Organ, dokonując oceny egzaminu adwokackiego, musi przypisać odpowiednie wartości punktowe każdemu zadaniu zgodnie z ustawowymi kryteriami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu pozwalającym na kontrolę prawidłowości tej oceny.

Kara administracyjna za naruszenia przepisów o gospodarce odpadami, wynikająca z przekroczenia ilości magazynowanych odpadów i nieprzestrzegania warunków zezwolenia, jest zasadna, gdyż ustalenia faktyczne potwierdzają naganne działania, a przepisy prawne (art. 194 ust. 5 u.o.o.) nie przewidują dowolności w ich stosowaniu.

Nieterminowo doręczona decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną skutkuje przedawnieniem zobowiązania za określony okres, przy czym dla różnych okresów analizowany jest odrębnie bieg przedawnienia. Sąd potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez organy odwoławcze. Zarzuty przedawnienia okazały się częściowo zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując ustalenia w zakresie bezczynności Wójta Gminy oraz rażącego naruszenia prawa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Wymierzona kara pieniężna pozostaje w mocy.

Bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, skutkujące nadmiernym opóźnieniem w wydaniu decyzji administracyjnej, mogą prowadzić do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i nałożenia grzywny na organ przez sąd administracyjny.

Organ administracyjny pozostaje w bezczynności, jeżeli nie rozpatrzy w pełni wniosku o udostępnienie informacji, szczególnie gdy anonimizacja dokumentu jest nieuzasadniona. Nieudzielenie pełnych informacji lub niewydanie decyzji odmownej uniemożliwia kontrolę sądu nad działaniami organu.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę, która posiada prawo do emerytury i nie zawiesiła jego pobierania przed 31 grudnia 2023 r., mimo prawidłowego i kompletnego wniosku złożonego przed ww. datą, jeśli warunki świadczenia nie zostały w pełni spełnione przed zmianą przepisów.

Postanowienie organu administracyjnego o dopuszczeniu podmiotu jako strony postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu w trybie art. 3 § 2 p.p.s.a., i jako takie jest wyłączone z właściwości sądów administracyjnych zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 237 Prawa ochrony środowiska, organ ochrony środowiska może nałożyć obowiązek przeglądu ekologicznego w przypadku możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Nie wymaga się stwierdzenia faktycznego oddziaływania. Sąd potwierdził, że błędy pisarskie w decyzji nie wpływają na jej ważność.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że administracyjna kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia oparta jest na zasadzie zobiektywizowanej odpowiedzialności, która nie uwzględnia stanu zdrowia psychicznego jako przesłanki wyłączającej odpowiedzialność.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów oparta na art. 14 ust. 8 ustawy nowelizującej jest zgodna z prawem, a argumenty dotyczące wadliwości wcześniejszych decyzji administracyjnych nie stanowią podstaw do jej podważenia.

Decyzja administracyjna staje się umorzona z mocy prawa, gdy postępowanie ws. nieważności zostanie wszczęte po upływie 30 lat od dnia jej doręczenia, a niezakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej k.p.a. z dziennika ustaw z sierpnia 2021 r.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że formalne uchybienia w zgłoszeniach SENT, nawet bez wpływu na dochody budżetowe, uzasadniają nałożenie kary pieniężnej z uwagi na ochronę prawidłowości obrotu towarami wrażliwymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w przypadku braku przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej w trybie określonym przez art. 49e P.b., organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu uznanego za samowolę budowlaną.

Decyzja Ministra Finansów z dnia 19 września 2002 r., stwierdzająca przejście własności nieruchomości na Skarb Państwa, została wydana bez rażącego naruszenia prawa. Skargi kasacyjne Uniwersytetu i L.R. zostały oddalone jako niezasadne, a procesy przed administracją były zgodne z przepisami prawa materialnego oraz procedurą administracyjną.

Skarga kasacyjna została oddalona; nie stwierdzono naruszenia prawa w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku monitorowania przewozu towarów zgodnie z ustawą SENT; odstąpienie od kary nie było uzasadnione przesłanką ważnego interesu publicznego.

Decyzja kasacyjna, mimo ostateczności, nie kończy postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 k.p.a., co wyklucza jej użycie jako podstawy do wznowienia postępowania.

W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja odmowna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, której nieważność była przedmiotem sporu, nie naruszała prawa w stopniu rzutującym na jej ważność, wobec czego skarga kasacyjna ekologicznych organizacji została oddalona.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na rażące naruszenie prawa nie może bazować na wątpliwościach ocennych, lecz wymaga oczywistości tego naruszenia. Skarga kasacyjna opierająca się na wątpliwych przesłankach co do prawa własności oraz legitymacji gruntami przez PKP została oddalona, potwierdzając utrzymanie mocy decyzji o uwłaszczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieopartą na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotowy materiał uznany jest za odpady, a brak znikomości naruszenia uzasadnia naliczenie administracyjnej kary pieniężnej.

Złożoną przez L. Sp. z o.o. skargę kasacyjną oddalono ze względu na brak podstaw prawnych do stosowania odstępstwa od odległości przewidzianej uchwałą Rady Miasta Krakowa w przypadku nowego przedsiębiorcy, którego działalność nie stanowi kontynuacji działalności poprzedniego posiadacza zezwolenia.

Urządzenie znajdujące się w pasie drogowym, z płaską blaszanymi powierzchniami, spełnia definicję reklamy, nawet po demontażu winylowych materiałów reklamowych, według art. 4 pkt 23 u.d.p., co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Decyzja rozbiórkowa może być skierowana do właściciela obiektu budowlanego, nawet jeśli nie jest właścicielem działki, o ile obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem.

Dla wiążącej oceny prawnej obiektu oraz nałożenia obowiązków na właściciela zgodnie z art. 48 P.b., kluczowe jest stwierdzenie trwałego związania obiektu z gruntem oraz zakończenia robót budowlanych, co wyklucza zwolnienie z pozwolenia na budowę.