Orzeczenia
Okoliczność, iż pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim, nie wyłącza obowiązku oceny przez sąd, czy postanowienia umowy kredytu dotyczące tych kosztów są niedozwolone w świetle art. 385(1) § 1 k.c.
Przewłaszczenie nieruchomości ziemskich zgodnie z dekretem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 1944 roku następuje z mocy samego prawa, nie wymagając dodatkowej decyzji administracyjnej, z zastrzeżeniem możliwości obalenia domniemania co do stanu prawnego nieruchomości w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym.
Restrykcje przewidziane w art. 381 k.p.c. powinny być stosowane w sposób umiarkowany z uwzględnieniem okoliczności sprawy; chodzi o to by na skutek obostrzeń przewidzianych w tym przepisie, ustanowionych zasadniczo w celach pragmatycznych, nie ucierpiało prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.
Zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extendendae, przepisy Kodeksu postępowania cywilnego regulujące skład sądu powinny być wykładane ściśle. W pierwszej instancji sąd rozpoznaje sprawy z zakresu prawa pracy w składzie jednego sędziego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wyjątki zasady jednoosobowego składu sądu nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Nierozpoznanie istoty sprawy, w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., nie obejmuje sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe ustali określony stan faktyczny i na jego bazie rozstrzygnie merytorycznie zgłoszone żądanie.
Wykorzystanie analogii przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu w prawie publicznym, szczególnie w kontekście żądania zwrotu nadpłaty podatku, jest wątpliwe i nie prowadzi do zaspokojenia roszczeń związanych z przedawnionymi zobowiązaniami podatkowymi.
Niedozwolone postanowienie umowne (art. 3851 § 1 k.c.) jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób nadać mu skuteczność z mocą wsteczną. Kluczowe znaczenie ma więc rozstrzygnięcie, w jakich wypadkach bezskuteczność konkretnego postanowienia lub postanowień umownych
Ustalenie działania powoda jako performansu w obecności jednej osoby jest wystarczające do uznania go za utwór w rozumieniu Prawa autorskiego.
1. Rabat potransakcyjny, niepowiązany z żadnym wymiernym świadczeniem ze strony odbiorcy, lecz z osiągnięciem określonego poziomu obrotów, decyduje o cenie sprzedawanego towaru, a więc i marży dostawcy, i nie powinien być traktowany jako niedozwolona opłata w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 4 Ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. 2. Swoboda ustalania cen, jako istotny przejaw swobody kontraktowej
W przypadku gdy zaktualizowana wysokość opłaty rocznej przewyższa co najmniej dwukrotnie wysokość dotychczasowej opłaty, użytkownik wieczysty w drugim roku od aktualizacji wnosi opłatę w wysokości stanowiącej sumę dwukrotności dotychczasowej opłaty i połowy nadwyżki ponad dwukrotność tej opłaty, a w trzecim roku od aktualizacji wnosi opłatę w wysokości stanowiącej sumę opłaty ustalonej w drugim roku
1. Z art. 154 ust. 1 u.g.n. wynika zatem, że katalog czynników, które powinny być uwzględnione przez biegłego, ma charakter otwarty: biegły ma wziąć pod uwagę nie tylko kryteria wprost wymienione, lecz także inne cechy charakteryzujące nieruchomość, które w badanych okolicznościach – w świetle wiedzy i doświadczenia biegłego – w warunkach obrotu rynkowego miałyby znaczenie dla określenia wartości nieruchomości
Artykuł 441 § 1 k.c. statuuje generalną zasadę odpowiedzialności solidarnej w tych wszystkich wypadkach, w których kilka osób odpowiada za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym. Odpowiedzialność z tego tytułu występuje więc wówczas, gdy szkodę wyrządziło kilka osób będących bezpośrednimi sprawcami lub współsprawcami. Chodzi tutaj o szkodę wyrządzoną nie tylko, gdy sprawcy działają wspólnie i w porozumieniu
Szpital nie ponosi odpowiedzialności za wszystkie cierpienia osoby chorej na nowotwór, ale tylko za opóźnienie w diagnostyce, które zostało uznane za przyczynę nasilenia choroby i uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia.
Obowiązek dokonania korekty finansowej przez instytucję wdrażającą oraz zwrotu środków przez beneficjenta wynika bezpośrednio z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, a nie z umowy między stronami. Przesłanką powstania tego obowiązku nie jest istnienie szkody, lecz stwierdzenie nieprawidłowości.