Uchylenie nakazu zapłaty z uwagi na naruszenie zasad ochrony konsumenta i rzetelnej procedury sądowej, z przywróceniem postępowania do trybu ogólnego celem ponownego rozpoznania.

Narzucone wymogi proceduralne wymuszają od sądu odwoławczego rzetelne rozpatrzenie zarzutów apelacyjnych oraz wykazanie, na jakich zasadach przyjęto ustalenia faktyczne. Nieprzestrzeganie tych przepisów skutkuje uchyleniem wyroku do ponownego rozpoznania.

Uchybienia procesowe Sądu Apelacyjnego o istotnym wpływie na treść rozstrzygnięcia uzasadniają uchylenie wyroku uniewinniającego oskarżonego A. W. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W przypadku umowy kredytu hipotecznego zawierającej klauzule waloryzacyjne lub indeksacyjne do waluty obcej uznane za postanowienia niedozwolone, nie jest możliwe utrzymanie umowy bez tych klauzul, co skutkuje nieważnością całej umowy i obowiązkiem wzajemnego zwrotu świadczeń na podstawie art. 410 § 1 i 2 w zw. z art. 405 k.c., przy czym odsetki za opóźnienie od zwrotu świadczenia przysługują od momentu

Udział sędziego powołanego przez niekonstytucyjną KRS w składzie sądu odwoławczego stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., skutkującą koniecznością uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Naruszenie dolnej granicy ustawowego zagrożenia karą w orzeczeniu z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowi rażące naruszenie prawa, wymagające uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Obowiązek naprawienia szkody wynikający z art. 46 § 1 k.k. nie może być orzeczony w postępowaniu karnym, jeżeli prawo cywilne prawomocnie przyznało poszkodowanemu roszczenie odszkodowawcze, będąc tym samym przedmiotem innych orzeczeń.

Sąd Najwyższy, uchylając wyrok Sądu Okręgowego w Sosnowcu i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazał na obowiązek rzetelnej, całościowej oceny dowodów w postępowaniu karnym, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości przyjęcia winy lub błędu oskarżonego co do bezprawności jego czynu.

W sytuacji, gdy sąd niższej instancji orzeka co do tego samego czynu, który był już prawomocnie osądzony, jest zobowiązany do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wcześniejszego orzeczenia, co wynika z zasad res iudicata oraz prawa do rzetelnego postępowania.

Uchybienie w zakresie nienależytej obsady składu orzekającego, będące skutkiem wadliwego powołania sędziego w procedurze naruszającej standard niezawisłości i bezstronności sądu, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, obligującą do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, że przekazanie sprawy Z. W. do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji było nieuzasadnione wskutek nieprzeprowadzenia pełnej oceny dowodowej przez sąd odwoławczy. Wymagana była poprawna realizacja uzupełnienia postępowania dowodowego w trybie art. 437 k.p.k.

Wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem w przypadku wykrycia bezwzględnych podstaw odwoławczych, takich jak nienależyta obsada sądu, jest możliwe z urzędu, przy czym w przypadku braku kasacji sąd orzekający powinien podjąć odpowiednie kroki ex officio.

Niezłożenie podpisów przez skład orzekający pod sentencją wyroku stwierdzającego niezgodność oświadczenia lustracyjnego z prawdą stanowi bezwzględną przyczynę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.

Uchybienie polegające na rozpoznaniu sprawy przez sąd niewłaściwy rzeczowo powoduje bezwzględną nieważność postępowania, co obliguje sąd odwoławczy do uchylenia zaskarżonego wyroku (art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.).

Sąd Najwyższy stwierdza, że sąd odwoławczy popełnił błąd proceduralny, uchylając wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, ignorując swój obowiązek przeprowadzenia dowodów. Kasacja zostaje uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania w sądzie odwoławczym, z zaleceniem samodzielnego przeprowadzenia niezbędnych dowodów.

Sąd Najwyższy wskazuje, że nienależyte obsadzenie sądu oraz brak obligatoryjnego udziału obrońcy stanowią bezwzględne przyczyny odwoławcze, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy.

Skarga na wyrok sądu odwoławczego, oparta na art. 539a § 3 k.p.k., była zasadna; błędne przyjęcie sądu ad quem, iż konieczne było uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy, nie znajdując podstaw w art. 437 § 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w zakresie kary, orzekając, że naruszenie zasady reformationis in peius uniemożliwia jego utrzymanie. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania z powodu niezgodności orzeczenia z art. 434 § 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy uznał, iż prawidłowe rozstrzygnięcie wymaga ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny z uwzględnieniem poprawnej oceny faktycznej i prawnej dotyczącej możliwości zaspokojenia się wierzycieli i przeniesienia majątku celem wyprowadzenia go spod egzekucji.

Dla zakwalifikowania danej działalności jako pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych istotne znaczenie ma jej ciągłość oraz zorganizowany i zarobkowy charakter, przy czym wszystkie te przesłanki muszą wystąpić kumulatywnie. Prowadzenie regularnych zajęć dydaktycznych (dwa razy w tygodniu