Przepisy art. 194i i 194j ustawy emerytalnej, wprowadzone w celu wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego P 20/16, stanowią zgodne z Konstytucją odstępstwo od zasady równego traktowania ubezpieczonych, usuwając niekonstytucyjne pomniejszenie podstawy emerytury o pobrane świadczenia wcześniejsze, lecz nie uprawniają do ponownej waloryzacji kapitału na dzień późniejszy niż moment złożenia wniosku o

Zastosowanie art. 13b ustawy zaopatrzeniowej wymaga udowodnienia indywidualnych czynów funkcjonariusza wskazujących na faktyczne naruszanie podstawowych praw i wolności człowieka, a sąd rozpoznający sprawę musi uwzględnić wszystkie okoliczności faktyczne i przestrzegać zasad postępowania dowodowego, w tym zasady kontradyktoryjności.

Roszczenie odszkodowawcze na podstawie art. 417 k.c. wymaga wykazania bezprawności działania organu, co nie obejmuje okresów, kiedy przepisy nie przewidywały obowiązku informowania o zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia. Odpowiedzialność Skarbu Państwa za zaniechanie dotyczy jedynie okresów, kiedy istniały stosowne przepisy prawne.

Dla ustalenia realnego zbiegu przestępstw kluczowe jest uwzględnienie pierwszego chronologicznie orzeczonego wyroku, zaś przy orzekaniu kary łącznej nie można przekroczyć jej sumy określonej przepisami prawa karnego.

Delegacja sędziego do sądu wyższego rzędu na czas pełnienia funkcji prezesa bez określenia konkretnego czasu trwania delegacji jest niezgodna z prawem i prowadzi do nienależytej obsady sądu, co stanowi podstawę do uchylenia orzeczenia sądowego.

Ocena „służby na rzecz totalitarnego państwa” w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej wymaga uwzględnienia nie tylko formalnej przynależności do wskazanych formacji, ale także charakteru pełnionych obowiązków, ich rzeczywistego wpływu na ochronę praw człowieka oraz ich ukierunkowania na realizację funkcji właściwych dla totalitarnego państwa.

Zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym, orzekany jako środek karny, musi mieć określony czas trwania zgodnie z art. 43 § 1 k.k., co obliguje sąd do sprecyzowania okresu jego obowiązywania w wyroku.

Minimalna kara grzywny przewidziana w art. 145 § 1 k.w. wynosi 500 złotych, a orzeczenie kary poniżej tej granicy bez podstaw prawnych stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Przeniesienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką skutkuje również przejściem hipoteki na nabywcę, co nie uniemożliwia dochodzenia zaspokojenia z nieruchomości obciążonej hipoteką mimo przedawnienia roszczenia. Przedawnienie wierzytelności osobistej nie zmienia funkcji zabezpieczającej hipoteki, a umieszczenie wierzyciela hipotecznego w księdze wieczystej jest kluczowe dla dochodzenia roszczeń zabezpieczonych

Zachowanie obdarowanego, polegające na rażącym naruszaniu więzi rodzinnych darczyńców poprzez przemoc wobec ich bliskich, może stanowić podstawę do odwołania darowizny zgodnie z art. 898 § 1 Kodeksu cywilnego.

Klauzule przeliczeniowe w umowach kredytowych indeksowanych do waluty obcej, które pozostawiają bankowi pełną swobodę w ustalaniu kursów walut, są sprzeczne z dobrymi obyczajami, rażąco naruszają interesy konsumenta i mogą prowadzić do nieważności umowy, jeśli konsument nie został w pełni i jasno poinformowany o związanym z nimi ryzyku kursowym.

Pracodawca nie może dochodzić odszkodowania na podstawie art. 611 k.p. w przypadku, gdy pracownik „porzucił pracę”, nie składając oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy w trybie art. 55 § 11 k.p. Brak formalnego oświadczenia pracownika wyłącza możliwość zastosowania art. 611 k.p., a ewentualne roszczenia pracodawcy mogą być dochodzone jedynie na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego.

Przy orzekaniu wyroku łącznego sąd musi konsekwentnie stosować jeden stan prawny jako względniejszy dla skazanego, zgodnie z art. 4 § 1 k.k., co wyklucza mieszanie przepisów różnych stanów prawnych.