Określając karę łączną grzywny, stawka dzienna nie może przekraczać najwyższej ustalonej poprzednio za poszczególne przestępstwa, a wysokość stawki dziennej musi być ustalona jednolicie, uwzględniając sytuację majątkową sprawcy, zgodnie z art. 33 § 3 k.k.

Orzeczenie kary ograniczenia wolności w formie pracy społecznej wobec żołnierza stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, gdyż art. 323 § 1 k.k. wyłącza stosowanie tej formy kary wobec żołnierzy.

W postępowaniu nakazowym wyrok dotyczący kary łącznej nie może przekraczać limitu 200 stawek dziennych, wynikającego z art. 502 § 1 k.p.k.; przekroczenie tego limitu stanowi rażące naruszenie prawa wpływające na treść wyroku.

Art. 67 § 3 in principio k.k. przewiduje obligatoryjne orzeczenie obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za krzywdę lub nawiązki w przypadku warunkowego umorzenia postępowania, niezależnie od oświadczeń pokrzywdzonych o rezygnacji z dochodzenia roszczeń w toku tego postępowania.

W przypadku gdy oskarżony cierpi na schorzenia psychiatryczne, neurologiczne lub odwykowe, obrona obligatoryjna powinna być zapewniona aż do czasu wydania przez sąd postanowienia o jej nieobowiązkowości, nawet jeśli biegli stwierdzą brak podstaw do kwestionowania poczytalności oskarżonego.

Dla wydania wyroku łącznego sąd musi uwzględnić wszystkie istotne okoliczności sprawy, w tym zmiany w statusie orzeczonych kar, a brak takiego uwzględnienia stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Dozór kuratora w przypadku warunkowego zawieszenia kary jest obowiązkowy w odniesieniu do sprawcy, który popełnił przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej, niezależnie od późniejszych zmian okoliczności, takich jak śmierć pokrzywdzonej.

Nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawie art. 60 § 2 k.k. może być stosowane wyłącznie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, wymagając szczegółowej analizy okoliczności sprawy oraz roli sprawcy, przy czym uprzednia niekaralność i stabilny tryb życia same w sobie nie stanowią dostatecznej podstawy do zastosowania tej instytucji, gdy ogólny obraz czynu wskazuje na jego wysoką szkodliwość i przemyślaną

Dla orzeczenia środka kompensacyjnego z art. 46 § 1 k.k. w sprawach o kradzież energii elektrycznej konieczne jest dokładne ustalenie rzeczywistej wysokości szkody, oparte na faktycznych danych dotyczących ilości nielegalnie pobranej energii, a nie jedynie na taryfowej opłacie ryczałtowej ustalonej przez pokrzywdzonego.

W przypadku skazania za przestępstwo z art. 244 k.k. sąd jest zobligowany do orzeczenia obligatoryjnego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a wszelkie porozumienia procesowe muszą uwzględniać taką konieczność.

Skazanie z art. 178a § 4 k.k. wymaga, aby w czasie czynu oraz daty wyrokowania sprawca posiadał niezatartą karalność za jedno z przestępstw wymienionych w tym przepisie; zatarcie skazania uniemożliwia uwzględnienie go jako podstawy kwalifikacji czynu.

Kara łączna orzeczona wyrokiem nakazowym nie może przekraczać limitów określonych w art. 502 § 1 k.p.k., tj. 200 stawek dziennych lub 200 000 złotych, nawet jeśli suma kar jednostkowych to uzasadnia.

W przypadku zmiany stanu prawnego, gdy sąd orzeka po dacie, od której niższa wartość szkody wyklucza odpowiedzialność karną za przestępstwo na rzecz wykroczenia, sąd musi to uwzględnić i w razie istnienia uprzedniego prawomocnego orzeczenia dotyczącego tego samego czynu, dochodzi do powagi rzeczy osądzonej, co skutkuje umorzeniem postępowania (art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.).