Postanowienia umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej, które umożliwiają bankowi jednostronne ustalanie kursu walutowego, są abuzywne, a ich eliminacja skutkuje nieważnością całej umowy i powstaniem obowiązku zwrotu nienależnie spełnionych świadczeń.

Umowa kredytu indeksowanego do waluty obcej nie jest z mocy prawa nieważna z powodu nieuczciwych warunków w postaci dodawania bankowych marż do kursów walut, gdyż abuzywne postanowienia mogą być wyeliminowane bez unieważnienia całej umowy.

Przy stosowaniu klauzuli antykumulacyjnej w postępowaniach karnych konieczne jest precyzyjne określenie wysokości szkody wynikającej z przestępstwa, szczególnie gdy istnieje tożsamość merytoryczna roszczeń dotkniętych prawomocnymi nakazami zapłaty w postępowaniach cywilnych.

Sąd odwoławczy, dokonując odmiennej oceny dowodów niż sąd I instancji, zobowiązany jest do kompleksowego uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego oraz wyeliminowania istotnych sprzeczności, w szczególności gdy te wynikają z różnorodności opinii biegłych, co może znacząco wpływać na rozstrzygnięcie sprawy.

Bieg terminu przedawnienia roszczenia z umowy kredytu rozpoczyna się wraz z jej skutecznym wypowiedzeniem, a zawezwanie do próby ugodowej podjęte w celu zaspokojenia roszczenia skutecznie przerywa bieg przedawnienia, o ile nie stanowi ono nadużycia prawa.

Niedozwolone klauzule przeliczeniowe w umowie kredytu indeksowanego do waluty obcej prowadzą do jej nieważności, jeśli ich wyeliminowanie skutkuje brakiem możliwości dalszego obowiązywania umowy w zgodzie z interesem konsumenta.

Przepisy art. 15c ust. 3 oraz art. 22a ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej, limitujące wysokość świadczeń emerytalno-rentowych byłych funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa PRL do kwoty przeciętnej emerytury, są sprzeczne z Konstytucją RP w zakresie, w jakim obniżają świadczenie należne z tytułu służby po 1990 r., niebędącej służbą na rzecz totalitarnego państwa. Ponowne obniżenie świadczeń emerytalno-rentowych

Automatyczne obniżenie renty rodzinnej na podstawie informacji IPN o służbie funkcjonariusza w jednostkach uznanych za działające na rzecz totalitarnego państwa, bez indywidualnej oceny jego faktycznych działań, może naruszać zasadę ochrony praw nabytych i proporcjonalności, wynikające z Konstytucji RP.

Pełnienie służby w jednostkach organizacyjnych wymienionych w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej stwarza domniemanie służby na rzecz totalitarnego państwa, lecz domniemanie to musi być oceniane na podstawie okoliczności indywidualnej sprawy i rzeczywistego charakteru zadań wykonywanych przez funkcjonariusza.

Działanie w warunkach nieumyślności nie pozwala na przyjęcie kwalifikacji jako czynu ciągłego, wyłączając możliwość zakwalifikowania go z art. 12 § 1 k.k.

Przedawnienie karalności wyklucza możliwość ścigania przestępstwa, nawet jeśli kwalifikacja prawna czynu zostaje zmieniona w późniejszym postępowaniu sądowym.

Obniżenie policyjnej emerytury i renty inwalidzkiej na podstawie art. 15c ust. 3 oraz art. 22a ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej wymaga indywidualnej oceny zakresu służby funkcjonariusza, a jego automatyczne zastosowanie wobec osób kontynuujących służbę po 1990 r. jest sprzeczne z Konstytucją RP.