Obiekt budowlany, który posiada fundamenty, dach oraz jest trwale związany z gruntem i wydzielony przegrodami budowlanymi, kwalifikuje się jako budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co skutkuje opodatkowaniem nie jako budowla, ale jako budynek.

Sporny obiekt spełnia kryteria budynku według u.p.o.l., a zatem podlega opodatkowaniu jako budynek. Normatywne cechy budynku, takie jak trwałe związanie z gruntem, obecność fundamentów, ścian i dachu, są spełnione, niezależnie od sposobu ich montażu czy możliwości przeniesienia. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Pozostawanie nieruchomości we władaniu PKP bez udokumentowanego prawa zarządu uniemożliwia wyłączenie z komunalizacji. Mienie, które w dniu 27 maja 1990 r. nie miało prawem przewidzianego zarządu, należy do terenowych organów administracji państwowej i podlega komunalizacji na rzecz gminy z mocy prawa.

Powierzchnię zabudowy w rozumieniu przepisów dotyczących ochrony środowiska należy określać na podstawie precyzyjnych wyliczeń, a nie przypuszczeń. Całej działki nie można uznać za powierzchnię zabudowy, chyba że istnieją ku temu wyraźne dowody.

Skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Postępowanie o zasiedzenie nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy, co wyklucza zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i zawieszenie postępowania administracyjnego.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podtrzymująca wysokość kary za naruszenie przepisów transportowych odnoszących się do wpisów ręcznych na karcie kierowcy, jest zgodna z prawem stanowionym i właściwie kwalifikuje wagę naruszeń na podstawie krajowych przepisów oraz wyklucza niezgodność z prawem unijnym.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi naruszenie zasad użytkowania tachografu określone w lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., natomiast sumowanie kar za kolejne progi czasowe naruszeń przewozowych jest niedopuszczalne, jeśli nie wynika jednoznacznie z przepisów ustawowych.

Zastosowanie art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, jako sprzecznego z Konstytucją RP, uniemożliwia zawieszenie postępowania o warunki zabudowy na terenach objętych planem generalnym. Organy mają obowiązek kontynuować sprawę ustalenia warunków zabudowy.

Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jak określa art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jest obligatoryjne przy stwierdzeniu sprzedaży osobie niepełnoletniej, nie wymagając udowodnienia winy sprzedawcy.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej, została oddalona. Decyzja organu o rozpoznaniu choroby została uznana za prawidłową, opartą na wiarygodnych orzeczeniach lekarskich wskazujących na związek choroby z warunkami pracy.

Grzywna w celu przymuszenia, jako środek egzekucyjny, zastosowana została zgodnie z prawem i procedurami; skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna, a kosztami obciążono skarżącą.

Sąd uznał, że incydentalna pożyczka od ojca dla syna nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega zwolnieniu z podatku od czynności cywilnoprawnych, jeśli brak spełnienia określonych przepisami warunków formalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego były prawidłowe, a skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń przepisów, które mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie.

Brak przynależności nieruchomości skarżącego do obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji wyklucza uznanie go za stronę postępowania administracyjnego. Umorzenie postępowania odwoławczego na tej podstawie jest zgodne z przepisami prawa budowlanego oraz procedury administracyjnej.

Domniemanie wiarygodności wpisów w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego może być obalone jedynie poprzez skuteczne przeciwdowody. Wpis urzędowy w Rejestrze decyduje o odpowiedzialności za naruszenia przepisów transportowych.

O braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania można mówić tylko przy uprawdopodobnieniu istnienia przyczyny uniemożliwiającej terminowe działanie. Sąd oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną, wskazując na brak wystarczających dowodów ze strony skarżącego.

Skarga kasacyjna nie może opierać się na zarzutach proceduralnych, jeśli brak jest wykazania wpływu tych naruszeń na wynik sprawy. W sprawach dotyczących podatków ustalanych corocznie w niezmiennym stanie faktycznym, takich jak podatek rolny, ograniczony jest obowiązek uprzedniego umożliwienia stronie wypowiedzenia się.

W sprawie uznania za obywatela polskiego, organ administracyjny winien dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, zwłaszcza gdy dokumenty niejawne stanowią podstawę decyzji, a samo ryzyko dla bezpieczeństwa państwa powinno być jednoznacznie udowodnione.

Zamurowanie otworu okiennego musi spełniać wymogi prawa budowlanego i przeciwpożarowego, zapewniając trwałą nieprzezierność i zespolenie z ścianą, aby wypełniać funkcję ściany przeciwpożarowej. Decyzje organów muszą respektować zasady trwałości i poszanowania prywatności sąsiadów.

Administracyjna kara pieniężna za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia informacji do CRBR jest uzasadniona, jeżeli waga naruszenia nie jest znikoma, a okoliczności sprawy nie predysponują do odstąpienia od jej nałożenia. Zaniechanie zgłoszenia w terminie według art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy nie spełnia przesłanek art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Nieruchomość, którą władało Polskie Koleje Państwowe bez udokumentowanego prawem zarządu, z dniem 27 maja 1990 r. stała się własnością gminy z mocy prawa wskutek komunalizacji, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

Postępowanie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia jest dwuetapowe: wymaga wydania dwóch odrębnych decyzji administracyjnych dotyczących uznania świadczenia za nienależne oraz jego zwrotu. Ostateczna decyzja uznająca świadczenie za nienależne nie podlega dalszej ocenie przy decyzji o zwrocie.

Decyzja o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia podlega wydaniu po uprzednim ustaleniu, że świadczenie zostało nienależnie pobrane; oba etapy wymagają odrębnych decyzji administracyjnych. Ostateczna decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne wiąże postępowanie dotyczące jego zwrotu.