Brak faktycznego posiadania i użytkowania rolniczego gruntów przez wnioskodawcę w dniu 31 maja danego roku uniemożliwia przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia zgodnie z ustawą o płatnościach.

NSA stwierdził, że przepisy krajowe oraz unijne nie nakładają obowiązku dokumentowania płatności za produkty dostarczane w ramach programu unijnego, gdy wykorzystywany jest system ryczałtowy. Organy administracyjne dopuściły się błędu, domagając się dowodów zapłaty, co naruszało cel uproszczenia procedur unijnych.

W ramach programu unijnego dopuszczalne jest korzystanie z uproszczonej metody rozliczania kosztów, co wyklucza konieczność dokumentacji kosztów nabycia produktów. Sformułowanie wymogu zapłaty za produkty w ramach rozliczeń ryczałtowych jest zbędne i nieproporcjonalne wobec celów programu.

Skarga kasacyjna niezasadna; decyzja o usunięciu nieprawidłowości higienicznych nie jest bezprzedmiotowa; nakaz usunięcia pozostaje aktualny, niezależnie od upływu terminu jego realizacji.

Decyzja rejestracyjna pojazdu marki Mercedes-Benz, po dokonanych zmianach konstrukcyjnych, została unieważniona z powodu rażącego naruszenia przepisów. Brak oświadczenia producenta dyskwalifikował rejestrację jako dokonaną zgodnie z literą prawa. Wyrok sądu pierwszej instancji, potwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny, był zgodny z prawem.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz została prawidłowo uznana za nieważną z powodu rażącego naruszenia, gdyż brakowało oświadczenia producenta, co skutkowało naruszeniem przepisów dotyczących wymogów homologacyjnych pojazdów.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter została wydana z rażącym naruszeniem § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, z powodu braku wymaganego oświadczenia o homologacji od producenta, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu z powodu rażącego naruszenia proceduralnego poprzez brak wymaganej homologacji.

Decyzja o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem prawa, poprzez brak wymaganego oświadczenia producenta potwierdzającego homologację pojazdu z modyfikacjami, skutkuje jej nieważnością zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest prawidłowe ustalenie adresata decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, co w kontekście współwłasności związanej ze spółkami cywilnymi wymaga szczególnej staranności. Naruszenie tej zasady może skutkować uchyleniem decyzji celem ponownego postępowania.

Wysokie prawdopodobieństwo powstania choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka, uzasadnione zgodnie z orzeczeniami jednostek medycyny pracy, nie wymaga dalszego postępowania dowodowego dotyczącego innych przyczyn schorzenia.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając za zgodne z prawem stanowisko organów o zaistnieniu sztucznych warunków celem pozyskania płatności rolnych. Działania skarżącego zostały uznane za sprzeczne z celami wsparcia rolniczego na podstawie art. 60 rozporządzenia 1306/2013.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej dotyczącej umowy objętej tajemnicą bankową jest zgodna z prawem, jeśli umowa dotyczy czynności bankowych, które prawo zapewnia ochroną tajemnicą bankową, jak określono w art. 104 ust. 1 Prawa bankowego.

Decyzja odmowna udostępnienia informacji publicznej uznanej za przetworzoną nie spełnia wymogów prawidłowego uzasadnienia, gdyż nie wykazano konieczności ponadstandardowego zaangażowania w realizację wniosku, a brak konkretnych danych czyni taką kwalifikację niezasadną.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony po 31 grudnia 2023 r., mimo wcześniejszego ustalenia niepełnosprawności, jest rozpatrywany zgodnie z nowymi przepisami, jeśli decyzja o stopniu niepełnosprawności wydana została po tej dacie.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostaje oddalona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo stosował przepisy rozporządzenia wykonawczego wobec unormowań ustawowych, określających szczególne warunki dla sytuacji pandemicznych.

Skarga kasacyjna Zarządu Województwa Świętokrzyskiego została oddalona, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość uchylenia decyzji o zwrocie dofinansowania. Uznano, iż nieosiągnięcie wskaźnika wzrostu zatrudnienia nie stanowiło usprawiedliwionych podstaw do zwrotu środków.

W postępowaniu uwłaszczeniowym obowiązek sporządzenia dokumentacji geodezyjnej ciąży na organie administracyjnym, który musi działać z urzędu, prowadząc wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Niedopuszczalne jest wymaganie dokumentacji potwierdzającej zapłatę za produkty dostarczane w ramach unijnego „Programu dla szkół” przy ryczałtowym rozliczeniu pomocy. Organ nie ma podstaw do żądania zwrotu środków w sytuacji bezpłatnego nabycia produktów przez beneficjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wymóg udokumentowania zapłaty za produkty dostarczone w ramach "Programu dla szkół" narusza zasady uproszczonego rozliczania kosztów, eliminując tym samym obowiązek zwrotu środków przez beneficjentów.

Sąd administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu województwa, podtrzymując wyrok WSA uchylający decyzję o zwrocie dofinansowania z UE, z uwagi na brak naruszenia procedur przez skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził naruszenie przez organ przepisów proceduralnych w sprawie o przyznanie pomocy finansowej i utrzymał w mocy decyzję Sądu I instancji o uchyleniu rozstrzygnięcia Agencji, podkreślając konieczność dwukrotnego wezwania do uzupełnienia braków wniosku.

Zastosowanie zbyt krótkiego terminu realizacji zamówienia przez gminę stanowiło naruszenie zasady uczciwej konkurencji i uzasadniało decyzję o zwrocie środków z EFRR. Decyzja Zarządu Województwa Świętokrzyskiego została utrzymana w mocy.

Stanowiąc inwestycję celu publicznego, rozbudowa sieci elektroenergetycznej uzasadnia zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n., co pozwala na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Zastrzeżenia dotyczące umocowania do rokowań nie zostały uznane przez NSA za przeszkodę dla ponownego rozpatrzenia sprawy.