Ocena zdolności do pracy, w kontekście prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, musi być oparta na aktualnym i kompleksowym badaniu stanu zdrowia ubezpieczonego, uwzględniającym zarówno wyniki badań medycznych, jak i opinie biegłych z odpowiednich dziedzin medycyny. W przypadku, gdy analiza ta wskazuje na poprawę stanu zdrowia oraz zdolność do wykonywania pracy zawodowej, nie ma podstaw do przyznania

Praca wykonywana w gospodarstwie rolnym, aby mogła zostać uznana za okres składkowy na potrzeby emerytury, musi charakteryzować się stałością i być wykonywana w wymiarze co najmniej połowy pełnego wymiaru czasu pracy, co nie zostało spełnione w przypadku pracy wnioskodawczyni w gospodarstwie rodziców oraz wykonywanych przez nią prac domowych i krawieckich.

Skarga o wznowienie postępowania, regulowana przez art. 399 § 1 k.p.c., jest instytucją wyjątkową, przysługującą wyłącznie od prawomocnych orzeczeń co do istoty sprawy i na ściśle określonej podstawie prawnej. Postępowanie ze skargi o wznowienie obejmuje trzy etapy: badanie dopuszczalności skargi, ocenę dopuszczalności wznowienia postępowania oraz ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Istotne znaczenie

1. Dla uznania danego zdarzenia za wypadek przy pracy może wystarczać występowanie miejscowego bądź czasowego związku zdarzenia z pracą. Podstawy takiej kwalifikacji prawnej zdarzenia nie stanowi jednak stwierdzenie związku miejscowego i czasowego, lecz domniemanie, że ze względu na okoliczności czasu i miejsca wypadku pozostaje on w związku z pracą. 2. Czasowy i miejscowy związek wypadku z pracą oznacza

Ponowne ustalenie wysokości emerytury na podstawie art. 110 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wymaga nie tylko wskazania przez wnioskodawcę podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne przypadającej po przyznaniu świadczenia, ale również wykazania, że nowo ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego. Naruszenie tych zasad prowadzi do nieuzasadnienia

1. Klauzule waloryzacyjne w umowach kredytów indeksowanych do waluty obcej, umożliwiające bankowi jednostronne ustalanie kursów walut, są abuzywne i sprzeczne z zasadami transparentności, a zatem nie wiążą kredytobiorcy - konsumenta. 2. Stwierdzenie nieważności umowy kredytowej z powodu obecności klauzul abuzywnych skutkuje roszczeniami o zwrot świadczeń pieniężnych i może prowadzić do unieważnienia

W kontekście regulacji prawa prasowego dotyczących sprostowania, zasadnicza rola trybu naprawczego gwarantuje indywidualnym podmiotom prawne środki do skutecznego dochodzenia swojego prawa do sprostowania. Zaniechanie przez redaktora naczelnego odpowiedniej realizacji tego trybu prowadzi nie tylko do naruszenia zasady równości stron, ale także do destabilizacji integralności systemu prasowego, w którym

Abuzywność klauzul indeksacyjnych (waloryzacyjnych) w umowach kredytowych nie wynika z samego faktu odwołania się do tabel kursowych banku jako podstawy określenia wartości świadczenia, lecz z faktu, że kredytobiorca nie jest w stanie samodzielnie określić wysokości udostępnionej mu kwoty ani wysokości świadczeń, które będzie musiał spełnić na rzecz banku, na podstawie treści tych klauzul.

Postanowienia umowy zawartej z konsumentem, przyznające bankowi swobodę kształtowania kursu waluty obowiązującego w ramach stosunku umownego i tym samym swobodę kształtowania wysokości świadczenia własnego i drugiej strony, są uznawane za niedozwolone postanowienia umowne. Abuzywność klauzul oceniana jest na chwilę zawarcia umowy, nie biorąc pod uwagę późniejszych działań przedsiębiorcy czy zmian prawnych

Sprawy umieszczone w porządku obrad na żądanie akcjonariuszy mniejszościowych w trybie art. 400 § 1 k.s.h. nie mogą być z niego usuwane na podstawie art. 409 § 2 k.s.h. Wykładnia przeciwna nie pozwala na realizację przyznanego akcjonariuszom mniejszościowym prawa i w konsekwencji pozbawia przepis jakiejkolwiek celowości, a tym samym racji bytu. Celem przepisu jest zabezpieczenie interesów akcjonariuszy

Ochrona praw własności intelektualnej w obrocie towarowym jest kluczowa dla utrzymania uczciwej konkurencji i ochrony renomy znaku towarowego, a nieprzestrzeganie tych praw i próby ich zakwestionowania w sądzie, opierając się na innych podstawach prawnych, takich jak nadużycie prawa podmiotowego czy zasady współżycia społecznego, są niewłaściwe i sprzeczne z duchem prawa.

1. W świetle art. 4 i 9 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), osoba niebędąca stroną umowy przewozu nie może być uznana za nadawcę przesyłki tylko z tej przyczyny, że została wskazana jako nadawca w liście przewozowym. 2. Nadawcą przesyłki jest strona zawierająca z przewoźnikiem umowę przewozu. 3. Prawo nadawcy do rozporządzania towarem w rozumieniu art. 12 konwencji

Powołanie się na naruszenie art. 382 k.p.c. może wyjątkowo stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący wykaże, że sąd drugiej instancji bezpodstawnie pominął część zebranego w sprawie materiału, orzekając wyłącznie na podstawie materiału zgromadzonego przed sądem pierwszej instancji albo oparł swe merytoryczne orzeczenie na własnym materiale, z pominięciem wyników postępowania

Występowanie w postępowaniu sądowym z udziałem pełnomocników procesowych, którzy nie przedłożyli dokumentu pełnomocnictwa wykazującego ich uprawnienie do reprezentowania strony, powoduje nieważność tego postępowania. Przestrzeganie rygorów proceduralnych ma charakter ogólny i służy zarówno interesom stron, jak i wymiarowi sprawiedliwości.

W interpretacji umów ubezpieczenia, szczególnie w przypadku ubezpieczeń o charakterze ochronnym, zasada in dubio contra proferentem powinna być ściśle respektowana, co oznacza, że wszelkie niejasności lub wątpliwości co do zakresu odpowiedzialności i wyłączeń powinny być rozstrzygane na korzyść ubezpieczającego, aby zachować zgodność z celem ubezpieczenia i zasady lojalności.

Wypowiedzenie umowy o pracę powoduje jej rozwiązanie także wtedy, gdy oświadczenie to złożył niewłaściwy podmiot, zwłaszcza jeżeli pracodawca podejmuje czynności potwierdzające ustanie stosunku pracy. Z faktu, że niewłaściwa reprezentacja pracodawcy nie powoduje nieważności wypowiedzenia umowy o pracę nie wynika bowiem, że taka czynność uznawana jest w judykaturze za zgodną z prawem. Wręcz przeciwnie