W przypadku sprzedaży przedsiębiorstwa w postępowaniu upadłościowym, gdy wierzytelności z tytułu zwrotu kaucji gwarancyjnych zostały wyłączone z przedmiotu sprzedaży, nabywca przedsiębiorstwa, który wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z umów zawartych przez syndyka, jest bezpodstawnie wzbogacony dopiero z chwilą faktycznego otrzymania od kontrahentów zwrotu środków z tytułu kaucji należnych syndykowi

Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego do CHF, zawierająca klauzule abuzywne dotyczące jednostronnego ustalania kursu waluty przez bank, jest nieważna. Niemożliwe jest zastąpienie niedozwolonych postanowień innymi regulacjami, co uniemożliwia dalsze wykonywanie umowy.

W przypadku stwierdzenia abuzywności postanowień umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, odnoszących się do sposobu określania kursu waluty obcej (tzw. klauzul przeliczeniowych), nie można zastąpić tych postanowień innymi regułami (przepisami dyspozytywnymi, zwyczajami), a wobec braku możliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej, umowa kredytu jest nieważna w całości. Skutkiem nieważności

Sąd Najwyższy stwierdził, iż sąd pierwszej instancji rażąco naruszył przepisy prawa materialnego, orzekając przepadek pojazdu, który nie był własnością skazanego, co skutkuje koniecznością orzeczenia przepadku równowartości pojazdu.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest niedopuszczalne, gdy kara przewidziana za zarzucany czyn przekracza 5 lat pozbawienia wolności, co skutkuje uchyleniem wyroku dokonującego takiego umorzenia.

Postanowienia umowne określające zasady indeksacji kredytu do CHF, uznane za abuzywne, nie wiążą konsumenta, a ich eliminacja z umowy kredytowej uniemożliwia jej dalsze wykonywanie, co prowadzi do jej nieważności.

1. Warunkiem uznania świadczenia za nienależnie pobrane na podstawie art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest uprzednie pouczenie ubezpieczonego o okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń; pouczenie to może mieć formę przytoczenia właściwych przepisów, lecz musi być sformułowane w sposób na

Skarga dotycząca naruszenia niezawisłości sądu przez nienależytą jego obsadę, zgodnie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jest zasadna i skutkuje uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Uchwała Sądu Najwyższego stwierdza, że umorzenie postępowania na podstawie znikomej szkodliwości społecznej czynu z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. jest niedopuszczalne bez rzetelnej analizy wszystkich okoliczności decydujących o kwantyfikacji tej szkodliwości, zwłaszcza gdy czyn jest kwalifikowany jako przestępstwo skutkowe.

Rozpoznanie apelacji przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego na podstawie art. 3671 § 1-3 k.p.c. (obowiązującego od 28 września 2023 r.) nie stanowi naruszenia prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) ani nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.). Uchwała SN z 26 kwietnia 2023 r. (III PZP 6/22) dotycząca składu jednoosobowego z ustawy covidowej nie ma zastosowania do systemowej

Wydanie nakazu zapłaty na podstawie weksla bez zbadania abuzywności umowy pożyczki zagraża zasadom demokratycznego państwa prawnego oraz ochronie konsumentów. Sąd Najwyższy uchyla orzeczenie Sądu Rejonowego, podkreślając obowiązek badania z urzędu treści umowy konsumenckiej dla zapewnienia sprawiedliwości społecznej i zgodności z art. 2 oraz art. 45 Konstytucji RP.

Nienależyta obsada sądu, wynikająca z powołań sędziów na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r., prowadzi do uchylenia wyroków i przekazania spraw do ponownego rozpoznania. Zasada niezawisłości sędziowskiej musi być zachowana.

Pozorność umowy o pracę w rozumieniu art. 83 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. zachodzi wyłącznie wówczas, gdy mimo zawarcia umowy praca nie jest w ogóle świadczona, gdy okoliczności faktyczne jej wykonywania nie wypełniają cech stosunku pracy określonych w art. 22 § 1 k.p., albo gdy praca jest świadczona na innej podstawie prawnej. Ocena pozorności umowy o pracę nie może być oparta wyłącznie na okolicznościach

1. Zastosowanie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 i uznanie pracownika za osobę delegowaną podlegającą nadal ustawodawstwu państwa wysyłającego wymaga łącznego spełnienia co najmniej dwóch przesłanek: pracodawca musi normalnie prowadzić działalność na terytorium państwa członkowskiego, z którego deleguje pracownika, a pracownik nie może być wysłany w celu zastąpienia innej delegowanej osoby

Wyrok nakazowy może być wydany jedynie przy pełnym i jednoznacznym materiale dowodowym; każde wątpliwości co do faktów lub kwalifikacji prawnej wymagają przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego na rozprawie.

Bezwzględna przyczyna odwoławcza dotycząca rozbieżności w treści wyroku powinna skutkować uchyleniem orzeczenia tylko w zakresie objętym uchybieniem, pozostawiając niepodważone części wyroku w mocy. Sąd odwoławczy uchylił wyrok w całości bezzasadnie, co wymagało interwencji sądu kasacyjnego.