Organ administracji, analizując odpowiedzialność za naruszenie przepisów transportowych, musi rzetelnie rozważyć wszystkie przedstawione środki dowodowe mogące wykazać okoliczności wyłączające tę odpowiedzialność, w tym oświadczenia uczestników sprawy, gdyż ich pominięcie stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Decyzje organów administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym mają odrębny reżim prawny i nie są objęte zasadą zakazu podwójnego karania na podstawie art. 189a k.p.a. oraz art. 189f k.p.a.

Umowy zawarte pomiędzy P. Sp. z o.o. a uczestnikiem były kwalifikowane jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, co determinuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd potwierdził stanowisko, że brak zindywidualizowanego rezultatu działań wyklucza uznanie ich za umowę o dzieło.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 nowelizacji KPA z 2021 r., postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczęte po upływie trzydziestu lat od jej doręczenia, które nie zakończyło się ostateczną decyzją, podlega automatycznemu umorzeniu z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności przez organ odwoławczy i konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji.

Przebudowa przegród zewnętrznych budynku mieszkalnego, skutkująca zwiększeniem obszaru jego oddziaływania poza działkę, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; naruszenie przepisów o minimalnych odległościach od granicy działki uzasadnia nakaz przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

Zastosowanie dopuszczalnych korekt pomiarowych w procesie administracyjnym sankcjonującym wymaga wykazania rzeczywistych wartości przez organy; przy niepewności pomiarowej należy rozstrzygać je na korzyść strony.

Obowiązek zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom transportu do najbliższego przedszkola, w rozumieniu art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe, nie ogranicza się wyłącznie do odległości geograficznej, ale obejmuje również zdolność placówki do realizacji zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

Ustalanie warunków zabudowy może obejmować tylko część działki ewidencyjnej, gdy zachodzi zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a "teren" nie jest tożsamy z pojęciem "działka".

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny dorobku naukowego lub artystycznego, lecz tylko legalności procesu decyzyjnego organu. Wadliwa interpretacja "wybitnych osiągnięć" jako dotyczących tylko działań indywidualnych stanowi podstawę do uchylenia decyzji organu.

Nieposiadanie zezwolenia na przewóz pojazdem nienormatywnym nie wyklucza jednoczesnego nałożenia kary za brak wymaganej liczby pojazdów pilotujących, jako że obowiązek pilotowania jest odrębnym, niezależnym wymogiem zapewniającym bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zgodność z prawem decyzji organów podatkowych oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie niezaewidencjonowanej sprzedaży. Skarga nie wykazała naruszenia prawa wymagającego ingerencji Sądu.

Dokumenty z akt zakończonego postępowania karnego nie mogą być udostępniane jako informacja publiczna w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej; wyłączność przepisów art. 156 k.p.k. reguluje zasady dostępu w tym zakresie.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na słuszne uwzględnienie przez sąd I instancji przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu przez inwestycję. Istnienie ostatecznej decyzji o hałasie oraz konieczność przestrzegania poziomów akustycznych wskazywały na właściwe zabezpieczenie interesów stron.

Wpisanie budynku do rejestru zabytków jest zgodne z prawem; unikalne wartości historyczne uzasadniają ochronę nad prawem własności. Organy administracyjne właściwie zrównoważyły interesy prywatne i publiczne, postępując w zgodzie z normami prawa materialnego oraz standardami proceduralnymi.

Uchwała Rady m.st. Warszawy, nr LXIV/2081/2022, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie naruszała prawa, w tym konstytucyjnych norm dotyczących ochrony własności; ingerencje w prawo własności były odzwierciedleniem prawidłowego wyważenia interesu publicznego i prywatnego.

Odmowa rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej z powodu nieprzedłożenia dowodu tożsamości była zgodna z prawem. Brak dokumentu uniemożliwia rejestrację, a potwierdzenie tożsamości przez Policję nie może zastąpić formalnych wymogów.

NSA potwierdza, że brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności o których mowa w art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych uzasadnia odmowę całkowitego umorzenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia.

Udzielanie pracownikom nieoprocentowanych pożyczek na cele osobiste, nawet jeśli kwalifikowane jako zwolnione od podatku, zasadniczo podlega opodatkowaniu na gruncie ustawy o VAT (art. 8 ust. 2). Zwolnienie nie oznacza wyłączenia z opodatkowania.

Decyzja o natychmiastowym zajęciu nieruchomości dla realizacji inwestycji celu publicznego jest zasadna, gdy istnieje przesłanka ważnego interesu społecznego oraz gospodarczego, a skarga kasacyjna, niepowiązana z odpowiednimi przepisami proceduralnymi, nie wykazuje istotnego wpływu na wynik sprawy.

Przyznanie jednorazowych diet członkom komisji wyborczych jednostki pomocniczej przez Radę Miasta w granicach obowiązującego prawa nie narusza zasady samodzielności gminy, zaś nieważność uchwały stwierdzona rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody została wadliwie zastosowana.

Art. 35 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym nie wyklucza regulacji przez gminę diet dla członków komisji wyborczych w statucie jednostki pomocniczej. Samorząd posiada samodzielność statutową, ograniczenia winny wynikać jedynie z wyraźnych przepisów.

Zmiana faktycznego miejsca pełnienia służby przez funkcjonariusza Straży Granicznej, bez wydania formalnego rozkazu personalnego, skutkuje powstaniem uprawnień do świadczeń z tytułu delegowania, jeżeli nastąpiła nie z jego inicjatywy.

Obowiązek uiszczania opłat rocznych za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji przechodzi na nabywcę nieruchomości w trybie licytacji komorniczej, niezależnie od poinformowania nabywcy przez zbywcę. Uregulowanie zawarte w art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga wcześniejszego powiadomienia, aby obowiązki przeszły na nabywcę.