie może być objęta tym wyrokiem. Podstawą orzeczenia kary łącznej są jedynie te kary, które podlegają wykonaniu. Zaskarżony wyrok wymaga uchylenia z uwagi na rażące naruszenie art. 85 § 2 k.k.

Wyrok Sądu Rejonowego w Grajewie w części dotyczącej orzeczenia kary łącznej ograniczenia wolności został uchylony z uwagi na rażące naruszenie przepisów art. 86 § 3 k.k., przez brak określenia obowiązków przy orzeczonej karze, co skutkuje jego niewykonalnością.

Późniejsze zmiany umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, wprowadzone aneksami po zawarciu umowy pierwotnej – w tym zmiana sposobu ustalania kursu waluty na kurs średni NBP lub umożliwienie spłaty bezpośrednio w walucie obcej – nie sanują abuzywności klauzul indeksacyjnych ocenianej według stanu na moment zawarcia umowy, chyba że aneks miał charakter ugody rozstrzygającej spór o ważność umowy,

Nienależyta obsada sądu w postępowaniu odwoławczym, związana z zasiadaniem w składzie sędziego powołanego przez KRS po 2017 r., może stanowić bezwzględną przyczynę odwoławczą, jeśli narusza standard niezawisłości i bezstronności sądu.

W świetle art. 77 zd. 2 u.k.w.h. po skutecznym podniesieniu zarzutu przedawnienia wierzytelności zabezpieczonej hipoteką dłużnik rzeczowy (właściciel nieruchomości obciążonej hipoteką) nie ponosi odpowiedzialności osobistej za odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, gdyż hipoteka jako ograniczone prawo rzeczowe nie zapewnia wierzycielowi ochrony prawnej w razie przedawnienia roszczeń odsetkowych

Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego oznaczania kursu waluty waloryzacji bez wskazania obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów jego ustalania, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., nie są zaś bezwzględnie nieważne na podstawie art. 58 § 1 lub § 3 k.c., gdyż cel ochrony konsumenta wymagany

Postanowienia umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, określające zarówno sposób przeliczenia wypłaconej kwoty kredytu na walutę krajową, jak i wysokość spłacanych rat poprzez odesłanie do tabel kursowych banku bez wskazania obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów ustalania kursów, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. jako określające główne świadczenia

Sąd Najwyższy stwierdza, iż zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa karnego procesowego i materialnego, co skutkowało uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.